Truth Or Dare

Poster voor de film "Truth or Dare"

Truth or Dare

PG-13 100 min - Thriller, Horror
Your rating:

Language:  English
Release Date:  2018
Director:  Jeff Wadlow
Runtime:  1 h 40 min


Tagline: First you play the game, then the game plays you.

Truth or Dare. Eén van die spelletje die je op de hogere school speelde, samen met Spin the Bottle. Deze beide werken uiteraard erg goed als je wat drank op hebt en je remmingen minder zijn. Dat levert de leukste situaties op, want ja wat durf je nu echt en welke waarheden worden er gevraagd?

Combineer dit spel element met een demoon, een groep jongeren en je hebt een horror film. Het lijkt er ook een beetje op dat de gedachtegang achter de film Truth or Dare ook zo gegaan is. Het spelelement heeft de potentie tot interessante wendingen en een bovennatuurlijk element is in de hedendaagse horror natuurlijk een verplicht element. Als we daar even op doorgaan zien we dat Truth or Dare een combinatie is van een 90’s horror revival zoals I Know What You Did Last Summer & Scream met de hedendaagse supernatural elementen.

Laat ik meteen voorop stellen dat ik geen grote fan was van deze 90’s horror. Al deze film volgden een voorspelbaar verplicht scriptje om het laatste meisje te laten vechten met de bad-guy, haar dit te laten overleven, maar ook de bad-guy te laten overleven, want ja, het moet wel een franchise worden natuurlijk. Het bovennatuurlijke element is populair geworden door films als Insidious en daarvoor eigenlijk al door de J-Horror. Waar ik nog erg kon genieten van de eerste Insidious vond ik de vervolgen ook hier verplichte nummertjes die nergens poogden om het origineel te evenaren. Alsof de filmmakers het niet wilden want het zou toch wel een succes worden bij het publiek.

Maar goed, we hebben het niet over de 90’s horror of de hedendaagse supernatural horror, we hebben het over Truth or Dare. Om een goede beoordeling over deze film te geven was deze introductie echter wel noodzakelijk. Deze twee inspiraties liggen er namelijk zo dik bovenop dat je er niet omheen kan zelfs al ben je niet bekend met de twee subgenres.

We volgen een groep schoolgenoten, vrienden om spring break te vieren. Het doel van deze laatste trip voor ze het volwassen leven ingaan is Tijuana, een beruchte Mexicaanse stad vlak over de grens. Uiteraard doen ze zich te goed aan alcohol en het feest. Op een gegeven moment komt Olivia (Lucy Hale) in contact met Carter (Landon Liboiron). De groep vrienden wil na sluiting van de bar nog door feesten en hij heeft de perfecte plek, een verlaten kerk. Hier gaan ze nog even door en stelt hij een spelletje Truth or Dare voor. De regels zijn simpel, je mag niet liegen bij een truth en je moet de opdracht uitvoeren bij een dare. Doe je dit niet dan zijn de consequenties voor jou. Normaal gesproken is dat een afgang, maar hier betekent dit de dood. Want het spelletje is overgenomen door de demoon Callux die ze door laat spelen en het spel steeds grimmiger maakt.

Ik zal eerlijk zijn: conceptueel heeft deze film niet veel om handen, maar dat had door het 90’s revival element goed gemaakt kunnen worden. Gory en bloody kills, een hoog tits and ass gehalte, maar helaas blijft dit achter. De verplichte T&A scene is uiteraard te vinden hier, maar door de dare die hieraan ten grondslag ligt lijkt deze overdreven romantisch gemaakt. Ook de demoon Callux leek mij in eerste instantie een goede keuze. Zodra hij namelijk bezit neemt van iemand vervormd het gezicht tot een combinatie van DC’s Joker en Aphex Twin in de clip van Come to Daddy (dat zou een goede film kunnen worden btw, maar dat terzijde). Ook dit blijft braaf.

Er zitten leuke kills in, maar dit had toch echt wel wat harder en extremer gemogen. Scares zijn er hier niet te vinden en om eerlijk te zijn komt het niet spannend of geloofwaardig over. Daarbij zit er een grote contradictie aan het einde van de film. Of deze bewust is of niet, maar dit had beter gemoeten. Indien bewust had dit een leuke plotwending op kunnen leveren als het onbewust was is het gewoon slordig schrijfwerk. Truth or Dare gaat de filmgeschiedenis niet in als dé revival van de 90’s horror. Als hij al de boeken in gaat, zal dat als een sidenote zijn als een vergeetbare 13 in een dozijn-film.