We Are the Flesh

Poster voor de film ""

We Are the Flesh

79 min - Drama, Horror, Fantasy
Your rating:

Country:   France Mexico
Language:  Spanish
Release Date:  2016
Director:  Emiliano Rocha Minter
Runtime:  1 h 19 min
Writers:  Emiliano Rocha Minter


Met al de problemen met drugskartels vorig jaar zou je gaan denken dat Mexico één of andere hel op aarde moet zijn. Voor diegenen die de film Sicario hebben gezien (indien niet, snel doen, mijn beste film van 2015!) zal er niet snel een tripje naar het land inzitten waarschijnlijk. We kunnen ons hier dat niet meteen voorstellen wat het moet betekenen, leven met de angst om ontvoerd te kunnen worden en dan ergens terechtgesteld worden.  Of dat je broer al 3 weken vermist is, om dan te moeten horen dat ze zijn arm- en beenloze romp hebben teruggevonden. Men zegt wel eens dat lijden de mooiste kunst voortbrengt. En in bepaalde opzichten is deze shockerende film kunst te noemen.

Een onbepaald tijdstip in een stad ergens in Mexico. In een vervallen gebouw woont Mariano, een hermiet, die op het punt staat met een project te beginnen. Terwijl hij aan het slapen is, dringen een broer en zus bij hem binnen. Aangezien ze nergens een onderkomen of voedsel hebben, zouden ze graag bij Mariano intrekken. Deze stemt toe, op de voorwaarde dat zij hem helpen met het opbouwen van een gangenstelsel. Gaandeweg worden de vreemde theoriën en gedachten van Mariano duidelijk. Terwijl de broer dit met grote argwaan tegemoet ziet, is de zus veel vatbaarder. Op een dag probeert ze haar broer te versieren, maar deze weigert. Een tijd later echter weet Mariano hem toch te overtuigen zich over te geven aan deze perversiteit. Vanaf dat moment gaan alle remmen los en zijn er geen taboes meer.

Een uiteenspattend hoofd of afgerukte ledematen doen niet veel meer met een filmkijkend mens, maar sexueel grensoverschrijdend gedrag des te meer. Het is dat laatste waarin deze prent grossiert. Incest, necrofilie, een ‘gewone’ verkrachting,… het is allemaal aanwezig. De ideologie van de film (een soort nihilisme dat de mens herleidt tot een beest dat zijn basisinstincten ver voorbij gaat), alsook de overtuigende acteerprestaties, geven deze momenten een afschrikwekkende walgelijkheid. Na de eerste neukpartij houden broer en zus niet op, sterker nog, het heeft hun perverse lust enkel aangewakkerd. Ze worden uiteraard vlotjes gemanipuleerd door Mariano, een waanzinnige die zijn ideeën als een gospel verspreidt.

Die rol wordt met verve gespeeld door Noé Hernandez, de meest ervaren acteur van het hele stel. Uiterlijk deed de man me denken aan een Mexicaanse versie van Harvey Keitel en die laatste zijn vertolking in Bad Lieutenant is een goed vergelijkingspunt, ware het niet dat het lijkt alsof Hernandez vol LSD gespoten is, een klap op de billen heeft gekregen van de regisseur met de profetische woorden “laat je maar eens volledig gaan”. Een andere vergelijking kan gemaakt worden met Dennis Hopper’s karakter Frank Booth in Blue Velvet, in die zin dat het ook daar handelt over een totaal amoreel karakter waar je in het echte leven met een boogje omheen zou lopen, maar die in de film zelf ook de lachers op de hand heeft. Ook hier moet je regelmatig lachen als er weer een waanzinnige theorie uit het breedglimlachende smoelwerk  van Mariano ontsnapt of als hij als een bezetene staat te masturberen aan zijn (stunt)penis.

Regelmatig wordt er ook een liedje gezongen bij alle smeerlapperij. Als je ooit al hebt willen aanschouwen hoe een vrouw haar maandstonden heeft en dit in de mond van een man, haar broer notabene, deponeert, dan ben je hier aan het juiste adres. Al het voorgaande doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een stelletje pubers dat een camera gestolen heeft en wilt testen hoe smerig ze het wel niet kunnen maken, maar niets is minder waar. Belichting en cinematografie zijn uitmuntend, net zoals het geluidsontwerp. De locatie is bewust gekozen voor een laag budget (alles, uitgezonderd enkele minuten, speelt zich af in het gebouw), maar is zeer effectief, en het organische labyrinth dat de hermiet en zijn volgelingen bouwt, doet je je wel enigszins ongemakkelijk voelen (het is op zich een intrigerend gegeven en het is gelinkt aan Mariano’s heimwee naar toen hij in de baarmoeder zat). Er zitten ook sterke beelden in (bvb. een aantal prachtige shots uit bovenaanzicht van mensen die uit een poel van dik bloed naar boven komen). Kortom, vele elementen zijn van hoge kwaliteit.

Maar een film is altijd meer dan de som van die elementen. Mag ik zeggen dat, naarmate de film voorbij de helft was, de verveling enigszins begon toe te slaan? Er lijkt namelijk niet veel inhoud achter deze beelden te zitten. Wat is de bedoeling? Geen idee. Leven we mee met de personages? Ze krijgen eigenlijk geen achtergrond mee. Zoals de titel het aangeeft, is het vlees, en precies niet veel meer. Ook lijkt de regisseur zich af en toe te verliezen in de visuele mogelijkheden die hij heeft. Neem nu de incestscène. De zus wordt uitgekleed door de broer onder dwang van Mariano, dit in 1 van de gangen van het labyrinth. Eerst kan de broer geen erectie krijgen, waarna de zus eventjes helpt, dit tot groot jolijt van de hermiet. Dan gebeurt het onafwendbare en ze hebben sex, terwijl de hermiet toekijkt en begint te filosoferen. Allemaal sereen gebracht. Plots begint een vrolijk deuntje te spelen en zien we de kronkelende lichamen als een fotonegatief en is het weerzinwekkende effect verdrongen door de opdringerigheid van een optisch effect.

De stortvloed aan (niet altijd continuë) beelden blijft maar doorduren. Er is geen sprake meer van tijdsbesef. Er wordt zelfs een bovennatuurlijk element geïntroduceerd, want Mariano sterft doch wordt wedergeboren, een onrealistisch gegeven wat je dient te aanvaarden zonder vragen te stellen. Het thema van vampirisme wordt erbij gehaald in een scène waarbij een paniekerige soldaat gerustgesteld wordt met het gegeven dat hij toch zou sterven en, opnieuw, een liedje, waarna hij de keel wordt overgesneden en leeg bloedt in een emmer, bloed dat de broer helpt met zijn resurrectie. De kijker kan verschillende mogelijkheden verkennen. Is dit allemaal een droom of een waanbeeld van Mariano? Of de zus? Is het allemaal opgezet spel? Hebben Mariano en de zus elkaar al eerder gezien? Op het einde ben je niets duidelijk geworden, maar een twist geeft aan dat alles wat we tot dan toe gezien hebben niet zo vergezocht is.

Puur op de technische verwezenlijkingen is de film zeker een kijkbeurt waardig, zeker voor mensen die Pier Paolo Pasolini’s Salò of Gaspar Noé’s Irréversible konden smaken. Maar de inhoud onder de oppervlakte daar ga je hier niet snel vinden.