Op pad met The Ghosthunter

the_ghosthunter_08
Spoken zijn wezens die menigeen tot de verbeelding zal spreken. Zolang als er al mensen op deze wereld rondlopen zijn er mythes en legendes over spoken. Deze mythen en legenden verschillen van land tot land, van tijd tot tijd en van cultuur tot cultuur. Waar al deze landen, culturen en tijden het over eens zijn, is dat een spook de ziel of een geest van een overledene is. Spoken hebben hun plek weten te veroveren in de literatuur wat teruggaat tot enkele van de oudste geschriften. Zelfs in de bijbel wordt over spoken geschreven. Spoken hebben natuurlijk hun plek ook in de cinema weten veroveren. De oudste bekende spoken films komen uit de jaren 40 van het vorige millennium. Deze spoken waren in de eerste instantie de geesten van overledenen die hun geliefden wilden beschermen van gevaar. Spoken hebben hun populariteit pas echt goed weten te krijgen door het horrorgenre. Een paar van de meest populaire spookfilms zijn “Poltergeist, Ringu, The Amityville Horror, The House on the Haunted Hill” e.d.  Deze films hebben spoken op een angstaanjagende wijze aan de kijker laten zien.

Men zegt wel eens dat in elke mythe en legende een kern van waarheid zit. Gezien de vele spookverhalen die er in de eeuwen geweest zijn en die nog zullen komen, zijn er vele voorstanders die spoken als werkelijkheid zien. Naast deze vele voorstanders zijn er ook vele tegenstanders. Spoken en geesten zijn volgens de voorstanders residuen (energieën) van de overledenen die achterblijven wanneer ze sterven. Deze energieën kunnen “opgevangen” worden door degenen die er gevoelig voor zijn. Deze energieën kunnen een soort van opname zijn, maar ook zelfbewust. De “opnames” zou je kunnen vergelijken met verhalen van geesten die telkens dezelfde handeling blijven herhalen zonder “bewust” te zijn van de omgeving. De geesten die “zelfbewust” zijn, zijn wel bewust van de omgeving en spelen hier ook op in. Er is in al de tijd dat men over geesten en spoken heeft gesproken nog nooit onomstotelijk bewijs geleverd om zeker te zijn van het bestaan, of niet bestaan van geesten.

Persoonlijk ben ik wel van mening dat lang nog niet alles in deze wereld bewezen is. Voor mij is het inderdaad een feit dat sommige mensen gevoeliger kunnen zijn voor “energieën” dan anderen. Denk hierbij maar eens aan een eerste ontmoeting met een persoon waarbij je direct weet dat het goed zit, of een onheilspellend gevoel op een plek waar je nog nooit eerder geweest bent. Wat dit precies is, en of er werkelijk spoken en geesten bestaan weet ik niet.

Zoals net al aangeven is er legio aan films en literatuur te vinden waar spoken een rol in spelen. Met een onderwerp als spoken zijn er naast deze vele werken van fictie, ook werken van realiteit te vinden die dit onderwerp behandelen. Vele van deze werken van realiteit zijn documentaires over spookhuizen of gezinnen die onderhevig zijn geweest aan (klop)geesten. Mensen spreken over doorzichtige gedaantes, objecten die ineens bewegen, geluiden die er niet behoren te zijn, druk op het lichaam die niet verklaard kan worden en meer van dit soort. Deze documentaires zijn over het algemeen in de Verenigde Staten opgenomen, en behandelen vaak cases waarbij één of meerdere mensen gewelddadig om het leven zijn gekomen. De achtergebleven energieën van deze mensen vallen op diens beurt de nieuwe bewoners lastig. Ze worden in deze documentaires vaak geholpen door mediums of paranormalen. Dit zijn mensen die gevoeliger zijn voor de energie van de overledenen dan de “normale” mensen. Deze mensen kunnen vaak spreken met de geesten, ze uitdrijven of met behulp van dezen een vloek opheffen die over een plek of persoon hangt. Wat in deze documentaires mij vaak opvalt is dat het regelrecht een filmproductie zou kunnen zijn. We zien een overgedramatiseerde situatie waarbij alles wat je ziet een weerspiegeling is van wat het medium en de betrokkenen meegemaakt hebben.

Naast deze “gemaakte” documentaires hebben we ook “echte” documentaires waarbij er jacht gemaakt wordt op spoken. We hebben hier te maken met mensen die naar plekken gaan waar er veel geestactiviteiten zijn en die bezeten zijn. Ze gaan in deze documentaires op zoek naar geesten om deze op de band te leggen om zo onomstotelijk bewijs te leveren van het bestaan van spoken. Deze mensen kunnen “spokenjagers” genoemd worden. Nederland heeft ook zo’n “spokenjager”. Deze spokenjager is Joost. Joost heeft de naam “The Ghosthunter” aangenomen en publiceert zijn documentaires onder deze naam. Joost heeft ervaring opgedaan in het filmen als zijnde persfotograaf. Hij is echter ook paranormaal begaafd. Hij heeft met deze paranormale gaven onder andere de politie bijgestaan in het oplossen van een zaak. Volgens zijn eigen zeggen is iedereen paranormaal begaafd, echter is de ene er meer gevoeliger voor dan de ander. Hij geeft hiervoor als voorbeeld het zesde zintuig. Het gevoel dat iets wel of niet goed is. Dit is denk ik een gevoel wat iedereen wel eens meegemaakt moet hebben. Joost is dusdanig gevoelig voor deze zaken dat hij als een soort van geleider voor deze energie optreedt. M.a.w. als je alleen op een bezeten plek bent en je bent niet, of lichtgevoelig voor deze energieën dan merk je niets. Met Joost erbij is de kans groot dat je wel wat meemaakt.

