Offscreen 2017

De ontgroening van een filmfestivalneofiet : een verslag van het Offscreen Film Festival 2017

zaterdag 04/03/2017

14u00

Ja, het komt ondertussen toch al heel dichtbij. Ongeveer 2 maanden geleden werd me gevraagd of ik misschien wel interesse had om naar het Offscreen Film Festival te gaan. Tuurlijk, waarom niet? Ik heb wel al persoonlijke ervaring gehad met verscheidene muziekfestivals, maar nog nooit heb ik 1 voet gezet op een heus filmfestival. Kan je er ook wat over schrijven, dan? Wel, ik ben vereerd! Natuurlijk wil ik dat!

En nu zijn we bijna zover. Woensdag 8 maart gaat het van start voor zo’n 2 en halve week (editie nr. 10 alweer). Elke dag is er dan wel iets te beleven in de bioscoopzalen, van leuke voorstellingen tot een Q&A of live begeleidende muziek bij vreemde beelden, dat allemaal onderverdeeld in thema’s als ‘Once Upon A Time In Czechoslovakia’ en ‘Indonesian Action Cinema’ (het volledige programma is te zien op http://www.offscreen.be). Hoe ga ik het praktisch aanpakken? Toch maar een hotelletje boeken? Wel spannend, moet ik zeggen. Ik hoop dat ik niet verdwaal! Gelukkig zijn de bioscopen waar het zich allemaal gaat afspelen op een steenworp van elkaar verwijderd. OK, da’s overdreven, een kleine wandeling van zo’n 10 minuten is vereist, maar dat is nog steeds dicht bij elkaar. Het zal ook wel nodig zijn, lijkt me zo, want als er iets is wat alle festivals gemeen hebben met elkaar, dan is het wel een overvloed aan keuze.

De controlefreak in mij kuiert daarom het programma door op de website om een planning te maken. Zoals de naam het al suggereert, gaat het hier over films die zich buiten de geijkte paden van het hedendaagse commercialisme bevinden. Zowel oudere als gloednieuwe films worden vertoond. Om het overspannen woord maar te gebruiken, het zijn cultfilms. De meeste mensen denken dan automatisch aan horror en de B-film. Ja, dat is er ook, maar het beslaat méér. Ook kunstfilms worden er vertoond. En de landen die present tekenen, zijn niet enkel het oude vertrouwde Amerika of Japan, maar ook Oostenrijk, Finland, Indonesië, Tsjechië (vroeger moest ik nu typen Tsjechoslowakije) en uiteraard ons vertrouwde, eigen landje.

Nog even over die overvloed aan keuze… de gemaakte keuzes zijn die altijd van het hart of van het verstand. Ga ik voor The Greasly Strangler, die ik echt wel graag wil zien (de trailer vol droge humor en wansmaak sprak me wel aan, net zoals een arme stumperd die zijn ogen eruit geblazen worden!) maar waarvan ik weet dat die makkelijk op Blu-Ray aan te schaffen gaat zijn? Of ga ik voor The Cremator, een Tsjechische prent uit 1969, intrigerend en waarvan de kans op een latere kijkbeurt geringer is (en waarvan ik toevallig de geweldige soundtrack heb)? Want zo gaat dat op festivals, op het zelfde tijdstip zijn er 2 evenementen die je graag zou meemaken. Een kloon van jezelf afsplitsen is misschien voor binnen 50 jaar, maar nu zal er ouderwets een zware keuze moeten gemaakt worden (en dat is reeds gebeurd, maar ik verklap nog niet welke!). En zo is dat voor alle dagen dat ik het festival zal bezoeken.

Ja, soms is het leven hard! Zo, de planning is gemaakt, een hotelkamer voor 2 nachten geboekt (hoe ik het de daaropvolgende weekends zal doen, is nog niet duidelijk) en plattegronden van het centrale Brussel zijn al bestudeerd. Wat er ook moge gebeuren, ik ben klaar voor mijn 1e filmfestival. Offscreen Film Festival, here I come!

zaterdag 11/03/2017

12u00

Rustig wacht ik in het station van Hasselt op de trein die me naar Brussel zal brengen. Een lauwe nog-geen-lentezon voorziet wat warmte. Langs me ligt mijn rugzak. Enkel het hoogst noodzakelijke zeul ik mee. Mijn initiële idee om mijn laptop mee te nemen, heb ik maar snel laten varen. Het zal dus op de ouderwetse manier moeten, met pen en notitieschrift (ook al gebruik ik voor dit stukje mijn smartphone, hemeltje, wat zijn die dingen toch handig). Mijn Kolchak-plunje, met deukhoed inclusief, heb ik maar gelaten. Niet dat ik dat überhaupt heb, maar het zou wel wat geweest zijn, als een norse en chagrijnige betweter een verslag doen.

