Yfke van Berckelaer over Zombie Love

Yfke, hoe ben je de wondere wereld van de film ingerold?

Het voordeel van opgroeien met twee grote broers is dat ze veel films huurden en als ik beloofde er niet doorheen te praten mocht ik meekijken. Vanaf zeer jonge leeftijd zat ik dus al voor de tv en eigenlijk ben ik daar nooit vandaan gekomen. Ik wist van kinds af aan al dat ik later iets met films te maken wilde hebben. Nou, dat is eigenlijk niet helemaal waar, eerst wilde ik altijd prinses en dierenverzorgster worden (ja tegelijk ja!) maar toen ik iets ouder was realiseerde ik me dat als je actrice bent, je in elke film iets anders mag zijn en dat was nog veel leuker. Toen ik eenmaal voor een schoolproductie op de bühne stond bleek echter dat ik nog talent nog interesse had voor het acteren. Ik was veel meer gegrepen door wat de regisseur allemaal aan het doen was en een jaar later regisseerde ik mijn eerste toneelstuk. Het geheel bestond voornamelijk uit een groep vrienden die iets leuks wilde gaan doen, maar ik was helemaal gegrepen en wist vanaf dat moment zeker dat ik regisseur wilde worden. Na de middelbare school verhuisde ik naar Amsterdam om daar Film en Televisie Wetenschappen te gaan studeren, wat ik met veel plezier gedaan heb. Ik moest als huiswerk films kijken, moest er van alles over lezen en had nog genoeg tijd over om daarnaast toneelstukken en korte filmpjes te regisseren. Na dit vijf jaar te hebben gedaan besloot ik dat ik nog een opleiding wilde gaan doen, maar dan één die meer gespitst was op filmregie, zodoende kwam ik in de VS terecht.

Waarom ben je deze opleiding in Amerika gaan volgen?

De opleiding in Nederland was heel theoretisch, wat heel leuk was, maar uiteindelijk wilde ik toch meer de praktische kant op. Ik vond dat ik nog veel te weinig wist over het zelf regisseren van films en wilde dus nog een Master opleiding doen. Ik had al vijf jaar in Amsterdam gezeten en (hoewel het echt een wereldstad is) wilde ik weer ergens anders naartoe. LA trok me heel erg omdat het daar altijd mooi weer is en de hele stad om films draait, beter kan toch niet? Ik heb me dus aangemeld voor een paar film regie opleidingen in LA en kwam uiteindelijk op CalArts terecht. Ik had me echt geen betere school voor kunnen stellen, ik kwam in een geweldige klas terecht met mensen met wie ik nog steeds erg veel contact heb en heb verschrikkelijk veel geleerd. Een filmopleiding is super om te doen omdat je als het ware in een grote speeltuin terecht komt waar je aangemoedigd wordt om veel te proberen en het niet erg is om fouten te maken.

We hebben je leren kennen door je film Zombie Love. Hoe is deze film tot stand gekomen?

Zombie Love is min of meer begonnen toen een klasgenootje en ik ons verveelden en we dus on-doden liedjes naar elkaar gingen zingen die dan zogenaamd afkomstig waren van de Broadway musical Zombie Love. Zodoende kwamen teksten als ‘if you only knew how my dead heart beats for you’ tot stand, als een grap zeg maar. Aan het einde van de drie-jarige CalArts opleiding moet je een eindfilm maken en ik was bezig met een soort van oorlogsdrama wat maar niet van de grond kwam en er ook maar niet beter op werd. Na drie maanden aan het script te hebben gesleuteld had ik het er helemaal mee gehad en wilde ik gewoon iets leuks doen. Als je zo lang met een project bezig gaat zijn, kan je er maar beter voor zorgen dat je er zelf een beetje lol in hebt! Zodoende kwam Zombie Love na twee jaar weer naar boven drijven. Hetzelfde vriendje en ik hebben in een middag het hele verhaal bedacht en na twee maanden stond het script er en konden we op zoek gaan naar de componist, cast, crew, ext.

