The Slayer

Poster voor de film "The Slayer"

The Slayer

R 80 min - Horror
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1982
Director:  J.S. Cardone
Runtime:  1 h 20 min


Tagline: She searched through the dark corridors of the unknown only to find ... The Slayer

Overdag worden we gestuurd door ons bewustzijn, maar ’s nachts is het de beurt aan ons onderbewustzijn in de vorm van dromen. Als een onmetelijk grote vijver van pikzwart water laat het af en toe bepaalde beelden en geluiden naar boven borrelen. Soms zijn die beelden vrij luchtig of vrij gewoon. Uit persoonlijke ervaring kan ik vertellen dat ik eens wakker werd met een stuk van mijn kussen in mijn mond, want ik had gedroomd dat ik een reusachtige suikerspin aan het eten was. Maar soms is het ook vrij griezelig, zoals afgelopen nacht, waarbij ik met mijn wagen door mijn buurt aan het rijden was, een achtervolger afschuddend. Elke keer dat ik op het punt stond om een nieuwe straat in te rijden en uit het zicht te raken, kon mijn achtervolger me terug zien aan het begin van die straat. Ik raakte hem nooit kwijt! Soms ben je ’s ochtends echt wel blij dat dromen bedrog zijn en je dus niet kunnen raken.

Maar is dat wel zo? Kunnen de creaturen uit onze dromen de oversteek maken naar de echte wereld? Artieste Kay (Sarah Kendall) denkt van wel. Al sinds haar jeugd komt er 1 bepaalde droom telkens maar terug en ze is er van overtuigd geraakt dat het afzichtelijke monster dat haar daarin naar het leven staat nu ook echt tot leven gekomen is. Dat is niet naar de zin van David (Alan McRae), haar echtgenoot, en Eric (Frederick Flynn), haar broer. Die laatste heeft het kunnen regelen dat ze met zijn allen, alsook Eric’s vrouw Brooke (Carol Kottenbrook), op een afgelegen eiland een weekje op vakantie kunnen gaan, waar ze hopen dat Kay haar zorgen kan vergeten. Met een vliegtuigje worden ze er naartoe gevlogen, waarna hun vakantie begint. Het huis dat hen ter beschikking wordt gesteld, heeft alle comfort en niets lijkt een weekje ontspanning in de weg te staan. Desalniettemin kan Kay zich niet echt ontspannen en blijft ze gespannen en neurotisch, bang van haar dromen. Al snel zal blijken dat ze niet alleen zijn op het eiland, want de 2 koppels worden naar het leven gestaan door een onbekende dader.

Gezien de mix van realiteit en dromen die deze realiteit lijken binnen te dringen, zal het niet verwonderen dat men snel zal denken aan Wes Craven’s A Nightmare On Elm Street. The Slayer is zelfs een aantal jaren eerder uitgekomen, dus zou de onlangs overleden grootmeester leentjebuur hebben gespeeld? We zullen het waarschijnlijk nooit weten, maar feit is dat de films eigenlijk weinig tot niet op elkaar lijken, buiten het uitgangspunt dus. Waar A Nightmare On Elm Street de maniak Freddy Krueger centraal stelde en geen twijfel laat wie de moordenaar is, daar is bij The Slayer de gemoedstoestand van Kay het middelpunt van de aandacht en wordt er lang in het midden gelaten wat de aard is van de dader (misschien is het Kay zelf wel?). In die zin is A Nightmare On Elm Street feitelijk ook een slasherfilm en The Slayer eerder een psychologische horrorfilm met een handvol gruwelijke moorden. Volgens mij hadden ze de alternatieve titel beter kunnen gebruiken, want The Slayer suggereert een orgie van bloed en geweld en mensen die dat verwachten gaan ferm teleurgesteld zijn.

Dat zou jammer zijn, want dit is een goedgemaakte prent die een aantal typische kenmerken van de slasherfilm soms verbetert of toch minstens anders benadert. Eerst en vooral zijn de hoofdrolspelers volwassenen. En dan bedoel ik niet dat de karakters tieners zijn die gespeeld worden door mensen die minstens 5 jaar te oud zijn voor die rol. Neen, het gaat hier over volwassenen die 1 van hen willen helpen met het verwerken van haar psychische problemen en daarom naar een afgelegen eiland gaan voor ontspanning. Van bij het begin is er dus een variatie op de groep seksbeluste tieners die op een afgelegen locatie gaan feesten. Ook wordt meteen komaf gemaakt met de potentiële idiotie waarbij personages makkelijk van de plaats delict kunnen wegvluchten maar dat om 1 of andere reden niet doen. Onze groep kan enkel van het eiland af met behulp van het sportvliegtuig dat hen naar daar gebracht heeft en aangezien de piloot (die dan weer wel een versie is van het ‘Crazy Ralph’ prototype zoals in Friday The 13th) opnieuw vertrekt, zit men op het eiland vast voor een week.