Het schema van vandaag informeert me dat de 1e film pas begint om 19u in de Cinematek, dus een beetje sightseeing en uitstippelen van de wandelroute is aan de orde deze namiddag. Het laatste wat je wil is ‘s nachts verdwalen. Benieuwd ben ik in ieder geval. De inkleding, de films zelf, de sfeer,… ah, daar is mijn trein!

15u30

Brussel blijft een bruisende stad. Vele straatjes en weggetjes die uitkomen op andere straatjes en weggetjes. Mensen van verschillende nationaliteiten. Gesproken taal beperkt zich niet tot het Nederlands en Frans. Maar ik ben hier voor andere zaken natuurlijk.

Ik ontrek me aan de winkelstraten waar het krioelt van het volk en volg mijn routebeschrijving die ik netjes uitgeprint heb. Rond Manneken Pis is er een samenscholing. Het ventje slaagt er in 2 meter ver zijn ding te doen (zou mij nooit lukken) en dit amuseert de aanwezigen duidelijk. Ik wurm me erdoor heen en kom aan bij het hotel. Tijd om in te checken, even te rusten en dan de bioscopen op te zoeken waar het straks allemaal gaat gebeuren.

17u00

Een beetje egostreling mag soms wel. Met enige trots kijk ik naar mijn perskaartje voor het festival dat ik net ben gaan oppikken. Ik heb ook even van de gelegenheid gebruik gemaakt om zowel de Cinematek als Cinema Nova eens van binnen te bekijken. De eerste is iets afgestofter, de tweede meer doorleefd. Enkele mensen lopen in en uit, waarschijnlijk om ook al eens polshoogte te nemen. Snel nog iets gaan eten en mijn schrijfmateriaal te gaan halen.

19u00

Zo, dat begint al goed! Ben ik mijn perskaartje wel waard, vraag ik me af? Ik stap net de Cinematek uit. Ik wou er gaan genieten van The Cremator (waarvan ik de uitstekende soundtrack op CD heb). Binnen zag het er mooi en modern uit. Verschillende mensen stonden er te wachten op de volgende voorstelling (niet enkel van Offscreen, zoals ik al vermoedde een multifunctioneel gebouw, een beetje zoals een cultureel centrum). Maar The Cremator zou niet gespeeld worden die avond. Want de film was gisteren al op het scherm verschenen. Blijkbaar had ik mij in mijn persoonlijk schema vergist en het programma van de vrijdag als zaterdag opgeschreven. Met rode wangetjes maakte ik snel dat ik terug buiten stond.

Het nadeel van deze vergissing is dat The Little Mermaid in de Cinematek, dat al om 17u werd vertoond, ongewild aan mij voorbijgegaan was. Zoals met alles in het leven heeft de medaille altijd 2 kanten, want al snel realiseerde ik me dat Morgiana, een film waar ik héél nieuwsgierig naar was, nu niet aan me zou ontgaan. Met een vlot tempo begaf ik me naar Cinema Nova.

19u12

Ken je van die karakterkoppen in de filmwereld? Acteurs als Harry Dean Stanton? Herkenbaar en vol expressie? Wel, dat is Cinema Nova, gedistilleerd in een compact en gezellig gebouw. Bij het binnenstappen langs het loket vallen de vele posters op van de films die gaan afgespeeld worden. Ze dienen als een invitatie voor de avontuurlijke filmkijker die zijn horizonten wenst te verbreden (of als afschrikmiddel voor de mensen die nog snel de nieuwe Marvel-film willen meepikken, het hangt er maar vanaf hoe je het bekijkt).