Zombie Love is je afstudeerproject geweest aan de California Institute of the Arts. Hoe waren de reacties daar op Zombie Love?

In het begin heel wisselend. De leraren waren enorm bezorgd omdat ze dachten dat we nooit in zo’n korte tijd een musical van de grond zouden krijgen. Ook was het script vrij lang. Een eindfilm bij ons op school is meestal tussen en 10 en 15 minuten en het was al vrij snel duidelijk dat dit een film van een half uur ging worden. Er werd me dus aangeraden om iets anders te gaan doen, maar dat was voor mij juist net die motivatie om alles op alles te zetten om dit van de grond te krijgen (eigenwijs he?).

De leerlingen daarentegen vonden het een leuk idee en wilden er graag aan meewerken. Ik had een geweldige producent die ook bij mij op school zat en zij wist het project zo te hypen dat we vrij snel de hele cast en crew bij elkaar hadden. Iedereen die aan de film heeft meegewerkt (behalve de make-up man) zat bij ons op school, wat het niet alleen goedkoper maakte, maar ook heel gezellig. De film werd dus tussen de lessen door geschoten. Vooral veel mensen van de acteeropleiding wilden graag als zombie meedoen. Helaas kon ik me budgettechnisch maar vier zombies veroorloven, anders hadden we er veel meer gehad, maar dat bewaren we dan wel voor de feature versie J

Ik neem aan dat je school je (gedeeltelijk) gefinancierd heeft en mee heeft geholpen in de totstandkoming van de film. Wat voor rol heeft je school er precies in gespeeld?

Ondanks dat de school zijn vraagtekens bij het project zette waren ze wel erg behulpzaam en achteraf vonden ze het ook een leuke film geworden. We kregen iets van financiering van de school, maar niet heel veel. Aangezien ik student was toen we aan het filmen waren, kregen we ook vele studenten gerichte beurzen zoals bijvoorbeeld camera’s van Pananvision en filmrollen van Kodak. Het grootste deel van de financiering kwam echter van het Prins Bernard Cultuurfonds. De rest van de apparatuur kwam verder van school en we hebben alles op de campus gefilmd. De begraafplaats bijvoorbeeld waren piepschuimen geverfde graven die we in de achtertuin van de school plaatsten. We filmde vaak s’nachts buiten en gebruikten veel bloed. Als we dan de volgende dag weer naar de leslokalen liepen kon je altijd een hele grote rode vlek in het gras zien. Dit was wel handig als we dan het weekend erna iets moesten filmen op dezelfde plek. We wisten daardoor precies waar het was! De mensen van het terrein vonden het alleen maar grappig, en wilden ook dat we graven lieten staan om de aankomende studenten af te schrikken.

De huiskamer van Claudia was ook een studio bij ons op school. Het arme meisje waar in één van de laatste scènes niet zo veel van overblijft heeft twee dagen in een plas bloed op de tafel gelegen. Er was een wc om de hoek en nadat zij geweest was zag het er net uit alsof iemand een miskraam had gehad. We waren dat weekend tot heel laat aan het filmen en moesten toen nog alles goed schoonmaken omdat we eigenlijk geen bloed mochten gebruiken in de studio. Alles zag er de volgende morgen smetteloos uit, alleen realiseerden we ons te laat dat we de wc’s vergeten waren. Toen we er langsliepen om te kijken wat we nog konden doen, was het hele ding afgeplakt met geel tape en stonden er allemaal bezorgde mensen omheen. We zijn toen maar snel doorgelopen alsof we er niets mee te maken hadden.

Waarom de combinatie horrorkomedie met musical?

Die combinatie is niet echt een bewuste keuze geweest. We hebben het verhaal eigenlijk nooit als iets anders gezien dan een musical over een zombie jongen die verliefd wordt op een menselijk meisje en dan kan je bijna niets anders dan er een horrorcomedy van maken.

