NSC III

nsc_iiiVoor zaterdag 14 mei stond voor ons een derde editie van New Star Con te wachten. In plaats van met een grote delegatie zijn we met een select gezelschap afgereisd naar het zuiden van ons landje. Wat naar mijn mening gewoon België was.

Het begon al erg vroeg. Om 7 uur het nest uit, vlug eten en pinnen. Om op tijd te komen bij Frank. 8 uur vertrekken lag in de planning en dit werd op een enkele minuut na ook gehaald. Goed de auto verdeling was al van te voren geplanned, Marcel, Frank bij Robert in de auto en Bob samen met mij.

De heenreis werd voor Bob en mij verzacht door vrolijke chansons van Ai Atsuko. Bij Marcel was het eveneens raak met de klanken van Go!Go!7188. Met als gevolg dat we hevig stuiterend over de snelweg raasden. Wonder boven wonder was het erg rustig op de weg. En waren we vrij snel (na 2 uur) op onze bestemming aangekomen. Berkel-Enschot om precies te zijn Hotel de Druiventros (ja zo hete het echt).

Goed, we stappen uit de auto en komen bij elkaar om ons vervolgens te verbazen over het feit dat er een heuse marinier uit de Alien serie naast ons staat (nergens om maar mijn Commander Amarao imitatie was beter). Flink verbaasd verplaatsen we ons richting de wachtrij en konden we het gebouw na enkele minuten wachten betreden. Er waren allerlei kraampjes en andere soort winkeltjes waar werkelijk alle film gerelateerde spullen werden verkocht. Van filmcells tot geweldig gesigneerde foto’s en van Action-Figures tot animé DVD’s. Na een vluchtige ronde besloten we om eerst de Movie Stars op te zoeken. Daarvoor waren Frank en ik in ieder geval gekomen. Voor Frank was het in eerste instantie vooral David Carradine en op een tweede plaats Gunnar Hansen. Voor mij enkel en alleen Gunnar Hansen (allom bekent door zijn rol als Leatherface in de originele Texas Chainsaw Massacre). Verder waren er andere sterren die voornamelijk uit The Lord Of The Rings en Star Wars en Star Trek kwamen.

De totale lijst bestond uiteindelijk uit:
Michael Culver, Paul Norell, David Carradine, Richard Bonehill, Gunnar Hansen, Anthony Stewart Head, Andrew Robinson, Michael Quinn, Michael Kingma, Adrien & Neil Rayment, Lawrence Makroare.

Na een aantal handtekeningen en gesigneerde foto’s te hebben vergaart en een kort praatje te hebben gemaakt gingen we ons vlug inschrijven voor de fotoshoot. David Carradine was nog wel even verbaasd door de DVD die Frank liet signeren. Frank kwam niet zoals elk ander met Kill Bill of Kung Fu aan, nee hij kwam aan met de onbekende titel Demon Slayer. Dat was iets wat David volgens zijn Personal Assistent erg kon waarderen. Daarna was het een kwestie van wachten tot onze personal heroes naar de foto ruimte zouden gaan. Dus besloten we om eerst maar eens de kraampjes nadrukkelijk uit te gaan kammen. We kwamen vele interessante dingen tegen. Zo iets wat ik zelf maar al te graag wou hebben een ingelijste foto waar alle Cenobites uit Hellraiser 1 op staan. En gesigneerd door elke Cenobite. Maar helaas lag de foto ver boven mijn budget.

Vervolgens naderde het moment dat de fotoshoot met David Carradine zou plaatsvinden. We liepen dus naar de ruimte waar ook de Q/A (Question and Awnser) plaatsvond. Anthony Stewart Head was op dat moment aan het woord. En toen we toch maar hadden besloten om ons even tussen zijn irritante Buffy the Vampire Slayer groopies te mengen. En toen bleek dat de beste man een ontzettend sympathieke vent was. Goed helaas voor Anthony, want David Carradine kwam eraan en gingen onze blikken naar Frank die al gespannen in de rij stond te wachten. En je moest flink betalen voor zo’n foto, maar rebels (ja nou een klein beetje dan) dat we waren gingen we toch stiekem meer foto’s nemen. Iets wat overal duidelijk verboden werd. De enige persoon die foto’s mocht maken was de ingehuurde fotograaf. Frank was aan de beurt en had een leuke foto met 1 van zijn film helden. Hij was wel behoorlijk wat minder enthousiast geworden. Want David bleek een erg stugge arrogante man te zijn die weinig gaf om een praatje met zijn fans. Toen later de Q/A met David kwam stonden we uiteraard tussen de menigte aandachtig te luisteren. En toen kwam hij toch wel een klein beetje los.