Voor de ingang van de bioscoopzaal hangt zo’n ouderwets koord waarmee de toegang wordt afgesloten. Erlangs staat een kleine TV die constant stukjes uit de vertoonde films afspeelt. Regelmatig merk ik dat de wachtenden er met begeestering naar kijken. Begrijpelijk ook als The Devil Sword voorbijkomt en een krokodillenman onthoofd wordt (1 van de vele onthoofdingen in deze waanzinnige Indonesische film). Een vette motorfiets is 1 van de vele decorstukken die de ruimte inkleuren. Maar een mens kan al eens dorst hebben. Ik daal dan nog snel de trap af naar de bar in de kelder.

Net zo gezellig en uit hout gebouwd als een bruine kroeg (minus de sigarettenrook) met comfortabele zetels, kussens en een aangename drukte. Zelfs als er geen film speelt, kan er bijgepraat worden onder het genot van 1 van de meer dan een dozijn beschikbare bieren. Voor de gelegenheid heeft de bierkaart een Café Flesh-makeover gekregen. Alle films van regisseur Rinse Dream (ofte Stephen Sayadian) zijn trouwens in het decor verwerkt, zoals ook een kartonnen cut-out van een mensaap met een wel heel groot geschapen lid. Verder hangen er posters van voorbije edities van het Offscreen Film Festival, maar ook andere filmposters. Speciaal op deze dag is er ook een standje ondergebracht waar men allerlei magazines verkoopt. Mijn oog valt al meteen op een echt boek dat handelt over Bruno Mattei. De titel op de cover is in het Frans. Ware het Engels geweest, ik had het gekocht.

Snel bestel ik een wit wijntje en werk het in enkele teugen weg, waarna ik de trap op ren.

It’s showtime, folks.

19u30

Ook de bioscoopzaal is leuk ingericht met een aantal ouderwetse projectoren als versiering. De 1e film van de avond wordt Café Flesh. De regisseur is persoonlijk aanwezig om een voorwoord te doen. Een aantal leuke weetjes worden bekend gemaakt. Zo werd bij de zoektocht naar extra’s voor enkele scènes bij een plaatselijke bloedbank geronseld. Daar betaalden ze 7$ voor bloedafname, dus bood men 20$ aan om in de film te verschijnen. Wat me opviel, is dat de man nog steeds heel enthousiast was over zijn werk. Hij leek me moeite te hebben om te stoppen met vertellen en liep snel weg om te voorkomen dat hij zou blijven doorpraten. Wat ik van de film vind, kan je later lezen in een uitgebreidere review. In het kort kan ik zeggen dat het hier om een pornofilm gaat, maar dan anders dan wat je je voorstelt van het genre. Het is in ieder geval eentje die je effectief tot het einde zal uitkijken.

21u30

De laatste film van de avond kwam er aan. Elke film wordt door mensen van het festival eventjes kort toegelicht (1 doet het in het Nederlands en de andere in het Frans). Er werd al een beetje gewaarschuwd dat we iets te zien zouden krijgen waardoor we onze wenkbrauwen zouden fronsen. Mogelijk zouden sommigen zelfs de zaal verlaten! Ja, zo’n woorden slaan bij mij als een rode lap op een stier en maken me extra benieuwd. De lichten gingen uit en Tenemos La Carne (Engelse titel We Are The Flesh) begon. Zo’n 80 minuten later gingen de lichten terug aan. Volgens mij zat iedereen er nog, maar aangezien ik me ongeveer in het midden van de zaal bevond, is het goed mogelijk dat iemand achter mij er toch stiekem uitgekropen was. Wat ik er van vond, zal je terugvinden in een review. Het enige wat ik wil verklappen, is dat Café Flesh niet de enige prent van de avond met blote penissen was en dat Noe Hernandez, die een gestoorde hermiet speelt, zeker een genot was om naar te kijken!

23u15

Ik wandel terug naar het hotel door een nachtelijk, maar zeker nog niet slapend Brussel. Slapen is echter wat ik ga doen, want de beentjes hebben het nodig. Als ik me door een verlaten steegje begeef, flitst het even door mijn hoofd dat niemand het zou weten als ik nu ontvoerd zou worden door een gestoorde hermiet. Ach, is de gedachte even snel weg, het is uiteindelijk maar een film.

zondag 12/03/2017

12u50

Kijk, da’s nu het mooie aan een grootstad. Er zijn ontelbare restaurants, brasseries,… zodat je altijd wel je gading vindt. Een lekkere pasta met bijhorend biertje later maak ik preparaties op mijn hotelkamer. Het belooft in ieder geval een heel andere dag te worden. Waar er gisteren een verwoede poging werd gedaan om mij te shockeren, zal er vandaag geprobeerd worden mij te verwonderen en verbazen… en, zo bleek later, uit te dagen.

