Until Dawn

Until Dawn Boek omslag Until Dawn
Slasher
Sony Computer Entertainment
2015
Will Byles
Supermassive Games
PlayStation 4
Single-player

Iedereen kent het wel. Je zit een teen slasher te kijken waarbij een groepje hitsige tieners naar een afgelegen plek gaat zonder parental guidance in de hoop om een weekend lang een orgie te houden, en na een tijdje worden ze 1 voor 1 afgemaakt omdat ze allemaal dom bezig zijn. Ze splitsen zich op, ze onderzoeken een vreemd geluid… en het enige dat jij kan doen is naar je tv schreeuwen dat die blonde bimbo niet in haar eentje de garage in moet gaan om bier te halen. Je weet precies wat de personages moeten doen om dit verhaal te overleven. Maar is dat ook zo? Met Until Dawn kun je er achter komen of jij hebt wat nodig is om een horror verhaal te overleven.

Until Dawn is dus een spel, en ik denk dat deze het best te beschrijven is als een interactieve film. Het verhaal is als volgt: Een groep van 10 vrienden hebben de traditie om in een blokhut, ergens in de bergen van Alberta, Canada, een weekje door te brengen en dingen te doen die hitsige tieners doen. Drinken, ouwehoeren, elkaars edele delen ontdekken en grappen uit halen met elkaar. Het verhaal begint als ze al een dag of wat in de blokhut zitten en een paar lui besluiten om een grap uit te halen metHannah (Ella Lentini). Hannah is namelijk smoorverliefd op Mike (Brett Dalton), iets dat Mike’svriendin Emily (Nichole Bloom) niet heel tof vind. Ze besluiten om een briefje achter te laten voorHannah dat insinueert dat Mike wel een romantische rendez-vous wil hebben met Hannah in een van de slaapkamers. Echter, het grootste gedeelte van de groep heeft zich verstopt in de slaapkamer om Hannah eens lekker voor schut te zetten. Dit kan ze uiteraard niet echt hebben, enHannah rent de kou in. Haar zus Beth (ook Ella Lentini) gaat haar achterna, maar helaas komen ze buiten iets tegen waarvoor ze proberen te vluchten, en uiteindelijk vallen ze allebei van een rots af en zien we ze nooit meer terug.

Een jaar later, rond de tijd dat deze tragische gebeurtenis is uhm… gebeurd, besluiten de overgebleven 8 vrienden om weer naar de Lodge te gaan. Ze zijn allemaal uitgenodigd door Josh(Rami Malek), die ter ere van zijn twee gesneuvelde zussen (Hannah en Beth dus) weer een weekje plezier wil maken. Een voor een worden nu de rest van de personages geïntroduceerd,Samantha (Hayden Panettiere), Jessica (Meaghan Martin), Ashley (Galadriel Stineman),Matthew (Jordan Fisher) en Christopher (Noah Fleiss) en begint het verhaal echt. Er zijn wat spanningen tussen de groepsleden omdat bepaalde relaties uit zijn gegaan en nieuwe relaties zijn begonnen, en niet iedereen is hier altijd helemaal over te spreken. Allemaal standaard romantisch drama eigenlijk. De spanning tussen de luitjes begint echter langzaam plaats te maken voor een andere spanning. Er gebeuren namelijk vreemde dingen op de berg. Er worden rare geluiden gehoord en er zijn mysterieuze dingen tussen de bomen te zien. De groep begint zich langzaam te verspreiden over het gebied en de rariteiten worden steeds erger. Mensen beginnen te verdwijnen en het wordt langzaam maar zeker duidelijk dat ze alles behalve alleen zijn op de berg. Heeft het misschien iets te maken met het oude mental hospital dat iets verderop op de berg ligt? Of dwaalt er iets rond in de mijnen waar 50 jaar geleden een vreselijk ongeluk is gebeurd, en die sindsdien niet meer open zijn gegaan. Of heeft het iets te maken met een oude werknemer van Josh, Hannah enBeth’s vader, die een appeltje te schillen heeft met de familie en 18 jaar geleden wraak heeft gezworen? En wat moet je geloven van de bovennatuurlijke mythes van de indianen die vroeger in dit gebied woonden over onmenselijke monsters die in het gebied rond dwalen?

