X2: X-Men United

Poster voor de film "X2: X-Men United"

X2: X-Men United

PG-13 133 min - Adventure, Action, Science Fiction, Thriller
Your rating:

Language:  English, German, Italian
Release Date:  2003
Director:  Bryan Singer
Runtime:  2 h 13 min


Tagline: The time has come for those who are different to stand united.

Het vervolg op het succesvolle ‘X-Men‘, ‘X2‘, is gebaseerd op de verhaallijn ‘God Loves, Man Kills‘. Waar de eerste film meer als introductie diende en zich meer richtte op het naar voren halen van bepaalde aspecten uit de comics, hebben we hier dus te maken met een daadwerkelijke adaptatie van een bestaande verhaallijn. Voor een sequel een aardig gedurfd fenomeen, aangezien sequels over het algemeen als minderwaardig aan hun voorgangers worden beschouwd, en ook omdat de trouwe schare comicfans hoge eisen zal stellen aan de adaptatie van zo’n verhaal (het is tot nu toe één van de succesvolste verhaallijnen uit de geschiedenis van de X-Men). Zoals te verwachten is, zijn er weer vele aanpassingen en afwijkingen te vinden met betrekking tot het bronmateriaal, maar daarentegen is er nog wel wat bewaard gebleven dat duidelijk naar voren komt in deze verfilming. Deze verhaallijn wordt hier samengevoegd met Wolverine’s Weapon-X verleden en er wordt zelfs voorzichtig gehint naar de (Dark) Phoenix Saga. Het lukt de filmmakers goed om de aspecten uit deze 3 verhalen samen te voegen tot een natuurlijk geheel. Puriteinen zullen hier uiteraard weer bezwaar tegen aantekenen maar zoals regisseur Bryan Singer zelf al eens heeft gezegd, het is erg moeilijk om in slechts 1 feature film zo veel uit te leggen als er uit te leggen valt. Maar ja, in welke opzichten wijkt de film dan af van het bronmateriaal?

Allereest komt Wolverine in dit vervolg wederom een oude bekende tegen (Lady Deathstrike, gespeeld door Kelly Hu), echter blijkt uit niets in de film dat hun geschiedenis in het verhaal is verwerkt. Zij is ook niet de gedeeltelijke cyborg uit de comics maar een mutant met dezelfde regeneratiekrachten als Wolverine en tevens behept met een adamantiumskelet (en -klauwen). Ook de relatie tussen Nightcrawler en Mystique (in de comics zijn ze moeder en zoon) blijft volledig onaangeroerd. De cameo van Pyro in de eerste film is uitgebouwd tot een volwaardig karakter in deze film (vertolkt door Aaron Standford), die hier ook eindelijk de keuze maakt om zich aan te sluiten bij de Brotherhood of Mutants. William Stryker (gespeeld door Bryan Cox) is weer een voorbeeld van een zwaar aangepast karakter: in plaats van een dominee is hij hier een kolonel en blijkt hij ook de bedenker van het Weapon-X programma te zijn. Zijn relatie met (het verleden van) Wolverine wordt hier verder uitgediept, en er wordt gehint naar hoe weinig Wolverine eigenlijk weet over zijn verleden en dat hij er misschien niet zo trots op zou moeten zijn, wat een suggestie is naar zijn ongetemde, beestachtige kant. Helaas zien we ook in ‘X2’ niets terug van deze kant van Wolverine. Tijdens de belegering van Xavier’s school zijn er zelfs scenes met Wolverine uitgeknipt om ervoor te zorgen dat de film niet een te hoge rating zou krijgen. Kolonel Stryker introduceert zijn zoon, Jason (losjes gebaseerd op Mastermind, terwijl hij in het originele verhaal na de geboorte samen met zijn moeder door zijn vader gedood is), die Xavier gevangen neemt in een misleidende illusie om zodoende alle mutanten in de wereld te doden door middel van Stryker’s versie van Cerebro (de illusie is echter een stuk minder dramatisch verteld dat dit in de comics wordt gedaan). We zien verder nog allerlei cameo’s van karakters voorbij komen, zoals Jubilee, Syren en Colossus, wat leuke kleinigheidjes zijn voor de fans maar meer ook niet. Al met al is er heftig geknipt en geplakt om het verhaal van ‘X2’ in elkaar te zetten, en het geheel komt geloofwaardig over, ook al is het dus niet volledig trouw aan het bronmateriaal. Sterker nog, Bryan Singer heeft het voor elkaar gekregen om een betere film neer te zetten dan de voorganger. En daar waar je zoveel karakter en verhaallijnen samen laat komen is het onvermijdelijk dat er aspecten aangepast of onbelicht worden.