15u11

Ergens is het wel ironisch. Buiten is echt wel een stralende dag, perfect terrasjesweer. De meeste mensen begeven zich buiten voor warmte, terwijl de geharde filmliefhebber in Cinema Nova zich juist gaat verwarmen aan een film die zich afspeelt in hartje winter. Het contrast kan niet groter zijn, heerlijk, want dat is de magie van de cinema! De bar is momenteel nog wat leeg, enkelen zijn al lustig aan het keuvelen met een pot gerstenat. De Café Flesh-decorstukken worden weggezet. Ik bestel me toch maar gewoon een watertje.

Ooit (toen ik nog een kleine snuiter was) had ik wel eens op de zender Nederland 2 een Tsjechische poppenfilm gezien. Het enige wat ik mij herinner is dat het zich ook tijdens de winter afspeelde. En dat ik uitermate gefascineerd was door het aparte spektakel. Ik zie aan een paar tafels verder een paar kinderen tikkertje spelen. Gezien de film die dadelijk getoond gaat worden, vermoed ik dat zij bij het kijkend publiek gaan behoren. Het zal in ieder geval iets anders worden dan Spongebob Squarepants!

15u30

Ik had gelijk gekregen, want vooraan zaten de 2 bengels met hun vader. De film wordt opnieuw netjes geïntroduceerd in 2 talen. Blijkbaar is het een echte publiekslieveling in Oost-Europa en Duitsland. Gezien de titel weten we alvast dat het een variatie op Assepoester is. Wat 3 noten er mee te maken hebben, wordt verklaard in het feit dat het een letterlijke vertaling is, de normale vertaling luidt Three Wishes For Cinderella. Als leuke bonus hebben de organisatoren 3 noten verborgen in de bioscoopzaal, waarmee een prijs gewonnen kan worden. Na een paar minuten zijn de noten terecht en kan de voorstelling beginnen. Mijn indrukken kan je later uitgebreid lezen, echter kan ik al zeggen dat ik aangenaam verrast was door dit sprookje dat audiovisueel zeer sterk scoort.

17u20

Snel even de innerlijke mens voeden met een broodje. Leuk om weten : voor de volgende 2 films van Juraj Herz zal de regisseur zelf aanwezig zijn. Dus zeker op tijd terug zijn!

18u35

Het is weer een gezellige drukte in de kelderbar van Cinema Nova. Een biertje dan maar, waarom niet! Ik ga terug de trap op en wachten totdat ik terug de zaal in mag. Voor deze ben ik wel heel nieuwsgierig!

19u00

Humor heeft die Juraj Herz wel, want in deftig klinkend Engels laat hij weten dat hij geen Engels en Frans spreekt, waarna hij de 6 (of waren het 7?) talen opsomt die hij wél spreekt en daarmee het publiek uitnodigt deze vreemde tongen te bezigen. Gelukkig is een tolk voorhanden, waarna deze de introductie van Herz voor ons vertaalt. Dan begint de film, Morgiana, een kostuumdrama met gothische invloeden. Mijn review kan je elders lezen. Liefhebbers van Hammer Films die zin hebben in eens iets anders kunnen gerust toegrijpen.

21u00

De film is afgelopen en Juraj Herz keert terug vooraan in de zaal, zijn tolk volgend. Daniel Bird, een specialist in Oost-Europese cinema, gaat een Q&A voeren met hem. Ik hoop op een aantal interessante feiten en een goede invulling van het volgende halfuur voordat de laatste film van de avond gaat beginnen.

21u38

De tijd een beetje uit het oog verloren, waardoor de Q&A net afgelopen is. Nog 5 minuten en de volgende film gaat beginnen. Toch nog maar even een biertje gaan halen!

Herz liet weten dat Passage zijn 2e favoriete film is na The Cremator. Mijn nieuwsgierigheid gewekt kijk ik gespannen toe waar we nu op getrakteerd gaan worden. Ik ga in een aparte review er proberen wat meer over te vertellen (inderdaad, proberen), maar 1 ding is zeker, enkel kijken met de volle aandacht AUB!