Op zich hadden ze van dit verhaal niet perse een spel hoeven te maken. Het zit goed genoeg in elkaar dat het op het witte doek ook wel tot zijn recht was gekomen. Er zitten wat aardige plot twists in, en er hangt een goede balans tussen spanning opbouwen en jump scares. Maar afijn, het is een spel en dat brengt de leuke mogelijkheid met zich mee om de speler het verhaal te laten beïnvloeden. Het zal namelijk moeilijk zijn om 2 spelers van Until Dawn te vinden die precies hetzelfde verhaal hebben gespeeld. Je krijgt namelijk in het spel telkens keuze momenten. Kies je er bijvoorbeeld voor om in je eentje het bos in te rennen, of haal je eerst wat andere mensen op? Volg je de voetsporen in de sneeuw, of ga je achter het geluid van brekende takken aan? Zelfs in de dialogen tussen de personages kun je kiezen wat degene die jij op dat moment bestuurt zegt. Snauw je de andere af omdat hij dom aan het doen is, of ondersteun je hem. Al deze keuzes hebben invloed op hoe het verhaal zich ontvouwt. Uiteindelijk zijn er 28 verschillende combinaties mogelijk van welke personages het overleven, en welke niet, en zijn er volgens de ontwikkelaar in totaal 255 verschillende eindes. Uiteraard zal de rode draad in het verhaal altijd hetzelfde zijn en is er de 2de keer dat je het speelt niet ineens een compleet andere plot twist. Maar je keuzes hebben dus wel invloed op wie dood gaat, en wanneer, of hoe de personages zich aan het eind voelen over de anderen. Genoeg reden dus om dit spel eens in de zoveel tijd opnieuw te spelen en te zien wat er had kunnen gebeuren als je toch dat rare geluid was gaan onderzoeken (waarschijnlijk was je dan bruut hard doodgegaan, maar je weet het nooit zeker).

Dan even iets over de gameplay mechanics. Het spel is opgedeeld in verschillende hoofdstukken, en je kan als het goed is alleen weer een heel hoofdstuk opnieuw beginnen. Je kan dus niet halverwege een ‘scene’ even je vorige savegame laden en dan voor iets anders kiezen om te zien of je dan een betere uitkomst had. Het spel wil wel graag dat je in één keer het hele verhaal doorloopt. Verder maakt het spel gebruik van quick-time events. Ik weet het, een gedeelte van jullie heeft nu besloten dat het spel zuigt, maar ik vind ze niet slecht uitgevoerd hier. Het is niet zo dat als je vergeet om op kruisje te drukken net voor een sprong dat je meteen game over bent, maar het kan er wel voor zorgen dat sommige personages eerder tot een gewelddadig einde komen, en je dus weer een compleet ander verhaal voor je neus hebt dan als je wel op tijd had gedrukt.

Nog een leuk element dat ze hebben toegevoegd zijn de therapie sessies met Dr. Hill (Peter Stormare). Dit is een psycholoog die je vragen stelt over welke van de twee dingen je enger vindt (clowns of vogelverschrikkers, spinnen of slangen, etc. etc.), welke personages je voorkeur hebben en wat je vind van de gebeurtenissen zoals die zich ontvouwen. Het is in het begin een beetje onduidelijk wie de patiënt is. Is het één van de tieners? Of ben jij, de speler, de patiënt. De dingen die je hier kiest komen namelijk ook later terug in het spel. Langzaam maar zeker worden er steeds meer tipjes van de sluier opgelicht en kom je er achter wat er voor gruwelijke dingen zijn gebeurt op de berg, en zo kom je er ook langzaam achter wat er nu op de berg aan het gebeuren is, en wat de personages nog allemaal moeten proberen te overleven… tot het ochtendgloren. Dat is Nederlands voor Until Dawn. Want je moet dus proberen te overleven… until dawn… dus, vandaar. Ja?