De liedjes in de film hebben mij erg aan het lachen gekregen, hoe zijn deze tot stand gekomen?

Dit wijkt misschien wat af van hoe het normaal gaat, maar we zijn begonnen met de tekst en daarna kwam pas de muziek. Dit kwam zo tot stand omdat de teksten van de liedjes van belang zijn voor de voortzetting van het verhaal. Toen we met het script bezig waren moesten we de teksten wel meteen schrijven omdat mensen anders geen idee hadden waar het over ging, er zitten namelijk heel weinig dialogen in de film, het meeste is gezongen. Toen het script af was hebben we een componist benaderd (zat ook bij mij op school) en hij wilde wel meewerken. We hebben toen heel lang gepraat over de liedjes en de sfeer van elke scène. We wilde dat elk liedje verwijzingen had naar bekende liedjes uit musicals en films en hij begon dus met componeren met dat in zijn achterhoofd houdend. Hij leerde vervolgens alle melodieën aan de acteurs en studeerde alles met ze in. De acteurs zingen dan ook zelf, zelfs de kleinste rolletjes zijn op de soundtrack te horen, zij vormen namelijk het achtergrondkoor. Een week voordat we gingen filmen werden alle liedjes opgenomen, zodat de acteurs op de set alleen maar hoefden te playbacken en ze zich voor 100% op het acteren konden concentreren. Later werd er nog een componist bijgehaald die de orkest arrangementen heeft gedaan en mee heeft geholpen met de underscoring. Toen de film eenmaal gemonteerd was gingen zij met zijn tweeën met de laatste muziek dingen aan de slag, werd het orkest opgenomen en werd alles daarna weer onder het beeld geplakt.

Aan het eind zit er een duidelijke ode aan Bollywood. Wat kun je ons daar over vertellen?

Als je elke musical aan het spoofen bent die je kent, dan kan je natuurlijk niet om Bollywood heen! Tevens kwam een van mijn klasgenootjes uit Nepal en is hij een grote Bollywood expert. De hele Bollywood scène heeft hij dan ook voor zijn rekening genomen; hij heeft het geregisseerd, de kostuums geregeld, de shots bedacht en de acteurs in Hindi leren zingen. We hebben dit het laatste weekend gefilmd en mijn taak zat er toen min of meer op, dus ik heb heerlijk kunnen toekijken en me slap gelachen. Het was een best druk weekend omdat we veel verschillende locaties om en rond de school hadden en om 6 uur gaat hier de zon al onder en dus hadden we ook best een tijdsdruk. Als we klaar waren met de ene locatie dan was het rennen naar de volgende. Voorop had je dan de danseressen, achternagezeten door vier zombies, de crew met de apparatuur en als laatste de hoofdrolspeelster die door Pravesh (de Bollywood Guest Director) uit een sari en in de volgende werd gerold. Wat me nu ook weer in eens te binnenschiet is de scène waarbij ze op een vespa zitten. Tot op de dag van vandaag heb ik geen idee van wie die vespa was. Hij stond geparkeerd op school, wij vonden het wel mooi en hebben dus het achterwiel opgetild, het ding om de hoek gereden, de scène geschoten en vervolgens weer teruggereden. Ik hoop nog steeds op de dag dat de eigenaar ervan toevallig een keer de film ziet en denkt: ‘He, dat lijkt mijn vespa wel!’

Zombie Love deed mij erg veel denken aan een film uit de Troma Studio. Is dit een inspiratie voor je geweest bij het maken van deze film?

Dit is heel gênant wat ik je nu ga vertellen, maar ik heb nog nooit een Troma film gezien! Ik heb er wel veel over gehoord (de vergelijking wordt vaker getrokken) en ik vind het een behoorlijk compliment. Moet toch maar snel even wat Troma films gaan huren.

