Thanos Rising

Thanos Rising Boek omslag Thanos Rising
Marvel NOW
Jason Aaron
Science Fiction, Action, Fantasy, Horror
Marvel
2013
Softcover, Trade Paperback
120
Simone Bianchi
5

Thanos, één van de twee laatste zonen van Titan, de maan van Saturnus. Hij maakte zijn entree in de comics wereld in Iron Man 55 in 1973. Een schurk die in de vergetelheid had kunnen raken als Jim Starlin hem ook niet in Captain Marvel uit 1974 gebruikte. Thanos zette zichzelf hier neer als een kampioen van de dood met een agenda die onnavolgbaar is. Zijn motieven zijn egoïstisch en dienen zijn verdere strijd om de dood voor zich te winnen.

In latere jaren maken we nader kennis met Thanos. Hij zoekt goddelijke macht om dood en verderf te zaaien. Dit alles om in de gunst van de belichaming van de dood; Mistress Death te komen. We leren dat hij één van de drie overlevenden van Titan is. Hij, zijn broer Eros (Starfox) en hun vader Mentor. Thanos heeft zijn moeder, evenals de rest van de bevolking gedood. Wat hem hiertoe gedreven heeft en hoe hij geobsedeerd is geraakt door de dood is altijd een mysterie geweest tot april 2013. Als onderdeel van Marvel NOW! is er namelijk de reeks Thanos Rising uitgebracht die na decennia van speculatie eindelijk de mysteriën van Thanos op ging lossen.

We beginnen de miniserie met Thanos die het graf van zijn moeder bezoekt en terugdenkt aan zijn verleden. Enter Thanos, de net geboren Eternal met het Deviant gen. Zijn moeder ziet meer in de dode ogen van haar zoon dan ze zou willen en probeert hem bij zijn geboorte te doden. Het is de eerste aanslag in tijden op de vreedzame maan Titan. Sui-San wordt vastgezet en behandelt voor haar gekte terwijl Thanos kan opgroeien als een normale jongen. Nou ja, normaal? Zijn verhoogde intelligentie en uiterlijk maken van hem een buitenbeentje. Zijn klasgenoten willen in eerste instantie niets met hem te maken hebben totdat een groepje kinderen toch met hem gaat spelen. Samen gaan ze naar een grot waar ze gevangen raken door een instorting. Na drie dagen weet Thanos zijn vrienden te vinden die volledig tot op het bot opgegeten zijn door de hagedissen die in deze grot wonen. Zijn schoolgenoten geven hem de schuld hiervan wat hem verder vervreemd van zijn leeftijdsgenoten. Er is echter één meisje die Thanos wel blijft opzoeken, zij brengt iets in hem naar boven, een drang naar bloed, geweld en moord. Langzaam maar zeker zoekt Thanos de kern van zijn wezen door te moorden en elke dood klinisch te onderzoeken. Eenmaal volwassen besluit hij het op een ander boeg te gooien en weigert hij geweld te gebruiken. Thanos onderdrukt zijn moordneigingen zelfs zo diep dat hij probeert op elke planeet die hij bezoekt een gezin te stichten. Natuurlijk kruipt het bloed waar het niet kruipen kan en vervalt hij toch weer in zijn oude patroon op een gegeven moment.

Voor mij was de kennismaking met Thanos de ‘finger snap’ uit Infinity Gauntlet. Hier maakte ik ook kennis met zijn nihilistische kant en was ik vanaf het eerste moment gefascineerd door deze geweldenaar. Hij was de ultieme badguy, maar toch had hij een andere kant. Een kant van ontdekker, een oude ziel, een man vol mysteriën waarbij er sporadisch een tipje van de sluier gelicht werd. Thanos zocht liefde in de dood en wou niets meer en minder dan altijd in haar aanwezigheid blijven. Je zou kunnen zeggen dat hij zelf dood wou zijn om zo de rust te vinden die hij wellicht zocht. In de Thanos Imperative uit 2010 kwam hij na 4 jaren van afwezigheid terug. De dood heeft hem afgewezen. Hij mocht niet meer sterven. Hij was terug om balans in het universum te brengen. Dat moment in die reeks was zo ontzettend kenmerkend voor Thanos dat de verwachtingen van Thanos Rising alleen maar groter en groter werden. Eindelijk zouden de sluier opgelicht worden en kregen we het verhaal achter hem te lezen.

Jason Aaron, de schrijver die tot dan toe aardig wat gave Wolverine verhalen heeft mogen schrijven kreeg deze eer. Als je Wolverine goed kan schrijven dan heb je wat mij betreft zeker de potentie ook om dat bij Thanos te doen, maar niets is minder waar. De hele essentie die Jim Starlin en alle schrijvers na hem aan Thanos hebben gegeven heeft hij in het tijdsbestek van 5 maanden om zeep geholpen. Thanos mist liefde in zijn leven, zijn ouders begrijpen hem niet en kinderen zijn bang voor hem. Niets van dit alles dragen bij aan het personage wat er al jarenlang geweest is, het doet zelfs afbreuk aan het character. Begrijp me niet verkeerd, Jason Aaron had vast en zeker de beste bedoelingen, maar hij heeft van Thanos een onbegrepen seriemoordenaar gemaakt. De art zou dan misschien nog iets van dit verhaal kunnen redden, maar ook dat is hier niet van toepassing. Simone Bianchi heeft ook aardig wat op zijn naam staan, maar bij deze serie slaat hij de plank mis. Misschien is dit wel zijn kenmerkende stijl, maar het past niet hier. Thanos als kind, tiener en jong volwassene is een mager oninteressant scharminkel waar geen kracht vanuit straalt, niet de kracht die je mag verwachten in ieder geval. Bianchi is een erg getalenteerde artiest, maar zijn Europese stijl past niet bij het verhaal. Al met al is Thanos Rising een gemiste kans op alle vlakken. Fans en liefhebbers van het personage Thanos kunnen deze reeks beter links laten liggen. Er is geen enkele toegevoegde waarde behalve dat hiermee de Thanos comic collectie verder opgevuld kan worden.