Walk the Line

Er is denk ik geen enkele artiest die meer invloed op mij gehad heeft dan ‘The Man in Black; Johnny Cash’ Zijn muziek vanaf zijn jonge jaren tot aan zijn laatste opnames (American Recordings) kan ik grijs draaien. Naast dat de muziek voor mij veel doet, vind ik het verhaal achter de artiest ook nog eens ontzettend interessant en inspirerend. Wat het exact is wat ‘The Man in Black’ met mij doet ga ik hier niet verder op in. Waar ik hier op in wil gaan is de 2005 uitgekomen biopic over Johnny Cash genaamd ‘Walk the Line’

‘Walk the Line’ richt zich op de beginjaren van Johnny Cash. We zien zijn kinderjaren, we zien hoe hij zijn eerste nummers op heeft weten te nemen bij Sun en we gaan eigenlijk door tot 1968, het legendarische Folsom Prison optreden. ‘Walk the Line’ begint met Folsom Prison en eindigt daar ook mee. Om bovenstaand als plotomschrijving te gebruiken zou ‘Walk the Line’ geen eer aan doen. Het verhaal wat je namelijk voorgeschoteld wordt is een gedeelte uit het levensverhaal van ‘The Man in Black’. Waar we op getrakteerd worden is de opkomst van Johnny Cash. We zien zijn eerste succesverhalen bij de Sun Studios met Cry, Cry, Cry, Folsom Prison Blues en dergelijke. We krijgen gedeeltes van de tours te zien met niemand minder dan Roy Orbinson, Jerry Lee Lewis en Elvis Presley om er een paar te noemen. Het turbelente liefdesleven van Johnny Cash komt uiteraard ook goed aan bod. Het eerste huwelijk van Johnny leverde hem twee dochters en een scheiding op. Dit was aan beide partijen te wijten. Johnny was namelijk hopeloos verliefd op June Carter waar hij uiteindelijk ook mee het huwelijksbootje in stapt. Naast dit alles wordt er ook aandacht besteed aan het drugsgebruik van Johnny Cash en hoe hij hier vanaf gekomen is.

Zoals al eerder aangeven richt ‘Walk the Line’ zich op een klein gedeelte van het leven van johnny Cash. Velen zullen zeggen dat ‘Walk the Line’ zich op het belangrijkste gedeelte van zijn leven richt. Persoonlijk kan ik daar geen oordeel over geven. Johnny Cash heeft een dusdanig turbulent en naar mijn mening interessant leven gehad, dat ik het totaalplaatje van zijn leven op zich interessant vind en geen voorkeur heb voor een bepaalde periode.

In ‘Walk the Line’ neemt Joaquin Phoenix de rol van johnny Cash op zich en Reese Witherspoon de rol van June Carter. Eén van de zaken die ‘Walk the Line’ zo bijzonder maakt is dat deze twee acteurs alle nummers uit de film zelf zingen en zelfs de instrumenten hebben leren bespelen. Het geluid van johnny Cash en June Carter kan natuurlijk niet exact gekopieerd worden, maar Joaquin en Reese zetten een hele goede interpretatie van deze twee artiesten neer. Johnny Cash en June Carter hebben zelf toestemming gegeven aan James Mangold voor wat betreft de keuze van Joaquin en Reese.

Met een film als ‘Walk the Line’ weet je van te voren dat het één en ander overgeromantiseerd wordt wat hier ook het geval is. Persoonlijk hou ik meer van het werkelijke verhaal en mag het overromantiseren wel achterwege blijven, echter stoor ik me er niet overdreven aan bij ‘Walk the Line’. De uiteindelijke samenkomst van Johnny en June is op zich natuurlijk een verhaal wat plaats zou kunnen nemen in goedkope ‘love’ romannetjes.

Ondanks het feit dat we alleen de eerste 20 jaren van Johnny Cash te zien krijgen in ‘Walk the Line’ en dat deze overgeromantiseerd is, kan ik ‘Walk the Line’ alleen maar aanbevelen. Bedenk je bij deze aanbeveling wel goed dat ik in deze niet objectief kan zijn, aangezien ik eigenlijk veel te veel met Johnny Cash heb en deze film voor mij bij voorbaat al goed is. Ondanks mijn subjectiviteit is het vertelde verhaal sterk, het acteerwerk overtuigend en is de muziek natuurlijk geweldig in deze film. Voor de ‘die hard’ Johnny Cash liefhebbers kan ik btw de Bluray versie van ‘Walk the Line aanraden. Deze duurt een half uur langer en heeft alle nummers uit de film in zijn geheel erin verwerkt zitten.