Er valt natuurlijk ook nog steeds volop te genieten. De komst van Nightcrawler is gelijk al een groot pluspunt. De openingsscene in het Witte Huis is een indrukwekkend staaltje special effects en Nightcrawler’s teleportatievermogen wordt mooi in beeld gebracht. Met uitzondering van zijn kennismaking met de X-Men, is zijn persoon nog één van de meest overeenkomende met de comics. De relatie tussen Magneto en Xavier en het feit dat ze oude bondgenoten zijn, wordt ook beter uitgediept. Het naar boven komen van ‘Phoenix-symptomen’ in Jean Grey belooft ook een spektakel te worden, maar daar waagt Singer zich in deze film nog niet aan. Een bijkomend voordeel is dat Jean krachten meer naar voren komen en sterker zijn geworden, ook al lijkt ze het niet altijd onder controle te hebben. De dreigende oorlog tussen mensen en mutanten krijgt een grimmiger karakter in deze film in de persoon van William Stryker. De Mutant Registration Act is er niet door gekomen (voornamelijk vanwege het wegvallen van de grootste voorvechter Robert Kelly), maar het alternatief is nog veel erger: de dood van alle mutanten in de wereld. De X-Men en de Brotherhood of Mutants (in dit deel bestaande uit slechts Magneto en Mystique) moeten tijdelijk samenwerken om deze dreiging uit menselijke hoek tegen te gaan, en uiteraard weet Magneto na verloop van tijd de zaak naar zijn hand te zetten. Het einde van de film luidt een kruispunt in de relatie tussen de mutanten en mensen in, een duidelijke opening voor het derde deel waarin de oorlog (eindelijk) uitbreekt.

Zoals ik al zei, in dit tweede deel in de X-Men trilogie pakt men groter uit. Nieuwe karakters, meer special effects, grotere actiescenes, maar dit alles zonder de verhaallijn die met het eerste deel is gestart uit het oog te verliezen. ‘X2’ is zeker niet de beste comicverfilming die ik heb gezien (en ik heb aardig wat comicverfilmingen gezien) maar doet zijn best om er een samenhangend, vloeiend geheel van te maken. Dat men daarbij de comics wederom geweld aandoet is haast onvermijdelijk. Als je het bronmateriaal tot op zekere hoogte los kan laten, zie je dat Singer zijn best heeft gedaan om ook de comicliefhebbers aan zijn zijde te krijgen. Tot op bepaalde hoogte is hem dat gelukt (iedereen tevreden stellen is natuurlijk onmogelijk) maar hij balanceert wel de rand van het acceptable met het niet-acceptabele. Fanfavorieten waar al jaren om geschreeuwd werd (zoals in de eerste plaats Remy LeBeau oftewel Gambit) komen ook hier niet voor (alhoewel we zijn naam wel voorbij zien komen op Stryker’s computer en hij schijnbaar ook al is gecast voor de ‘X-Men Origins: Wolverine’ film). Het mag de pret echter niet bederven, want ‘X2’ is een waardige opvolger van zijn voorganger en doet het in alles beter, als je er tenminste voor open staat.