Een film die wel als inspiratie diende was bijvoorbeeld Shaun of the Dead, wat een top film! Wat zij heel goed hebben gedaan, is een film maken die zowel een spoof als een homage is. Wij wilde dat ook doen, alleen dan ook met musicals. We proberen zo veel mogelijk musical te spoofen en tegelijk te homagen. De film zit dan ook vol met verwijzingen naar andere films, die ieder op hun eigen manier weer een inspiratie waren.

Hoe waren de reacties die je op de film hebt gekregen?

Ik moet je eerlijk bekennen dat de reacties veel positiever zijn dan ik verwacht had. Je maakt een film toch een beetje naar je eigen smaak en dan bestaat de angst dat het zo’n grap wordt waarbij jij de enige bent die aan het lachen is. Tevens duurde het heel lang voordat de film echt af was en nadat ik er twee jaar erg intensief mee bezig ben geweest had ik het echt wel een beetje gehad met mijn eigen film. Uiteindelijk hebben we toch besloten het naar festivals op de sturen en zowaar, de film werd hier en daar gedraaid. De grote festivals moesten er niets van hebben, maar op de kleine cult festivals doet hij het best goed. Het is heel erg leuk om de film met een publiek te zien omdat je elke keer weer andere reacties krijgen. De ene keer vinden ze de Bollywood scène met afstand het leukste, de andere keer vinden ze er niets aan. Ik heb de film gezien op een festival waar de zaal bomvol zat en ook op een festival waarbij we met zijn vijven in de zaal zaten, ik en vier mensen die bij het festival hoorden J De reacties zijn over het algemeen erg positief geweest. Hoewel, de laatste keer dat die draaide tijdens een festival hoorde ik iemand tijdens de voorstelling een rel schoppen voor de deur van het theater. Bleek dat deze man dacht dat er in de film een shot zat van Jezus die masturbeerde voor een groep kinderen. Geen idee waar de man het vandaan had gehaald (ik heb de film nu vrij vaak gezien en ik kan je verzekeren dat dat er echt niet in zit) maar het was weer eens wat anders J

Is dit de eerste film die je gemaakt hebt?

Op school heb ik wel een paar kleine dingentjes gedaan, maar ik beschouw Zombie Love wel als mijn eerste film omdat het het grootste project is wat ik gedaan heb en ook de eerste film is die ooit buiten de vertrouwdheid van mijn eigen huis is vertoond.

Ook al plan je nog zo goed, het is altijd zwaarder om een film te maken dan je denkt, zeker in dit geval omdat we met veel verschillende factoren te maken hadden; dans, zang, bloed en zombie make-up, maar dat maakte het juist ook weer leuk. We hadden ons toch best wel vergist in hoe lang alles ging duren, voornamelijk de nacht scènes buiten en de make-up. De arme zombies zaten 1 a 2 uur in de make-up en vervolgens duurde het ook weer een uur om ze eruit te krijgen. Een ander voorbeeld is oa de hele scène op de begraafplaats; we dachten dat we dat wel in één of twee nachten konden doen, uiteindelijk hadden we er vijf nodig en gingen we tot diep in de nacht door om vervolgens de volgende morgen weer vroeg aan de slag te gaan. Uiteindelijk heeft iedereen dan wel momenten gehad waarop ze gewoon doodmoe werden en creatief gewoon niets meer konden, vaak zie je dat ook terug in de takes en die eindigen dan ook op de montagevloer.

