The Jurassic Games

We kennen allemaal wel het ‘Battle Royale’ genre: Drop een dozijn mensen op een eiland met een explosief aan hun lijf en laat ze strijden tot er nog maar één in leven is. Doe je niet mee dan ga je in ieder geval ‘Boem!’. Het klinkt als een simpel concept, maar het zet de toon voor een psychologisch en fysiek gewelddadige confrontatie waarbij de spelers zich vaak moeten verlagen tot een beestachtig niveau om te overleven. Wie kan je nog vertrouwen als er maar één mag overleven?

Er zijn legio films te vinden in dit genre met wisselende niveau’s van succes. Denk aan het gelijknamige ‘Battle Royale‘, ‘The Hunger Games‘, ‘The Condemned‘ en ‘The Purge‘. Elk ervan toonde hoe mensen omgaan met de drang om te overleven en de traumatische ervaring die het met zich mee brengt. Het onderwerp van dit schrijfsel The Jurassic Games gooit dit concept over een andere boeg om het zo maar uit te drukken. Vermoedelijk om het te kielhalen.

In deze wereld is The Jurassic Games de nieuwe ‘Wie is de mol?’, maar dan gewelddadiger. 10 ter dood veroordeelde criminelen krijgen de kans om zich vrijwillig hiervoor aan te melden. Het is een strijd tot de dood in deze werelwijd uitgezonden gameshow waarbij de spelers 4 verschillende opdrachten moeten voltooien. Dit gebeurt in een goedkope versie van ‘The Matrix‘ met hetzelfde concept; Als je sterft in het spel, sterf je in de werkelijke wereld. Hou die gedachte vast. De laatste die nog leeft, wint. De prijs voor de overlevende veroordeelde? Vrijheid. Hou die gedachte vast. Dit is al de zoveelste jaargang van de show, maar dit keer hebben ze een primeur, want één van de deelnemers is mogelijk valselijk veroordeeld. Hou die gedachte ook maar even vast.

Tucker (Adam Hampton) is de arme ziel waar we het over hebben. Zijn vrouw is vermoord en hij is daarvoor veroordeeld. De reden waarom hij zich aangemeld heeft is dan ook om weer herenigd te worden met zijn kinderen. De rest zijn terecht veroordeeld voor hun daden. Neem bijvoorbeeld de jonge psychopate Joy (Katie Burgess), de kanibaal of Ren (Tiger Sheu) de Yakuza. En zo nog een paar die niet echt memorabel te noemen zijn. Elke ronde stapt de gastheer van de show (Ryan Merriman) even de virtuele wereld in om te vertellen wat de regels zijn. Zoals gezegd hebben ze allemaal een explosieve halsbanden waarmee je hoofden in Windows moviemaker explosies veranderen als ze af gaan. Doe je niet mee met het spel dan is het afgelopen met je. Je zou denken dat dit brute spel toch ook wel op een afgelegen eiland gedaan zou kunnen worden. Waarom moet dit in een virtuele wereld gedaan worden? Zodat ze opgejaagd kunnen worden door virtuele dinosaurussen natuurlijk! Tegelijkertijd helpen ze daar elke mogelijkheid tot een psychologische thriller om zeep.

De rest van de film laat zich raden, maar dan wel op de meest frustrerende manier omdat elke spannende scene onderbroken wordt door plotgaten of die slecht gephotoshopte dino’s. Serieus, ik heb Snapchat filters gezien die meer diepte hebben. Interessante karakters doen niets of gaan dood voordat ze iets konden doen. Tucker, onze held, is de meest saaie protagonist die ik in lange tijd gezien heb wat erg jammer is. Hoe kon dit zo mis gaan? Een bijzondere mix van gebrek aan realiteit en fantasie is hiervoor de oorzaak en hiervoor vroeg ik je een paar punten in gedachten te houden.

Ten eerste de realiteit: Waarom zou je ter dood veroordeelde kanibalen, moordernaars, verkrachters, psychopaten enzovoorts de kans geven om weer op vrije voeten te komen? Denk je werkelijk dat ze na het overleven van een geweldadige strijd ineens hun leven gaan beteren? Er is maar één reden hiervoor; Tucker. Hij is valselijk veroordeeld voor een moord die hij niet begaan heeft. Hij wekt sympathie op en je wilt dat hij gaat winnen. Dus de man met een geweten gaat het winnen van 9 meedogenloze criminelen. Dat is net zo geloofwaardig als dood gaan aan virtuele dinosaurussen.

Dat brengt me bij het tweede punt, de fantasie. In de Matrix kon je doodgaan in de echte wereld als je doodging in de virtuele wereld. Dit omdat je brein de virtuele dood echt maakt en het lichaam doet sterven. Fantasievol, filosofisch zelfs. In the Jurassic Games volgen ze je in het spel en als je daar dood gaat krijg je automatisch een dodelijke injectie. Dezelfde dodelijke injectie die ze toch al zouden krijgen als ze niet aan dit inhumane spel zouden deelnemen, waardoor je al gelijk minder ernst aan de situatie geeft en de kracht van spel wegneemt.

Nee, ik ben geen fan van deze film, moge dat duidelijk zijn. Ik heb niet alles prijs gegeven van de film, maar naar mijn mening zijn die punten ook niet sterk genoeg om het geheel te redden.