23u30

De nacht koelt mijn hersens wat af terwijl ik terug naar het hotel wandel. Beelden en geluiden die ik de afgelopen dagen heb geabsorbeerd drijven op mijn gedachtenstroom.

Zaterdag 18/03/2017

15u50

Mistroostigheid druppelt lichtjes vanuit de hemel. Toch is er nog voldoende volk op de been in een nat Brussel. Vastberaden stap ik uit het station en ga nog snel wat eten. Vandaag heb ik 1 film op het programma staan, ditmaal in de Cinematek. Ik check voor alle zekerheid nog maar eens op mijn schema dat ik het ditmaal wel bij het juiste eind heb. Ja, er wacht me een hernieuwde kennismaking met Tsjechische poppenanimatie vandaag.

17u00

Ik ben zonet de Cinematek binnengestapt en heb mijn kaartje meegekregen. Zoals ik eerst vermoedde, ziet het er modern uit, als een cultureel centrum. Snel ga ik de trap af naar de filmzaal. Snel werp ik een blik op de projectorruimte. 2 grote filmspoelen hangen vooraan en eroverheen zie ik ontelbare filmposters, lopende van Tod Browning’s Freaks tot Predator.

De filmzaal lijkt wel op een aula waar af en toe een besnorde professor ook een ingewikkelde cursus ten berde brengt. Langzaam vult de zaal zich op. Ook hier wordt de film vooraf gegaan door een introductie in het Nederlands en het Frans. Daarna komt de regisseur, Jirí Barta, ook even wat vertellen over de inspiratie voor de film, de vereiste van het publiek om wat van hun eigen fantasie te gebruiken om de scènes in de film goed in te schatten. Applaus volgt, de lichten gaan uit en eerst worden we getrakteerd op een kortfilm van zo’n 8 minuten, A Ballad About Green Wood.

Op zeer korte tijd wordt een heel verhaal verteld, puur visueel en begeleid door muziek die varieert van hoopvol en speels tot tragisch en spannend. Een houthakker hakt een aantal blokken hout in kleinere stukken. Op 1 kleiner stuk hout is een gezicht te zien. Met stopmotion-animatie (in een realistische, real-life setting van een besneeuwd bos en grot, vol ijspegels en waterstromen) wordt alles weergegeven, gekruid met een aantal inventieve camerastandpunten, zoals vanop de rug van een vogel hoog in de lucht. Het is een indrukwekkend werkstuk dat aangenaam om volgen is en waarbij een hele levenscyclus (en wedergeboorte) van het stuk-hout-met-een-gezicht gevolgd wordt. Ik heb in ieder geval niet veel films gezien waarin een vogel een stuk hout opeet, om daarna te veranderen in een soort versmelting van hout én vogel! Meer ga ik er niet over vertellen, want het is best dit een keertje zelf te zien.

De hoofdfilm is het redelijk recente Toys In The Attic. Opnieuw kan je er meer over lezen in mijn volledige review, maar in feite worden de technieken uit de kortfilm opnieuw gebruikt, maar dit keer in een speelfilm van net onder de 80 minuten. Na de film volgde in ieder geval opnieuw een welverdiend applaus (zoals bij elke film tot nu toe waar de regisseur aanwezig was).

Zondag 19/03/2017

14u00

In het leven gebeuren soms onverwachte dingen. Mijn verwachtingen voor deze namiddag was het kijken van een film, in dit geval de musical Hair uit 1979. De grijze lucht gaf me hierin gelijk en ik snelde van het station naar Cinema Nova. Daar werd ik aangenaam verrast door een groep hippies die voor de ingang stonden en veel kabaal maakten. Iedereen die binnenging, inclusief ondergetekende, kreeg een bloemetje achter het oor gestoken. Ze hielden bordjes vast met veelzeggende boodschappen als “Stop War” en, euh, “Pussy Licked”. Ik stond op het punt te vragen aan diegene die het bordje “Free Marihuana” vasthield of we niet ergens rustig gingen zitten, totdat ik me er aan herinnerde dat ik het helemaal niet rook.

