Van de ring naar het witte doek

wrestling_ringDe meningen over Pro-Wrestling lopen sterk uiteen. Het is nep of het is echt. Het zijn atleten of het zijn acteurs. Het is een sport of het is een soap. Als je het mij vraagt: Het is alles bij elkaar en dat maakt het juist zo interessant.

Ik kan het me nog herinneren dat ik als kind al op de grond voor de tv lag, mijn aandacht volledig in de televisie gezogen. Pro-Wrestling was hard op weg naar de top van hun succes. Hulk Hogan was een held in zijn fel gekleurde outfit en met zijn grote druipsnor. The Undertaker was misschien wel de meest indrukwekkende man die ik ooit gezien had als hij opkwam in zijn lange zwarte jas, ondersteund door de dodenmars. En als de gevechten eenmaal begonnen vergat ik haast te ademen. En het zou me nog jaren blijven fascineren. Sterker nog, het fascineert me nog steeds. Vroeger zag ik helden en schurken die in een ring het gevecht voor goed of kwaad met elkaar aan gingen. Sterker nog, dit waren superhelden en superschurken. Hoe kon Ultimate Warrior anders nog opstaan na een Elbow-drop van Hulk Hogan? En zou JimmySuperflySnooka nog opstaan na een Tombstone van Undertaker? Natuurlijk ben ik over de jaren wel anders naar het worstelen gaan kijken. Nu weet ik wat er achter de schermen speelt. Ik weet dat het mannen en vrouwen zijn die hiermee hun brood verdienen. De uitslag is al lang bepaald voor de bel gegaan is. En natuurlijk is die arm niet echt gebroken. Dit zijn ook de feiten die ik naar mijn hoofd geslingerd krijg van non-wrestling fans. Het is in scene gezet. Het is een soap voor mannen met veel geweld, voor domme mensen. Maar is dat werkelijk zo? Dankzij het internet heb tientalle documentaires gezien over de worstelaars zelf en het vakgebied waarin ze werken

Succesverhalen maar ook schrijnende verhalen heb ik voorbij zien komen over deze zogenaamde nepsport. In scene gezet of niet, dit zijn echte mensen. Mensen die dag in, dag uit  de sportschool in duiken om elke avond van de week er weer fit uit te zien. De ‘moves’ zijn misschien het resultaat van afgesproken choreografie, maar als iemand aan het ontvangende eind van een spinebuster zit, reken maar dat die dan pijn lijd. Blessures zijn aan de orde van de dag.  De magie van vroeger is er wel een beetje af. Wat zie ik nu als ik Pro-wrestling kijk? Helden. En schurken. Nee wacht, superhelden en superschurken. En niet omdat ik naief ben, of van dom vermaak hou. Maar omdat ze het me nog steeds doen geloven. Zo goed zijn deze worstelaars, deze atleten, deze acteurs. Ze zijn in staat om een heel stadion te laten ontploffen. Ze laten mensen zich toejuichen, uitjoelen of allebei. En niet een paar mensen, maar duizenden.  Dit is niet hun werk, maar hun leven. De meeste Pro-wrestlers van nu lagen vroeger net als ik hun adem in te houden terwijl ze op maandagavond voor de buis lagen, met de droom om eens in die ring te staan.

Waarom ik dit hele relaas vertel? Jaren geleden speelde ‘Stone ColdSteve Austin een redelijk grote rol in een grote film, The Expendables. Ik ben het gaan kijken met een aantal vrienden. Het was een echte mannenfilm op een echte mannenavond. De hele bioscoopzaal stonk naar testosteron. Expendables was afgeladen met echte ruige filmhelden, zoals Stalone, Statham enLundgren, echt doorgewinterde actiehelden. Na afloop verkondigde er iemand dat Austin niets in die film te zoeken had, omdat hij een nepworstelaar was, en geen actieheld. Een ieder heeft het recht op zijn eigen mening natuurlijk, maar hier ben ik het niet mee eens. Stone Cold Steve Austin was een grote naam in WWE. En hij deed zijn naam eer aan. Hij was grof gebekt, dronk bier en veegde de vloer aan met wie er ook maar tegenover hem stond. Dit is een man die zijn nek brak in de ring en toch de match afmaakte en zijn fans weten dat. Als zijn muziek door de speakers schalde sprongen er duizende fans op uit hun stoel. Want zij wisten dat als Stone Cold opkwam, dat er klappen zouden gaan vallen. Als iemand, worstelaar of niet, tienduizend man uit hun dak kan laten gaan door alleen maar een stadion binnen te lopen, omdat zij geloven dat jij de ruigste van allemaal bent, waarom zou die dan niet in een film als Expendables thuishoren? Stone Cold is niet de enige worstelaar die de transitie heeft doorgemaakt van de ring naar het witte doek. Sommige zelfs met groot succes, zoals Dwaynethe RockJohnson. Anderen niet zo, zoals Hulk Hogan. Hij zou schitteren in flops zoals Suburban Commando en zijn eigen reality soap Hogan knows Best. Dwayne heeft echter veel meer succes in Hollywood gehad met rollen in The Scorpion King, Fast & Furious 6 en recentelijk nog in Hercules. Hij is niet alleen gecast voor zijn atletische lichaam, maar ook voor zijn charisma en acteertalent. Nou is natuurlijk niet elke worstelaar per definitie een geboren acteertalent. Wat ze wel hebben is een ontzettend hoog doorzettingsvermogen en de lust om te entertainen. Neem Dave Bautista bijvoorbeeld. Hoewel hij lange tijd een ‘Main Event’ worstelaar is geweest, hij was niet de meest makkelijke persoon om mee te werken. Maar werk-ethiek en doorzettingsvermogen heeft hij wel. Toen hij bij zijn filmdebuut in Wrong side of Townerachter kwam dat hij erg slecht was in acteren, liet hij zich daardoor niet uit het veld slaan. Hij nam een acteercoach in de arm en stelde zichzelf het doel om een beter acteur te worden. En aan zijn rol in de laatste Marvelfilm Guardians of the Galaxy is goed te zien dat het zijn vruchten af heeft geworpen. Bautista hoefde niet te acteren om het geld, want hij verdiende miljoenen bij WWE. Maar ging acteren om zijn liefde voor film en om de uitdaging die het hem gaf. Dat is wat ik zo kan waarderen aan deze pro-wrestlers, deze acteurs; ze overkomen obstakels, binnen en buiten de ring, door hun passie voor entertainment. En voor mij horen ze daarom net zo goed thuis in films als wel ander acteur dan ook.

And that’s the bottom line…