The Lion King

Welke 20er of 30er van nu is niet opgegroeid met Disney? Als stoere bebaarde man ontken ik het soms maar al te graag, maar ook ik was als tiener onder de indruk van The Lion King uit 1994. Dit originele Disney sprookje pakt vrij volwassen thema’s aan waaronder het omgaan met de dood van een geliefde. The Lion King staat op zich en kan niet ge-remaked worden, tot nu toe.

Disney is al enkele jaren bezig om gemakkelijke successen te boeken door reeds geanimeerder sprookjes scene voor scene opnieuw uit te brengen in een live action variant. Jungle Book uit 2016, Dumbo uit 2019, Alladin ook uit 2019 en nu ook in hetzelfde jaar The Lion King. Een film met alleen maar dieren, waar het succes van het origineel deels kwam uit de prachtig geanimeerde dieren met zulke herkenbare emoties op de koppies. Hoe gaan ze dit in godsnaam in een CGI versie verwerken. Gaan ze dieren neerzetten met menselijke trekjes in het gezicht? Dat zou een vrij logische keuze zijn om de kracht van emotie goed mee te pakken, maar dit kan het juist ook extra afstandelijk maken en misschien zelfs creepy voor de erg jeugdige kijker. Dan is er maar 1 mogelijkheid en dat is hyperrealistisch, exact waar Disney voor gegaan is. De eerste trailer is in één dag meer dan 224 miljoen keer bekeken. Ongekend veel mensen zijn nieuwsgierig naar deze film en er kan nu na een korte tijd in de bioscoop al gezegd worden dat we hier met de meest succesvolle Disney animatieverfilming tot nu toe te maken hebben.

Het verhaal van The Lion King kent iedereen natuurlijk. De jonge Simba (JD McCrary) is de eerstvolgende in lijn als troonopvolger om over de Afrikaanse steppe te regeren. Zijn vader Mufasa (James Earl Jones) bereidt hem hier op voor. Broeder Scar (Chiwetel Ejiofor) wil de troon echter en spant samen met de hyena’s om Mufasa van de troon te stoten. Simba overleeft deze aanslag op hem en zijn vader. Scar laat hem gaan, maar wel om nooit meer terug te keren. Simba laat zijn leven achter zich met het gewicht van de schuld van zijn vaders dood op zijn schouders. Gelukkig komt hij in aanraking met Timon (Billy Eichner) en Pumba (Seth Rogen). Een stokstaartje en een zwijn die zorgeloos door het leven gaan. Zij nemen Simba onder hun hoede en leren hem het zorgeloze bestaan. Het lot besluit anders wanneer Simba oog in oog komt te staan met zijn verleden als zijn jeugdliefje Nala (Beyonce Knowles) op zoek gaat naar hulp om de steppe van Scar te redden.

Ik zal het meteen toegeven. The Lion King is prachtig gedaan. Ik heb de film in IMAX gekeken en ik zal het niet vaak toegeven, maar deze film verdient het om in de hoogst mogelijke kwaliteit bekeken te worden. Wat een detail en aandacht is er aan deze film gegeven. Alsof je naar een natuurdocumentaire aan het kijken bent. Hier komen we meteen bij de kracht van de film en bij de zwakte van de film. De herkenbaarheid van de karakters uit het origineel is hier weg. Je kan je niet meer identificeren, omdat de hyperrealistische koppies van de dieren geen emotie meer vertonen, geen menselijke emotie dan welteverstaan. Hierdoor komen ook niet alle grappen even goed over wat jammer is, want Seth Rogen is hilarisch als Pumba, enige extra emotie had het echter nog hilarischer gemaakt.

Al met al is dit voor mij de eerste Disney remake die ik echt de moeite waard vond om voor naar de bioscoop te gaan, maar ook om middels een recensie aandacht aan te geven. The Lion King, hoe graag ik het wil ontkennen is voor mij en vele andere onderdeel van de jeugd en is daarmee zo retro als maar kan. Disney is misschien niet stoer zoals Transformers of Masters of the Universe, maar dat maakt mij helemaal niets uit. Stoere mannen kunnen ook van een sprookje genieten, toch?