In de zaal werden we naar onze stoel begeleid (uiteraard eerst een biertje gehaald, zaak van in hogere sferen te kunnen geraken) en toen werd de namiddag ingeleid. Zoals het op de website beschreven staat, was dit een typische ‘Matinee’ voorstelling. Dat wil zeggen met een voorprogramma en friscos en pralines die zouden verkocht worden voordat de film zou spelen. De lichten gingen uit en we werden getrakteerd op 3 muzikale nummers (in de sfeer van de film was 1 muzieknummer een opname vanop Woodstock), een paar trailers (Head, met The Monkees, en Jesus Christ Superstar, prenten die nu niet meer gemaakt zouden worden, zoveel is duidelijk) en een Looney Tunes cartoon. Daarna volgde het snoepgoed. Van de pauze maakte ik gebruik om nog een biertje te gaan halen. Iedereen die aanwezig was, kon dit allemaal wel smaken.

Helaas zou de pendulum der onverwachtheid ook naar de negatieve kant slaan deze namiddag, al was het maar kort. In het begin koos men er voor een oudere print van Hair te tonen. Persoonlijk, gezien het thema van de matinee, vond ik dit wel passen. Maar op een bepaald moment viel het geluid weg en stopte de voorstelling. Aan het publiek werd door de organisatie gevraagd wat ze verkozen, de oudere print of een digitale kwaliteitsprint. Massaal werd het laatste gekozen. Na een noodgedwongen pauze van een aantal minuten, kon de voorstelling opnieuw doorgaan. Ere wie ere toekomt, tijdens die pauze werd als goedmaker aan het publiek gratis snoepgoed aangeboden.

Hair lijkt op het eerste zicht een film die niet helemaal thuishoort op het Offscreen Film Festival. Toch is er een link, en dat wel met de thema’s “Once upon a Time in Czechoslovakia” en “Apocalypse 69”. Allereerst is de regisseur van de film de Tsjech Milos Forman, die met One Flew Over The Cuckoo’s Nest een absolute klassieker voor de eeuwen heeft gemaakt. De film speelt zich ook af eind jaren ’60, op het punt waar de oorlog in Vietnam op het punt staat vol los te barsten. Wat ik van de film vind, kan je lezen in mijn review. Ondanks het feit dat ik geen fan ben van musicals, vond ik het wel de moeite om eens te zien, en het idee om een typische ‘matinee’ te houden, was een geïnspireerde ingeving. Doch het hoogtepunt moest nog komen.

17u30

Na gisteren in de Cinematek te vertoeven, was regisseur Jirí Barta nu ook hier in Cinema Nova present om 4 van zijn werken voor te stellen, 3 kortfilms en 1 film die bijna het uur haalde, alles samen goed voor meer dan 90 minuten aan poppenanimatie. Hij gaf aan dat zijn versie van The Pied Piper Of Hamelin (oftewel de rattenvanger van Hamelen) iets anders was geworden dan de traditionele versie die men initieel verwachtte. Opnieuw gingen de lichten uit en kregen we eerst de 3 kortfilms te zien.

Eerst kwam The Last Theft, over een dikke, besnorde dief die een vervallen gebouw (kan ook een mausoleum zijn) binnenvalt om er een grote buit te stelen. Maar hij is er niet alleen en terwijl hij eerst denkt met de diefstal weg te komen, zal blijken dat het het laatste is wat hij ooit zal stelen (daarvan ook de titel). 20 minuten lang krijgen we een muziekloze, in sepiakleuren gehulde film te zien (met live acteurs trouwens) over een man die verblind wordt door zijn gulzigheid naar geld en juwelen. De afwikkeling van het verhaal en de ware aard van de inwonenden zal niet zozeer verrassen, maar de aanpak des te meer.

Dit werd gevolgd door The Club Of The Laid Off. In een realistische setting (een gebouw in een stad in Tsjechië) zien we een club (of is het gezin) van verlaten mannequin-poppen in een vuile, met spinnenwebben gehulde kamer. Initieel lijken ze niet te leven (ze hebben duidelijk hun beste tijd al gekend), maar dan springen ze in actie en volgen hun dagelijkse routine (gaan werken, schoonmaken, eten, de vrouw eens knuffelen…), dag in, dag uit. Op een bepaalde dag wordt er door een stel werkmensen een koffer vol nieuwe afgedankte mannequins binnengebracht en de aanwezige mannequins worden bij het vuilnis gegooid. ’s Avonds houden de nieuwe mannequins een housewarming met drank, drugs en sex. Dan dringen de oude mannequins het feestje binnen. Een gevecht volgt. Uiteindelijk winnen de oude mannequins en nemen ze hun oude leventje terug op, waarbij ze een aantal spulletjes van de nieuwe mannequins hebben ingepikt. Opnieuw een zeer opmerkelijk stukje animatie met een fantastische esthetiek.