Toch als ik terugdenk aan het filmen dan herinner ik me voornamelijk de leuke momenten, lijkt het allemaal minder erg dan het was en verlang ik er stiekem weer naar terug om op de set te zijn. Als het niet voor de cast en crew was geweest, had niemand het denk ik volgehouden. Het is gewoon heel erg leuk om met je vrienden aan een film te werken en we wisten elkaar altijd wel weer op te beuren. Er waren genoeg momenten dat ik op de grond moest gaan zitten van het lachen, en laten we eerlijk zijn, zombies, veel ingewanden en bloed, zang en dans, wat is daar nou niet leuk aan? Vooral de jongens die de zombies speelde wisten de moed er altijd goed in te houden. Ze vonden niets leukers dan om de mensen op de campus de stuipen op het lijf te jagen of om spontaan nieuwe rap liedjes te verzinnen. Een van de grappigste momenten voor mij was denk ik tijdens het laatste shot van de film, wat ook het laatste was dat we filmden. Zonder al te veel weg te geven betreft het hier een shot waarbij iedereen die aan de film heeft meegewerkt meedoet aan een grote groepszang en dans. Dit was überhaupt erg leuk om te doen omdat iedereen er weer was en de laatste shot altijd een klein feestje is. De camera assistent wilde perse in deze shot op de voorgrond dansen en ik had daar bezwaar tegen. Ik vroeg alleen wel aan hem of hij het erg vond om wat druppels bloed op zich te krijgen want die kans zat erin als je vooraan stond. Vond hij niet erg, zolang het maar een paar druppels waren. Wat hij niet wist, en ik overigens ook niet, wat dat het make-up team klaarstond aan de zijlijn met een gigantisch bloedkanon. Tijdens zijn dans kreeg hij dus een mega kwak bloed vol in zijn gezicht. Zijn reactie die je nu in de film ziet is echt, hij schrok zich dood. De shot ging daarna veel te lang door omdat ik zo hard moest lachen en het woord ‘cut’ niet over mijn lippen kreeg. We hebben de shot daarna nog twee keer gedaan maar hebben uiteindelijk de eerste take gebruikt.

Sloot wat je op de California Institute of the Arts geleerd hebt aan op de werkelijkheid van het maken van een film?

Ja en nee. De werkelijkheid is toch altijd anders en je komt ineens voor problemen te staan waar zelfs de beste opleiding van de wereld je niet op voor had kunnen bereiden. Desalniettemin weet ik zeker dat ik deze film nooit had kunnen maken als ik niet deze opleiding had gehad. Waar er bij ons altijd heel erg op gehamerd werd, was het werken met acteurs en als het kan heel veel repeteren zodat je verschillende dingen kunt uitproberen. Met acteurs werken vind ik ook het leukste aan filmen, zij zijn degenen die het script tot leven brengen en bedenken soms dingen die echt briljant zijn. We hebben voor Zombie Love ook veel van te voren gerepeteerd en zij kwamen dan heel vaak met ideeën aanzetten en de vraag of ze dat mochten uitproberen. Neem bijvoorbeeld de hele scène in het park met de mime, alles wat daar gebeurt hebben ze zelf tijdens de repetities verzonnen. In het script stond enkel ‘Claudia and Dante walk through the park, they pass a mime’ Zij waren degene die er iets leuks van wisten te maken.

Hoe en wanneer kunnen we Zombie Love zien?

Zombie Love gaat 17 november draaien op het Scenecs film festival in Amersfoort en 24 of 25 november bij Duistere Openbaringen in Hellmond. Verder kan je de dvd ook bestellen via de websitewww.zombielovethemovie.com

De laatste jaren is in Nederland de horror weer helemaal in opmars. Helemaal gezien de opleving van de zogenaamde Nederhorror. Wat heb je daarvan meegekregen in Amerika?

Ik heb een groepje horror vrienden in Nederland zitten en die houden me altijd goed op de hoogte, maar anders zou ik er hier weinig van meekrijgen. Als ik in Nederland ben vind ik het ook altijd leuk om te kijken wat er de afgelopen maanden aan Nederlandse films zijn uitgekomen. Ben overigens erg blij met de opmars, vind het een mooi genre en als het zo doorgaat dan neemt de Nederhorror straks hopelijk ook de rest van de wereld over!

Ga jij in de toekomst ook deel uitmaken van de Nederhorror of mogen we ons verheugen op Amerikaanse producties van jou?

