The Magicians Season One

Neem een hele hoop Narnia, een vleugje Harry Potter, meng er wat Game of Thrones en Tolkien doorheen en maak het geheel op smaak met een vleugje Hunger Games. Hiermee heb je The Magicians in een notendop. Doe je de serie met deze beschrijving eer aan? Nee, zeker niet. Lev Grossman is de auteur die The Magicians en diens vervolgen heeft geschreven. Zoals vele van zijn science fiction en fantasy tijdsgenoten mikt hij met zijn boeken op de Young Adults. Dit houdt in dat we veelal te maken krijgen met jong volwassenen die enerzijds volwassen keuzes moeten maken en anderzijds nog last hebben van hun jeugdige enthousiasme en fouten.

Quentin Coldwater (Jason Ralph) is een jongeman die niet thuis voelt in de wereld. Hij voelt zich eenzaam en misplaats. Hij is ervan overtuigd dat hij niet past. Quentin heeft vanaf jonge leeftijd zijn heil gezocht in magie en de boeken van Fillory. Deze boeken vertellen over een magische wereld die door kinderen is gevonden in een klok. Quentin hoopt op meer in de wereld en wanneer de ‘normale’ wereld hem toch teveel wordt laat hij zich opnemen in de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis om weer met beide benen op de grond te komen. Wat wil het lot, Quentin had gelijk. Er is meer in deze wereld en hij is inderdaad niet op zijn plaats. Hij is namelijk een magiër. Hij wordt uitgenodigd om de toelatingstoets voor Brakebills te doen die hij met vlag en wimpel haalt. Zijn jeugdvriendin Julia (Stella Maeve) doet deze toets ook, maar helaas valt zij af. Ze wissen haar geheugen en ze wordt weer losgelaten in de ‘normale’ wereld. Haar geheugen is echter niet voldoende gewist, ze weet zich Brakebills te herinneren en wil niets liever dan toegelaten worden op deze school. Ze begint zelfs op eigen houtje met magie te experimenteren wat haar onder de aandacht brengt van andere groeperingen. Brakebills is helaas al snel een gepasseerd station, maar onder de hoede van andere ‘heksen’ weet ze zich al tot een acceptabel niveau te ontpoppen.

Ondertussen op Brakebills leert Quentin er lustig op los en maakt hij eindelijk vrienden. De oudejaars Eliot (Hale Appleman) en Margo (Summer Bishil) nemen hem en klasgenootje Alice (Olivia Taylor Dudley) onder hun hoede. Alice komt van een familie van magiërs af en heeft een enorme aanleg voor magie. Ook Penny (Arjun Gupta), een medestudent met een magische aanleg tot reizen, heeft een rol te vervullen in deze nieuwe lichting Brakebills studenten.

The Magicians heeft een rommelige start waarmee je in eerste instantie niet goed weet welke kant het op gaat. Al vrij snel in het eerste seizoen word je het verhaal ingetrokken en merk je dat er meer te vertellen is dan alleen de perikelen van de studenten onderling. Een goed fantasy verhaal heeft namelijk gevaar, avontuur en één of meerdere bad guys nodig. De badguy waar we hier mee te maken krijgen wordt The Beast genoemd en kan je wel classificeren als een badass bad guy. Dit is de rode draad die van het losse zand van de eerste paar afleveringen een geheel maakt. Volgens mij was het aflevering drie waarbij het bingewatchen eindelijk kon beginnen. Binnen korte tijd was het eerste seizoen dan ook ‘op’.

Wat een erg sterk punt is van The Magicians is de zelfspot. Zoals in de introductie van dit stuk aangeven wordt is de inspiratie overduidelijk en dat weten de makers ook. Om dit extra kracht bij te zetten wordt er zelfs bij tijd en wijle liefkozend over ‘Muggels’ gesproken. Ik denk dat ik niemand hoef uit te leggen wat een Muggel is, toch? Ook de klok waar de magische wereld zich achter bevindt is zo’n voorbeeld. Het schreeuwt namelijk Narnia. Er is een dunne lijn tussen rip-off en inspiratie. De zelfkennis in deze serie maakt het zo dat zelfs een klein beetje rip-off gerust door de vingers gezien kan worden. Je kan wel zeggen dat dit The Magicians zelfs een extra dimensie geeft, waardoor het geheel beter te behappen is.

Acteerwerk en visuals zijn ook dik in orde. Het verschil tussen de magische wereld en de ‘normale’ wereld wordt mooi aangeduid door middel van kleurfilters. Natuurlijk heeft The Magicians niet alleen goede kanten. Er zijn ook mindere aspecten, en hoofdzakelijk is dat toch de rode draad. Deze lijkt namelijk wel eens van het te verwachten pad af te gaan. Misschien dat we al te maken krijgen met een opbouw naar het tweede seizoen, misschien dat men gewoon te veel in deze serie heeft willen stoppen. Hoe dan ook, onder de streep is deze serie de moeite meer dan waard en bingewaardig. Ik ben geen fan van het Young Adult genre, maar ik kan mij er in deze serie gewoon niet aan storen. Dit heeft hoofdzakelijk te maken met de wijze van vertelling en het acteerwerk. Het typische schoolwereldje en de romances zijn zelfs leuk te noemen. De school is weliswaar geen Hogwarths, maar Brakebills mag er ook zijn. Doe jezelf een lol en check deze serie een keer.