De laatste kortfilm, 13 minuten lang, heet Yuki Onna (vertaald The Snow Woman) en handelt over een Japans spookverhaal, geïnspireerd door het boek van Lafcadio Hearn. Live acteurs worden hier opgevoerd in een geanimeerde omgeving, waarbij de acteurs hun bewegingen niet zo vloeiend zijn als in het echt, wat het zelfde effect oplevert als ware het poppen. Met een voice-over die het verhaal vertelt en mooie muziek, is dit weerom een kijkstuk dat de hele tijdsduur weet te fascineren.

Toen was het tijd voor de hoofdmaaltijd met Krysar (na eerst een pauze). Wat ik er van vond, kan je terugvinden in mijn review, maar voor mij was het het hoogtepunt van alles wat ik op het Offscreen Film Festival heb gezien tot nu toe. Aan de allerjongsten zou ik het niet aanraden, maar 8-jarige ik had dit geheid ‘zéér vet’ gevonden.

20u00

Uiterst tevreden verlaat ik Cinema Nova om mijn trein te halen, opnieuw enkele ervaringen rijker. Even vraag ik me af hoe Brussel er uit zou zien als het volledig geanimeerd zou zijn vol met poppen. Die rare gedachte zal wel door al die Jambe-De-Bois’ komen die ik genuttigd had. Tijd voor een watertje!

Zondag 26/03/2017

16u10

De ober komt langs en neemt mijn bestelling op. Hij gaat terug weg en ik bestudeer het straatbeeld. Overal zitten mensen hetzelfde te doen als ik. De jonge lentezon baadt alles dan ook in een aangenaam warm licht. De ober komt terug en heeft mijn Julius bij. En dat smaakt wel!

Een jong meisje was de ingang van Cinema Nova aan het schoonmaken. Waarschijnlijk de laatste preparaties voor de finale dag van het Offscreen Film Festival. Daar worden vanaf 19u 2 voorstellingen van de film La Région Salvaje afgewerkt, de afsluiter van het festival. Maar ik ga binnen 40 minuten mijn afsluiter van het festival beleven met hopelijk opnieuw een wonderlijke Tsjechisch meesterwerk in de Cinematek. Ik mijmer even na tussen de etende, drinkende en keuvelende mensen.

16u55

Het is rustig in de gang die naar de bioscoopzaal leidt, en aangenaam koel. Samen met mij wachten 7 gegadigden er om met de voorstelling te beginnen. Dan gaat de zaal open en een voorstelling, ongerelateerd aan Offscreen, is beëindigd. Een man kan niet wachten en wandelt de zaal binnen zonder dat hij zijn kaartje heeft laten controleren. Een medewerker komt afgewandeld en we kunnen binnen gaan.

Langzaam vult de zaal zich nog wat op. Ik wacht geduldig af op de aankondiging. Die volgt, opnieuw netjes in de 2 meest gebruikte landstalen van België. Beide dames beloven een unieke ervaring die we nog niet veel hebben meegemaakt. De lichten doven en de film begint. Wat ik er van denk, zal duidelijk worden in mijn aparte review. Maar als een kleine 90 minuten later de lichten terug aangaan en ik samen met de rest van het publiek de zaal verlaat, kan ik enkel concluderen dat ik heel tevreden mag zijn met de laatste film die ik zie op het Offscreen Film Festival.

18u46

Ik zit op een tafeltje buiten een café te wachten totdat mijn trein vertrekt. In gedachten hef ik mijn glas Troubadour omhoog en klink op de gezondheid van een festival dat heeft gebruist van filmvreugde, een waar buffet waar je elke dag wel iets anders voor je ogen krijgt.

Ik drink het laatste restje bier leeg, sta op en kuier naar het station in een Brussel dat nog steeds inning omhelst wordt door de zon. Tot een volgende keer, Offscreen Film Festival!