Hahah, hangt er vanaf wie er het eerst met financiering doorkomt! Zit helaas niet helemaal in de positie dat ik kan doen wat ik wil, daar ben je als kleine onbekende regisseur toch teveel afhankelijk van wat je qua financiering van de grond krijgt. Als het aan mij ligt zou ik echter heel erg graag in beide landen films willen maken en dat ga ik ook zeker proberen. Zowel Nederland als de VS hebben op verschillende vlakken heel veel te bieden op filmgebied en ik zou natuurlijk het liefste het beste van twee werelden meepakken J

Hoe denk jij überhaupt over de toekomst van horror?

Het lijkt wel alsof horror de laatste jaren steeds meer mainsteam en commerciëler is geworden. Aan de ene kant is dit goed want dan worden er meer horrors gemaakt en dus komen er ook meer goede horrorfilms, maar aan de andere kant komen er dan ook meer slechte. Deze verschuiving van underground naar mainsteam heeft ook tot gevolg dat de budgetten voor horrors groter worden wat aan de ene kant heel cool is omdat je meer goede special effecten krijgt, maar aan de andere kant verpest het ook weer iets van het genre. Omdat horrors meestal goedkoop gedaan moest worden kon je veel juist niet laten zien en dat maakte de film juist zo eng. Nu zie je in de laatste paar jaren een opkomst van oa de Torture films (bijvoorbeeld Hostel) waarbij het minder gaat om de spanning en meer om de gore en de effecten. Ik denk (hoop) dat over een jaar of twee dit ook weer over gaat waaien en je juist weer een verschuiving terug gaat zien naar de underground horror waar je enkel door je vingers heen naar durft te kijken (ik althans, maar ik ben dan ook een grote angsthaas).

Ben je op dit moment bezig met een filmproject, en zo ja kun je ons er iets over vertellen?

Ik ben op dit moment met een paar verschillende dingen bezig die zich allemaal ook in verschillende productie fase bevinden. We zijn net klaar met het feature script van Zombie Love, met nog meer liedjes, bloed en zombies! Dit zal alleen een wat duurdere productie worden en zal dus nog even op zich laten wachten maar we proberen het bij zo veel mogelijk producenten op de mat te leggen. Verder ben ik met een slasher bezig waar ik zowel in Nederland als in de VS geld voor probeer te vinden. Een vriendje van mij vertelde me een tijdje terug dat hij met een zombie script bezig is getiteld Nazi Romans from Hell, mag er nog niet teveel over vertellen maar dat gaat ook zeker heel erg leuk worden! Tot slot ben ik met een productiebedrijf bezig met een adaptatie van de Kinderkaravaan, naar het boek van An Rutgers van der Loeff, heel anders, maar ook heel erg leuk.

Aangezien we in de toekomst meer van je mogen verwachten, wat zou je erg graag nog een keer willen maken?

Als we echt ver in de toekomst gaan kijken dan zou ik heel graag een film willen maken die zich afspeelt in de middeleeuwen met van die echt hele goede veldslagen in zeg maar Lord of the Rings achtige proporties. Een meisje kan toch blijven dromen. Oh en ik wil ook een Horror Hotel openen op de Las Vegas Strip!

yfke_van_berckelaer_interview_01_0Is er nog iets dat je ons mede wilt delen?

Ja, films maken is echt het aller aller leukste wat er is om te doen en ik raad iedereen aan die ooit een keer met de gedachte gespeeld heeft om een filmpje te maken, om het gewoon te doen. Als het project dan af is en je bent er nog steeds serieus over, stuur het dan op naar een sloot film festivals. Denk nou niet meteen aan Rotterdam, maar concentreer je meer op de heel erg leuke genre specifieke en underground festivallen die over de hele wereld verspreidt zijn en vast jouw film willen draaien! Het leukste wat er is, is namelijk je eigen film te zien op het grote scherm voor een publiek die je niet kent maar die er toch allemaal plezier in hebben.

Yfke, bedankt voor je tijd!