Dat is trouwens een prachtig eiland, wat de mogelijkheid geeft tot vele natuurkiekjes van stranden, zeemeeuwen, golven die inslaan op het zand en welige velden. De potentie voor griezelen schiet de hoogte in, want wie wil nu ’s nachts achterna gezeten worden door een moordenaar met geen kant op te gaan om je veilig te stellen? Er bevindt zich zelfs een bouwvallig geraamte van wat ooit een bioscoop was (Kay laat meteen weten bij het de eerste maal te aanschouwen dat ze er over gedroomd heeft). Jammer genoeg heeft men de beslissing genomen om het overgrote deel van de horror te laten plaatsvinden in het vakantiehuis waar ze hun intrek gaan nemen. Dat ziet er ook fantastisch ingericht uit en wordt doorheen de film uitstekend met licht en schaduw overgoten (met dank aan haardvuren en gekleurde belichting) en een nachtelijke storm helpt om de sfeer te versterken, maar het blijft een gemiste kans. Ook de muziekscore is een onopvallend, bijna klassiek aandoend werk dat uit een suspensefilm van 20 jaar terug lijkt te komen. Goed uitgevoerd, maar té voorspelbaar en dus een beetje inwisselbaar.

Doorheen de film zijn er momenten waarbij het onduidelijk is of Kay het echt meemaakt of aan het dromen is. Dat levert in ieder geval 1 geweldig moment op waarbij ze in bed met haar man begint te kussen, maar waar om 1 of andere reden haar zachte lippen niet beantwoord worden! Verder bevestigend dat deze film eigenlijk niet in hetzelfde hokje kan geplaatst worden met andere slashers van de tijd is het totale gebrek aan vrouwelijk (of zelfs mannelijk) naakt, uitgezonderd een douchescène in het begin van de film (maar zelfs dan is de camera buiten de douche gepositioneerd, zodat we enkel een silhouette te zien krijgen). Da’s trouwens geen nadeel, enkel een bemerking. Dat de prent ooit op de Britse ‘Video Nasties’ lijst is terechtgekomen is vrij belachelijk, want de moorden zijn, hun natuur in aanmerking genomen, vrij sereen in beeld gebracht en missen de uitzinnigheid van andere slashers (en al helemaal wat er in Europa geproduceerd werd). Gelukkig zit het met de speciale effecten wel goed, want die zijn overtuigend gedaan, met als hoogtepunt een slachtoffer dat met een riek doorboord wordt.

Ook de personages zelf zijn vrij normale, logisch-denkende mensen die een natuurlijke motivatie hebben voor hun acties. Enkel wanneer het duidelijk is dat er een moordenaar rondloopt en Eric beslist om op zijn eentje naar het boothuisje te gaan (door de regenstorm) voor munitie voor zijn lichtpistool dacht ik even ‘wat een domkop’, maar ja, in zo’n situatie, wat moet je anders doen? Over het algemeen zit het daar dus snor mee, wat ook wil zeggen dat de acteurs goed werk hebben geleverd. De actrice die Kay speelt, heeft wat weg van Susan Sarandon en haar grote ogen tonen aan dat de vrouw ze waarschijnlijk niet allemaal op een rijtje heeft. Bij geen enkele moord krijgen we te zien wie de dader is, dus men laat het in het midden of er echt een droomwezen rondloopt dat Kay’s vrienden afmaakt of dat het Kay zelf is die alle zin voor realiteit verloren heeft. Dit wordt trouwens doorgetrokken tot de finale, die sommigen een wel hele flauwe afwikkeling gaan vinden (“it was only a dream!”…) maar die volgens mij logischerwijze gerechtvaardigd is en een vrij sinister en triest beeld van Kay opwerpt, en misschien ook een streepje medelijden! Het laat ook in het midden hoe de vork nu precies in de steel zit en ik mag dat wel, een beetje ambiguïteit.

Een waardige aanvulling voor de horrorcollectie en een uitstekende kandidaat voor een double bill met A Nightmare On Elm Street!