Hierna was het, het wachten op de nr 3 van mijn alltime movie heroes top 3. Namelijk Gunnar Hansen. Omdat de computers flink gecrashed waren boven konden de pas gemaakte foto’s niet opgeslagen worden en werd het programma lichtelijk omgegooid. We kregen namelijk eerst de Q/A met Gunnar. Zo snel ik kon stormde ik naar voren om daar 5 vrije plaatsen te bemachtigen. We gingen zitten en na een korte introductie mochten we vragen stellen. Natuurlijk moest en zou ik de eerste vraag stellen. En dat deed ik dus ook. Zwaar zenuwachtig wierp ik met me daardoor flink gebrekkige Engels de volgende vraag naar voren: “Gunnar in een eerder interview uit 1991 melde je dat het je erg dwars zat dat je zo slecht betaald was, hoe kijk je daar nu tegenaan?” Gunnar antwoordde en gaf meer informatie dan nodig wat zeer zeker niet oninteressant was om te horen. Hij vertelde dat ze de acteurs eigenlijk allemaal flink te pakken hadden gehad. Omdat ze allemaal verwacht hadden dat ze 10% van de hele productie zouden krijgen. Maar ze kregen slechts 10% van de voorproductie en dan alleen maar het gedeelte van 1 van de sponsoren. Wat uiteindelijk neerkwam op 3000 dollar per persoon. Ook heb ik even later de vraag nog gesteld wie in godsnaam die gast was die bij het tankstation de ramen aan het lappen was van het busje. Dit bleek uiteindelijk gewoon iemand te zijn geweest die tijdens het schieten van de film elke dag aanwezig was geweest. En de rol stond dus ook niet in het script.

Na nog een aantal vragen werd het stopgezet zodat Gunnar naar de fotoshoot kon gaan. Ik was allerminst bevredigt aangezien ik nog een groot aantal vragen had. Maar goed in de fotoshoot had ik ook wel zin. En wederom stond Frank in de rij. Deze keer vergezeld door mij. Iedereen kreeg de vraag met welke positie hij op de foto wou. De meesten kozen voor de wurg houding. Toen ik aan de beurt was kreeg ik de zelfde vraag. Mijn antwoord was hugging. Dus creëerden we op deze manier een Gunnar Hansen die wel op een heel aparte manier in het daglicht werd gezet. Toen de laatste was geweest en er nog tijd over was. Vroeg ik aan Gunnar of hij bezwaar had tegen een groepsfoto nou dat had hij niet. Dus met de digicam werd stiekem een groepsfoto gemaakt. Dat was dat en oh wat was ik voldaan. Ik voelde me net een klein kind dat met sinterklaas had gekregen wat hij graag wou hebben. Nou nu was het in feite alleen nog het wachten op de foto’s. En dan zouden we een geweldige dag achter de rug hebben.

Toen de eerste foto’s er lagen vertelde ik aan een van de NSC medewerkers hoe geweldig ik deze dag wel niet vond. En met name het Gunnar Hansen gebeuren. Vervolgens vroeg ze: “Waarom ga je dan niet naar hem toe?” Hij zit nu toch maar in zijn eentje. Dan kun je hem nog wat vragen stellen. Dat leek me wel een goed idee. Eenmaal aangekomen stelde ik nog een aantal vragen die ik persoonlijk graag wou weten. Vervolgens vertelde ik Gunnar wat ik van hem vond en wat zijn rol in TCM voor mij betekent had. Ik vertelde ook dat we hier voor een website nog een verslag gingen schrijven over NSC. En toen vroeg ik of ik op zijn site misschien eens een mail achter mocht laten met een aantal vragen voor een eventueel interview. Zijn antwoord was. Sure, I will give you my personal email adress, but please don’t give it to anyone else. Nou mijn antwoord daarop was natuurlijk bevestigend. En toen ik Gunnar nog ongeveer 1000 keer bedankt had. Verliet ik definitief de zaal. En vertelde ik de rest van de crew het geweldige nieuws. Nou en op dat moment heb ik tot dat ik ging slapen een grijns op mijn gezicht gehad van hier tot Neo Tokio.

New Star Con III was een succes. Alleen door de release van de nieuwe Star Wars film werd deze editie toch wel getekend door Star Wars fans en daarmee kregen onze verwachting iets minder voldoening omtrent de kraampjes en de diversiteit van de acteurs.

Maar oh wat was het geweldig.