The Predator

‘Get to the chopper!’ Legendarische woorden die voor altijd verbonden blijven met het eerste en beste deel uit de Predator reeks. Arnold Schwarzenegger mocht hier Dutch vertolken, die het op moest nemen tegen een buitenaardse jager. Shane Black, misschien minder bekend, vertolkte in deze film Hawkins. Hij werd niet alleen als acteur aangetrokken, maar ook om indien nodig het script deels te herschrijven. Dit was gelukkig niet nodig waardoor de wegen van de Predator franchise en Shane Black gescheiden werden, totdat Shane het aanbod kreeg om het derde directe vervolg op Predator te schrijven en regisseren.

Mocht je Shane Black niet kennen dan wordt het tijd om kennis met deze schrijver en regisseur te maken. Als schrijver is hij verantwoordelijk voor onder andere Lethal Weapon, The Last Boy Scout, Last Action Hero en meer. Als regisseur heeft hij minder strepen verdiend, maar wat hij heeft verdiend is zeer de moeite waard met Kiss Kiss Bang Bang en Iron Man 3. Deze laatste heeft hem de Predator klus opgeleverd.

Shane Black doet met The Predator waar hij goed in is, een 16+ no nonsense actiefilm neerzetten. Geen poespas, geen diepgaand drama of een liefdesverhaal, nee een actiefilm die zo uit de jaren ’80 had kunnen komen. Predators in pakken en geen CGI (wat uiteraard wel te vinden is in deze film). Old School en een verademing voor de liefhebbers.

Quinn (Boyd Holbrook) is getuige van een buitenaards tafereel als een Predator een noodlanding op aarde moet maken. Hij verliest zijn mannen, maar weet de Predator te overmeesteren en delen van zijn uitrusting te stelen. Dit laatste stuurt hij op naar een veilige plek, omdat dit zijn enige bewijs kan zijn van zijn gelijk. Het leger heeft het namelijk niet zo gezien op getuigen van deze buitenaardse bezoekingen. Quinn wordt dan ook als gek verklaard en op de ‘looney’ bus gezet om voorgoed van het speelgeld te verdwijnen. Casey Bracket (Olivia Munn) die binnengehaald wordt om de Predator te onderzoeken heeft andere plannen met Quinn. Zij wil hem eerst spreken voor hij door het systeem opgeslokt wordt. Quinn en de rest van ‘looney’s’ worden naar de basis gebracht waar de Predator natuurlijk ontsnapt. Het is aan Quinn en zijn nieuwe manschappen om hem tegen te houden. Dit is echter niet alles, want zijn pakketje met buitenaardse technologie is in handen van zijn zoontje gekomen die het heeft weten te ontcijferen. Hiermee heeft hij zonder het te weten zichzelf tot prooi gemaakt voor een andere Predator. Quinn moet niet alleen twee Predators weten tegen te houden, maar ondertussen ook zijn zoon beschermen tegen het gevaar, zijn onschuld bewijzen en uit de handen blijven van het leger wat nu jacht op hem maakt.

Jawel, alle elementen zijn er om een over-the-top actiefilm neer te zetten en dat is ook wat er gebeurt. Waar de vorige Predator nog te kampen had met een 12+ leeftijdscategorie maakt Shane hier dankbaar gebruik van de 16+ kwalificatie en dat is nodig bij een film als deze. Bij een Predator film hoort het bloed en de ingewanden rond te vliegen en dat is exact wat hier ook te zien krijgen. In de eerste acte van de film zien we iemands darmen er al uit vallen. Een hoogstaand werk is The Predator niet, maar het samenspel van de looney’s maakt hier ontzettend veel goed. Thomas Jane als een getraumatiseerde veteraan met Gilles de la Tourette, Alfie Allen als Ierse badboy, Trevante Rhodes als Nebraska, een ex verslaafde die zelfmoord heeft willen plegen. Het zijn niet de badass militairen zoals het eerste deel, maar deze vreemde militaire unit werkt ontzettend goed waardoor humor op de juiste manier de boventoon viert. Of het nu improvisatie was of niet, het moment dat Thomas Jane “Fuck me in the face with an aardvark!” uitkraamt had ik het niet meer. Ook de geniale referenties naar de eerdere delen doen het goed. Met gepaste nostalgie naar het eerste deel en een steek onder water naar het voorgaande deel. Erg goed.

Uiteraard is er ook genoeg aan te merken aan deze film en ook dat mag aandacht krijgen. Hoe sterk en R-rated de intentie ook was, het voelt op bepaalde momenten nog net iets te voorzichtig. Alsof de studio wel toestemming gegeven had om ‘los’ te gaan, maar hier niet volledig achter kon staan. Ook de onnodige uitleg over de Predator’s, evolutie en de rol van de mens hierin was wat mij betreft overbodig. Misschien dat dit essentieel was voor het verhaal wat Black wou vertellen, maar dit had anders gemogen. En last but not least; het einde.. Ja ik weet net zo goed dat Predator een franchise is die nog zeker niet volledig uitgemolken is en dat er veel meer in het vat zit. Maar de schaamteloze aankondiging van de potentiële opvolger en dan ook de wijze waarop, nee, dat schoot bij mij in het verkeerde keelgat. Niet omdat het vervolg al aangekondigd was, maar de aankondiging hoe het universum verder uitgebouwd kan gaan worden. Dit gaat een te mainstream richting op die deze reeks niet ten goede hoeft te komen.

Al met al is The Predator een aangename verrassing die goed is voor een avond simpel popcorn vermaak. Heerlijk politiek incorrect spierballen vertoon, iedereen heeft daar wel eens behoefte aan, toch?