Reservoir Dogs Band, Café de Stam 2013

reservoir_dogs_band_0Dat Quentin Tarantino een filmliefhebber is moet iedereen wel opgevallen zijn in zijn films, maar dat hij daarnaast een ontzettende muziekliefhebber is zal misschien minder bekend zijn. Tarantino weet voor elke film weer nieuwe muziek te vinden die de sfeer goed weergeeft. Vaak zijn het nummers van artiesten die al lang vergeten zijn of over hun houdbaarheidsdatum heen zijn. Hij weet deze artiesten een nieuwe impuls te geven die ze anders niet gehad zouden hebben. Aan de andere kant weet Tarantino ook nieuwe artiesten te vinden en die schaamteloos door middel van zijn films te promoten. Nu is Tito & Tarantula niet meteen het beste voorbeeld aangezien deze band in From Dusk Till Dawn voorkomt en dit geen Tarantino, maar een Rodriquez film is. The 5 6 7 8 zijn een beter voorbeeld met het nummer Woo Hoo dat niet meer los te zien valt van Kill Bill. Eigenlijk durf ik wel zo ver te gaan dat het succes van Tarantino niet alleen te maken heeft met zijn wijze van vertellen en regisseren, maar ook met zijn muziekkeuze!

Je zou denken dat het lastig is om een Tarantino cover band neer te zetten, maar niets is minder waar. DeReservoir Dogs Band uit Nederland heeft deze taak op zich genomen en om meteen maar met de deur in huis te vallen, dat doen ze goed! Deze band bestaat sinds 2012 en ze spelen niet alleen nummers uit Tarantino films, maar zetten ook meteen een ontzettende show neer! Even ter verduidelijking, ze spelen niet alleen nummers uit films door Tarantino geregisseerde films, maar ook uit door hem geschreven films. Voor de show van vrijdag 20 september hield het in dat we nummers uit From Dusk Till Dawn en Natural Born Killers voorbij hoorden komen.

De plaats van het optreden was Café de Stam, een bruin café in Almelo waar in het verleden wel eens filmavonden geweest zijn, georganiseerd door Top of the Flops. Voor mij is dit café een thuisbasis. Ik ken de kroeg, het personeel, de ambiance en weet ook hoe de bands hier over het algemeen klinken. Nu is dat voor mij een voordeel want ik had mijn oordoppen al in de aanslag. Bij een band die Tarantino muziek speelt verwacht je niet dat het ontzettend hard gaat, maar in de Stam  is niets minder waar. Hier komen we meteen ook bij een nadeel van deze avond aan: het geluid stond te hard. Mensen zonder oordoppen gingen zeker weten met een piep in de oren weg. Bij een optreden in een zaal is dat eigenlijk al niet iets waar je als bezoeker erg blij van wordt, maar in een café is het naar mijn mening helemaal not done… Maar goed, de band.. Ze komen op met een sample intro van Il Mercenario vanEnnio Morricone die in Kill Bill gebruikt is. Ze blijven bij Kill Bill door na de intro over te gaan metBattle Without Honor or Huminaty van Tomoyasu Hotei.

Tezamen met de muziek draait op de achtergrond een videopresentatie waar we Tarantino esque shots te zien krijgen en geïntroduceerd worden aan de band. Helemaal in stijl hebben we op het podium mensen staan die hun namen ontleend hebben aan Tarantino films, maar ook allemaal een schuilnaam hebben. Natuurlijk zijn de schuilnamen ook in stijl van Tarantino met namen als Mr. Pink, Mr. White, enzovoorts.

Als we het spel van de band onder de loep nemen kan ik niet anders zeggen dan dat we hier te maken hebben met goede artiesten. Ze weten wat ze moeten spelen, hoe dit te spelen en nog wel het belangrijkste, ze doen dit met overtuiging. Je ziet hier geen band staan die speelt voor het geld of omdat het moet, nee, hier staat een band met passie. Passie voor Tarantino, passie voor film en passie voor de muziek! Daarnaast wil ik nogmaals benoemen dat ze ook nog een show neerzetten. O-Ren Ishii, de zangeres weet het publiek mee te krijgen en zelfs in beweging te krijgen. Als we dan naar de zanger Bill gaan, eng gewoon. Niet alleen lijkt de man op wijlen David Carradine, maar hij heeft ook nog een dijk van een stem. Zo af en toe kan ik mij indenken dat we daar echt David Carradine hebben staan.

De gespeelde set in de Stam was een ruime set waarbij zo ongeveer alle films van Tarantino aan bod zijn gekomen. Ik heb alleen muziek uit True Romance gemist, maar dat hebben ze met de keuze van nummers ruim in orde gemaakt. Qua persoonlijke voorkeur uit het Tarantino repertoire heb ik Angry Cockroaches gemist en was ik niet al te tevreden over hun gespeelde versie van Ain’t no Grave vanJohnny Cash. Maar goed, met meer dan 20 nummers en volgens mij ook een optreden van ongeveer 2 uur ben ik meer dan tevreden. De sfeer die uiteindelijk in de Stam te voelen was, mag ook typerend voor een Tarantino film genoemd worden. Het begin van de avond had ik nog ruimte om vrij rond te lopen, eind van de avond was het vol en was het broeierig warm, exact zoals het bij een Tarantino avond zou moeten zijn!