Wonderstruck

Poster voor de film ""

Wonderstruck

PG 115 min - Drama
Your rating:

Language:  English
Release Date:  2017
Director:  Todd Haynes
Runtime:  1 h 55 min
Writers:  Brian Selznick


Tagline: It's not what you look at that matters, it's what you see.

Het eerste boek van de schrijver Brian Selznick die werd verfilmd was ‘The Invention of Hugo Cabret’. Deze werd in 2011 geregisseerd door Martin Scorsese met de titel Hugo. De boeken van Brian Selznick staan vooral bekend om zijn unieke stijl, waarin hij woord combineert met eigen illustraties om het verhaal te verduidelijken. Dit kwam, dankzij de uitstekende verfilming Scorsese, goed over in Hugo. Nu is een tweede boek van Selznick verfilmd, genaamd ‘Wunderstruck’, met dit keer Todd Haynes als regisseur. Het verhaal draait om twee doven kinderen, waarbij het gebruik van illustraties in het boek je meeneemt in de wondere wereld zoals dove kinderen het zouden zien. Een lastige opgave voor Todd Haynes om te zien of dit ook goed vertaalt naar het filmmedium.

‘Wonderstruck’ opent in de jaren ’70 met het halfdove kind Ben. Door zijn moeder opgevoed heeft hij nooit zijn vader gekend, maar Ben zit wel vol met vragen over wie zijn vader is. Helaas wil zijn moeder deze vragen nooit beantwoorden en door een ongeluk verliest hij ook nog eens zijn moeder. Nadien wordt hij opgevoed door familie, wie dicht bij zijn ouderlijk huis wonen. Op een nacht gaat hij op onderzoek in zijn oude huis en vind een oud boek uit een museum waarin een briefje ligt met een naam en telefoonnummer, mogelijk van zijn eventuele vader. Ben besluit te bellen naar de persoon. Maar voordat hij iemand aan de lijn krijgt word de telefoonmast geraakt door bliksem en verliest Ben ook het gehoor aan zijn goede kant en is daardoor nu compleet doof geworden. Eenmaal wakker in het ziekenhuis en van de schrik bekomen, is hij er nog steeds van overtuigd dat de naam van de man op het briefje zijn vader moet zijn. Ben wacht niet af, loopt als doof kind het ziekenhuis uit en gaat naar New York om zijn vader te vinden.

Door die van Ben heen, is er nog een ander verhaal verweven, dit keer uit de jaren ’20 van de vorige eeuw. En dat is het verhaal van de kleine Rose, wie bij haar vader woont. Rose is al vanaf haar geboorte doof en word thuis door privé-leraren onderwezen. Niet met veel succes, voornamelijk omdat in die tijd er nog weinig begrip is voor dove kinderen, een sentiment dat wordt gedeeld door haar vader. Rose romantiseerd over de beroemde vrouwen uit die tijd, waaronder Amelia Aerhart. Zo spaart ze ook alles van een bepaalde actrice en besluit deze opzoeken in New York. Ze vind haar aardig vlug en sluipt het theater in waar ze aan het repeteren is. Al snel wordt het duidelijk dat deze actrice de moeder van Rose is. Maar ook zij heeft geen tijd of aandacht voor Rose en wil haar zo snel mogelijk terug naar haar vader sturen. Rose heeft daar echter geen zin in, besluit te ontsnappen en beland uiteindelijk in het museum waar Ben zoveel jaren later ook uit zal komen.

Uiteindelijk laat de film je het plot zien hoe deze twee willekeurig dove kinderen nu eigenlijk met elkaar verbinden zijn. Het nadeel hiervan is dat dit echter wel een lange tijd duurt. Hoewel je in de tussentijd een film hebt met wel zeer mooie beelden (vooral de stukken met Rose geven ook echt het gevoel alsof het uit die tijd komt) en uitstekend acteerwerk, is er een groot raadsel dat de kijker een lange tijd doet laten gissen naar de achtergrond en reden van de film. Dit fasineerdeerde mij persoonlijk best wel. En door het goede camerawerk en afwisselling van de twee verhaallijnen bleef ik kijken. Maar ik kan me ook goed indenken dat met de blokbusters van tegenwoordig vele kijkers al afgehaakt zouden hebben. Zodra het mysterie word ontrafelt, zie je pas echt hoe mooi het verhaal eigenlijk is.

En hier zit, denk ik, de kink in de vertaling vanuit het originele woord en tekening naar bewegend beeld. Brian Selznick zat, als scenarioschrijver, zelf dicht bij het maken van deze film waardoor het boek misschien iets te letterlijk over is genomen. Waar in het boek gebeurtenissen tot hun recht kunnen komen door het gebruik van woorden over wat de kinderen allemaal zien, is er naar mijn mening een deel hiervan verloren gegaan met de overgang naar beeld. Woorden kunnen meer duidelijk maken dan beeld ooit in staat zal zijn. En dat beetje is ook hetgene wat ik in deze film miste.

‘Wonderstruck’ is desondanks nog steeds een goede en boeiende film. Voor mijn gevoel is ‘Womderstruck’ nog het beste als een arthouse film te beschouwen. En net als de beste arthouse films zal ook ‘Wonderstruck’ je nadien zeker nog wel een tijdje bezig houden.