The Man Who Killed Don Quichote

The Man Who Killed Don Quichote

132 min - Adventure, Comedy, Drama
Your rating:

Country:   Spain France Portugal Belgium United Kingdom
Language:  English, Spanish
Release Date:  2018
Director:  Terry Gilliam
Runtime:  2 h 12 min


Tagline: Sanity is relative

17 years in the making. Met deze woorden begint The Man Who Killed Don Quichote. Eén van de meeste geanticipeerde films van Terry Gilliam, één van zijn belangrijkste films in zijn carrière en wellicht wel de meeste illustere film productie ooit. Na 17 jaar maakt het eigenlijk niet meer uit of het een goede film is of niet, het is een wonder dat we deze film überhaupt te zien krijgen. De vloek van Gilliam’s Don Quichote begon in 1989 wanneer hij het plan opvatte om een verfilming van dit legendarische boek te verwezenlijken. Budgetwijs kwam dit niet van de grond, waardoor het bijna 10 jaar duurde voor hij het project weer oppakte. Dit keer onder een andere naam; The Man Who Killed Don Quichote. Een variant met tijdreizen waarbij heden en verleden samenkomen in een andere visie van het boek van Miguel de Cervantes. Deze productie werd geplaagd door mislukking. De hoofdrolspeler die halsoverkop naar het ziekenhuis moet met een hernia, acteurs die niet op komen dagen, vliegtuigen die tijdens het filmen overvliegen en zelfs een heuse overstroming. Het leek alsof het lot en alle goden van het pantheon samenkwamen om ervoor te zorgen dat Terry Gilliam zijn film niet zou creëren. Hier is zelfs een heuse documentaire van gemaakt genaamd Lost in La Mancha. Nadat de verzekering niet over de brug kwam leek het project verloren en dat was lange tijd ook zo. Terry kon het echter niet loslaten en de jaren daarna heeft hij meerdere  malen het project weer proberen op te makken met alle tegenslag die er maar mogelijk was. Desondanks is het uiteindelijk gelukt en is er nu 20 jaar na dato deze film op home media te zien.

Adam Driver is hier te zien als Toby Grisoni, een reclamemaker die in Spanje een wodka reclame moet maken geïnspireerd op Don Quichote. Het lot wil dat hij in deze exacte omgeving ook zijn afstudeerfilm heeft gemaakt over Don Quichote. Op een moment dat hij zijn inspiratie kwijt is besluit hij het dorpje op te zoeken waar hij met de locals deze film heeft gemaakt. Zijn film heeft echter meer teweeg gebracht dan alleen leuke herinneringen. Javier (Jonathan Pryce) de schoenmaker die hij heeft gecast als Don Quichote is in zijn rol blijven steken. Hij is er van overtuigd geraakt dat hij echt Don Quichote is. De ontmoeting van Javier met Toby zorgt voor een samenloop van omstandigheden die alleen te vergelijken zijn met de avonturen van Don Quichote, maar dan wel avonturen middenin een koortsdroom.

Dit is een Terry Gilliam film op alle vlakken. Van waanzin naar surrealisme, zelfspot en onnavolgbare plotwendingen. Wat een spektakel is deze film. Dit is ook een ware koortsdroom om eerlijk te zijn. Alles is zwaar over de top en regelmatig weet je gewoon niet meer wat realiteit of fantasie is. De hoofdpersonages ondergaan het de ene keer als gesneden koek en de andere keer met zo veel weerstand dat het buigen of breken is. In deze zie je ook dat The Man Who Killed Don Quichote autobiografisch is voor Gilliam. Dit is met recht zijn magnum opus, zijn levenswerk. Ik wil niet zover gaan om het zijn meesterwerk te noemen, maar dit is misschien wel zijn belangrijkste werk. Het is jammer dat deze film (nu nog tenminste) niet los gezien kan worden van alle omstandigheden rondom deze productie. De introductie van deze recensie is eigenlijk nog maar het tipje van de ijsberg. De documentaire makers die Lost in La Mancha gemaakt hebben zijn bezig met een terecht vervolg genaamd He Dreamed of Giants die de rest van het verhaal vertelt.

Als film zijnde is er genoeg op aan te merken en moet ik eerlijk zeggen dat hij voortsleept. Het is prachtig wat we te zien krijgen. Dit is te danken aan het visionaire brein van Gilliam, maar even zo goed aan het acteerwerk van de cast. Driver en Pryce zijn subliem; wauw wat een talent. Maar het gaat alle kanten op en dat is niet altijd even positief te noemen om heel eerlijk te zijn. Vooral aan het eind merkte ik dit. Zonder op details in te gaan, moet ik eerlijk zeggen dat ik het einde zwak vond. Maar goed, dat is maar mijn mening. Onder de streep heb ik met ontzettend veel plezier naar deze film gekeken en zelfs zonder de mythe is het een unieke film om te bekijken. Gelukkig helpt het mee dat ik het werk van Gilliam zo ontzettend kan waarderen. Dit waanzinnige zie je op deze manier bij geen enkele andere filmmaker.