The Mule

Met The Mule zien we wellicht de laatste keer Clint Eastwood voor de camera in plaats van erachter. Zijn laatste echte acteerklus stamt alweer uit 2012. Voor The Mule die hij ook regisseerde en produceerde nam hij de hoofdrol op zich. Het verhaal is gebaseerd op Leo Sharp, een WOII veteraan die op 80 jarige leeftijd een drugskoerier werd voor het Mexicaanse kartel. Hij werd als El Tata een legendarische koerier die honderden kilo’s coke per keer verplaatste. Hij wist de politie meer dan tien jaar te ontzien.

The Mule is op dit verhaal gebaseerd waarbij we Earl Stone (Clint Eastwood) benaderd zien worden door het kartel om een centje bij te verdienen. In eerste instantie weet hij niet waar het over gaat, het is gewoon een ritje voor hem, maar na een paar ritjes komt hij erachter dat hij een drugskoerier is.

Alleen dit aspect is natuurlijk niet voldoende voor een film als The Mule, we hebben achtergrond nodig en diepgang van personages. Nick Schenk, die ook geschreven heeft voor de meesterlijke Gran Torino, heeft het artikel over Leo Sharp aangepast in een screenplay met de diepgang die een film als deze nodig heeft. Earl is een man waar we ons in kunnen leven. We begrijpen zijn keuzes en juichen deze toe als we de achterliggende beweegredenen zien en horen. We leven des te meer mee als we zien wat dit met hem als gezinsman doet. Juist dit menselijke aspect is wat deze film zo ongelofelijk goed maakt.

Met bijna 2 uur op de klok voelt de film toch kort aan. Clint neemt zijn tijd om het verhaal te vertellen. Dit zal voor de ‘popcorn filmkijker’ veel te langzaam gaan, maar de rust voelt voor mij heel natuurlijk aan en van mij had het op bepaalde momenten zelfs langer mogen duren. Het tempo en uitbouw van het verhaal werkt al uitstekend; wat daarbij ook erg goed werkt is de on screen chemie tussen de diverse acteurs. Bradley Cooper is hier weer in een erg sterke rol te zien met een prachtige interactie met Clint. Hij speelt hier de DEA agent Colin Bates die jaagt op El Tata en hem (spoileralert) ook weet te pakken. Zijn onuitgesproken gevoelens hierover vallen van zijn gezicht af te lezen. Een andere goede wisselwerking is Clint en zijn dochter Allison. Ook Allison had besloten het werk voor de camera achter zich te laten, maar om met haar vader samen te werken heeft ze besloten om hier een terechte uitzondering voor te maken.

Rustig, emotioneel en oh zo meeslepend. The Mule is niet het beste werk van Clint Eastwood als regisseur, maar deze doet niet onder voor de meeste van zijn werken. Ik heb enorm genoten om Clint weer in een rol te zien en hoop dat dit niet zijn laatste rol is, ik ben er bang voor: de man is immers al bijna 90. Ik kan mij goed voorstellen dat het fysiek meer rust geeft achter de camera dan ervoor. Ik kan deze film alleen maar warm aanbevelen voor de liefhebbers van een goed verhaal wat zich rustig aan uitbouwt.