Transformers: Dark of the Moon

Transformers zijn voor mij nostalgie. Als kleine jongen kocht ik van mijn zakgeld met regelmaat nieuwe Transformers om de strijd tussen de Autobots en Decepticons zelf na te spelen met mijn speelvriendjes. Mijn liefde voor de Transformers is altijd gebleven en heb dit zelfs weten te verweven met mijn liefde voor schrijven gezien het feit dat dit niet de eerste keer is dat ik over deze robots schrijf.

Toen bekend werd dat er een live action over Transformers zou verschijnen was ik gemengd enthousiast. Ik zou een jeugdliefde op het grote scherm zien, maar deze liefde was wel in de handen van niemand minder dan Michael Bay. Laat ik meteen voorop stellen dat ik alles behalve een hoge pet op heb van Michael Bay. Die man heeft verschillende films op zijn naam staan voordat hij überhaupt al met de Transformers aan de gang is gegaan. Het probleem met al die films is dat ze allemaal hetzelfde zijn. Weinig tot geen plot, veel explosies en een verheerlijking van de Verenigde Staten. Wie kent niet de scene uit Armageddon waar onze ‘helden’ met een Amerikaanse vlag op de achtergrond hun weg vervolgen naar de spaceshuttle om de aarde te redden?

Deze recensie gaat niet over het oude werk van Michael Bay, maar ik vind het wel essentieel dat lezers weten wat voor werk Bay nog meer op naam heeft staan. Bay heeft mij zoals verwacht flink teleur weten te stellen met zijn twee Transformers films. De enige manier waarop ik ervan kan genieten is vanuit nostalgisch oogpunt en ook dat weet de man redelijk voor mij te verpesten door zich niets aan te trekken van wat de fans van de Transformers willen zien. Na twee keer de Transformers verpest te hebben voor mij en vele anderen moest Michael Bay het toch een derde keer proberen. Let wel; dit keer zou hij geen racistische stereotypen gebruiken of zich te veel tegoed doen aan seksisme tegenover vrouwen.

Transformers: Dark of the Moon is zoals verwacht groter en pretentieuzer. Deze draak van een film heeft een totale speelduur van welliefst 154 minuten. Bay was van mening dat hij meer verdieping van de personages en de mythologie van de Transformers erin moest stoppen. Hij heeft om deze reden maar Sentinal Prime in het leven geroepen, de voorganger van Optimus Prime als aanvoerder van de Autobots. Tevens vertelt hij hier over een techniek van de Transformers waarmee tussen twee punten in het universum materie verplaats kan worden. Deze techniek is een zogenaamde Space Bridge. Nu komen deze concepten inderdaad uit de Transformers mythologie, maar dat is zeker niet de reden geweest dat Bay dit in zijn film heeft gestopt. Het zit in de film om nog pretentieuzer te zijn met deze film dan met al zijn andere voorgaande films. Bigger is bij Bay zichtbaar niet altijd Better! Laten we dan eens verder kijken naar de andere voornemens van Bay. Geen rascistische stereotypen…. en of dat hem dit niet gelukt is. Michael Bay was zo overtuigd van zijn eigen kunnen op dit punt dat hij zelfs een prijs heeft beloofd aan de eerste kijker die een stereotype kon spotten in zijn film. Bay kennende heeft hij toch alles ontkend. Dan het punt van seksisme. Volgens mij hoef ik daar al helemaal niets meer over te zeggen. Nadat Megan Fox ontslagen was om een uit de hand gelopen potje moddergooien naar elkaar hebben ze Rosie Huntington-Whiteley aangetrokken als de tegenspeler van Shia LeBeouf. Zij is een Victoria’s Secret model, moet ik dan nog meer zeggen over vrouwen eenzijdig laten zien?

De grote held in de Bay films over de Transformers is niemand anders dan Shia LeBeouf in de rol van Sam Witwicky. Waar zijn karakter in de eerste film nog een enige vorm van vermaak was is het in de derde film alleen maar ergernis wat opkomt als hij zich weer als een klein kind aan het aanstellen is over wat dan ook. Op het net heb ik gelezen dat het karakter van Shia LeBeouf eigenlijk gebruikt wordt als de emotionele uitlaatklep van Bay over bepaalde zaken. Als je dat even laat bezinken en bedenkt hoe erg de films van Bay de laatste tijd wel niet afgekraakt zijn, dan klinkt het erg geloofwaardig.

De effecten zijn zoals altijd geweldig om te zien in een Transformers film, maar daar red je het niet mee. Er is meer nodig om een succes van dit soort films te maken en dat begint bij een plot en interessante karakters. Voor mij zijn de Transformers wel interessant, maar dan vanuit het nostalgische oogpunt, niet om wat Michael Bay met ze gedaan heeft. De menselijke personages uit deze films zijn om te huilen zo irritant. Michael Bay heeft het voor de derde keer op rij weten te presteren dat hij fans teleur heeft gesteld, de Verenigde Staten heeft verheerlijkt (de Armageddon scene die ik eerder beschrijf zit hier exact hetzelfde in) geen keuze in genre weet te maken, geen richting weet te geven en houden en wat allemaal niet meer. Ik geniet van Transformers vanuit nostalgisch oogpunt en vind het best tof om te zien hoe ze met hedendaagse technieken op het scherm gebracht worden, maar laat Bay alsjeblieft er met zijn handen vanaf blijven.

http://youtu.be/gKOQAnvBHCw