Ik ben in het bezit gekomen van een aantal van zijn documentaires. Joost heeft onder andere documentaires gemaakt over het spookhuis Sas van Gent, Sint Anna ter Muiden, Kasteel Heukelum en Spookhuis Mesen. Joost heeft naast deze documentaires over spookhuizen ook een documentaire gemaakt over een huis en een man die schedels verzamelt. Deze man die onbekend blijft zou rechtstreeks uit de Texas Chainsaw Massacre gestapt kunnen zijn. De documentaires van Joost zijn uniek in de zin van de “werkelijkheid” die hij laat zien. We zien Joost de plekken bezoeken en vol Amsterdamse nuchterheid vertellen over zijn gevoelens en wat hij meemaakt. Helaas krijgen we in zijn documentaires ook geen onomstotelijk bewijs voor het bestaan van geesten. We zijn wel zo nu en dan een orb door het beeld flitsen. Een orb is een energieveld wat te zien valt in de vorm van een doorzichtige oplichtende bol. We zien ook wel eens de camera bewegen terwijl er niets of niemand in de buurt is en we horen geluiden die er niet zijn. Joost monteert deze documentaires zelf wat het geheel een uniek uiterlijk geeft. Joost is een autodidact wat in zijn documentaires te zien valt. Hoe meer documentaires Joost maakt, hoe professioneler het geheel eruit komt te zien. Dit unieke uiterlijk en de Amsterdamse nuchterheid van deze man ie hetgeen wat deze documentaires zo eerlijk en interessant maakt.

Ik ben zelf in contact met Joost gekomen en hij heeft mij uitgenodigd om een avond met hem op stap te gaan en zo zelf het één en ander mee te maken. Deze avond zouden we naar twee locaties gaan. De eerste locatie is de Coops Molen te Zelheim. Dit is een molen die in 1818 gebouwd is als korenmolen. Deze molen is tot 1938 hiervoor ingezet. Na deze periode is de molen in verval geraakt en ook verplaatst. De molen staat op de lijst monumentenzorg en komt in aanmerking om opgeknapt te worden. Joost had bij deze molen sterk het gevoel dat het er heftig spookte. We zijn er laat op de avond naartoe gegaan om nachtopnames te maken en te zien wat er zou gaan gebeuren. Ik ben de molen niet binnengegaan en heb ook niets gezien. Ik kreeg bij deze molen, evenals de andere aanwezigen wel een onheilspellend gevoel. Nadien blijkt dat Joost orbjes op de camera gekregen heeft en vreemde stemmen.

De tweede locatie is het Don Rua klooster in ’s Heerenberg. Dit klooster staat ook bekend als het Gouden Handen klooster. Het klooster is in 1910 gesticht door Duitste Witte Paters. Dit klooster is tot 1971 gebruikt voor kloosterlingen en de opleiding hiervan. In 1971 moest dit pand echter verkocht worden. Hierna is het jaren lang gebruikt als cultuurcentrum de Gouden Handen. Nu op het moment van schrijven staat het pand leeg en wacht het op een nieuwe koper. We zijn deze avond niet binnen  geweest. We hebben ons deze avond alleen beperkt tot de tuin van het klooster. Deze tuin is zwaar bebost en in het midden van deze tuin heeft een vijver gezeten. In deze tuin zijn meerdere beelden te vinden van de oude bewoners; de Witte Paters. Lopend door de tuin voelden we ons het ene moment beter dan het andere moment. Het gevoel heerste dat je achterna gezeten werd in deze tuin en in de gaten gehouden. Hier echter voelde Joost veel meer en zag ook flitsen van energie her en der. Op een gegeven moment was het niet alleen Joost die deze lichten zag, ik en een andere aanwezige zagen ook een vaal licht op een plek waar deze niet kan zijn. Deze energieflitsen staan ook wel bekend als geestlichten of Will ‘O’ The Wisp. Dit zijn lichten van de doden die volgens legenden reizigers lokken naar bijvoorbeeld moerassen. Dit is dan ook de plaatst waar dit soort lichten over het algemeen waargenomen worden.

De ervaringen die ik deze avond met Joost op heb gedaan vallen allemaal wetenschappelijk te “verklaren”. Ik ben met dit stuk echter niet bezig om een verklaring te geven over deze avond of over spoken. Ik laat iedereen er het zijne van denken en laat ook iedereen hiermee in zijn waarde. Mijn mening over wat ik meegemaakt heb laat ik achterwege. Ik kan aangeven dat het een bijzondere avond was en dat ik blij ben dat ik dit meegemaakt heb. Joost heeft mij uitgenodigd om een volgende keer als hij het klooster Don Rua binnengaat weer mee te gaan. Hier ga ik zeker op in. Ik ben geen expert, maar dat er meer tussen hemel en aarde is en dat ook de wetenschap dit onderkent is een feit. Als ik op deze wijze meer te weten kan komen en ervaringen rijker kan worden dan ga ik hier graag op in.

Mocht je meer over Joost willen weten dan kan ik je doorverwijzen naar zijn website:www.theghosthunter.nl.  Hier kun je ook stukken van zijn documentaires zien of aanschaffen.