Solo: A Star Wars Story

De grootste aanfluiting voor het Star Wars universum. De film die terecht geboycot wordt door de fans. Het bewijs dat de Star Wars melkkoe van Disney eindelijk leeg is. Flop van het jaar. Deze film is zo slecht dat de regie halverwege de film overgenomen moest worden door Ron Howard. Wat er was, was zo slecht dat de film voor meer dan 70% opnieuw gefilmd moest worden. En zo kan ik nog wel even doorgaan, want de kritiek op Solo: A Star Wars Story is alle behalve mild. Maar is dit ook terecht?

Solo: A Star Wars Story is natuurlijk een verhaal over Han Solo. Een origin story hoe hij de meeste geliefde bandiet van de Star Wars serie is geworden. We krijgen eindelijk te zien hoe hij aan zijn naam komt, hoe hij Chewbacca heeft leren kennen en last but not least, hoe hij de Millenium Falcon uit Lando Calrissian’s handen heeft gekregen.

De rol van Solo wordt vertolkt door Alden Ehrenreich, een acteur die nog niet zoveel (grote) films op zijn naam heeft staan. Je kan zeggen dat hij een acteur is die bij de Star Wars missie van Disney past. Maak gebruik van jonge, ‘onbekende’ acteurs om ze in de komende jaren, of misschien wel decennia in te zetten in een rol waar ze nooit meer los van kunnen weken. De supporting cast daarentegen bestaat wel uit meer gevestigde namen. Emilia Clarke is bijvoorbeeld Qi’Ra, de love interest van Han Solo, en Lando wordt gespeeld door niemand minder dan Donald Glover. Woody Harrelson en Paul Bettany hebben als de oude rotten rollen als mentor en de broodnodige schurk. Aan de cast heeft het niet gelegen dat deze film tot nu toe de kassa maar beperkt heeft doen rinkelen. Is deze film dan echt zo slecht als beweerd wordt in de media? Nee, om eerlijk te zijn niet. Solo is ook geen goede film, maar laten we eerlijk zijn. Er zijn slechtere Star Wars delen, zoals The Last Jedi.

Naar mijn idee heeft deze film te lijden onder twee zware aspecten. Ten eerste de hele controverse rondom de totstandkoming. Lucasfilm heeft een visie voor Star Wars en een duidelijke lijn. De lijn van de sequels is deels in handen van J.J. Abrams, maar de stand alone films hebben iets meer creatieve vrijheid. Ook hier wordt de film geschreven door Lawrence Kasdan met hulp van zijn zoon Jonathan Kasdan. Lawrence is verantwoordelijk voor het gros van de geschreven Star Wars lore in film. Voor deze space western is het regisseurs duo Phil Lord & Christopher Miller aangetrokken. Zij hebben naam gemaakt met onder andere de Lego Movie, 21 Jump Street en Cloudy with a chance of Meatballs. Een duo dat bekend is met het maken van een komische film. Dit zou namelijk ook de reden zijn dat ze hiervoor gevraagd zijn. Solo moest namelijk een licht te verteren humoristische film zijn waarbij Han Solo als een soort van renegade space cowboy geïntroduceerd zou worden. Er zit nota bene een treinheist in. Kasdan was het echter niet eens met de wijze van filmen, de weergave van Han Solo en het proefresultaat an sich. Er zat niets anders op dan Lord & Miller de laan uit te sturen en het over te laten nemen door een ander. Als de regels het toestonden had Kasdan het zelf overgenomen. Helaas, of gelukkig, mocht dat niet en is Ron Howard aangesteld om de film af te maken. Nou ja, afmaken? Opnieuw maken is beter gezegd. 70% is opnieuw gedaan namelijk. De originele proefcut van Lord en Miller krijgen we waarschijnlijk nooit te zien, maar wat we wel zien en voelen bij deze film is het gemis aan sturing en richting. Je voelt dat er meerdere kapiteins op het schip hebben gezeten.

Dit is niet het enige waar Solo aan te lijden heeft. Het tweede en misschien wel zwaarstwegende punt is Star Wars moeheid. Elk jaar een nieuwe Star Wars film. Het klonk zo erg goed en bij The Force Awakens was iedereen ook overtuigd dat dit een goed idee was. Het is immers nostalgie ten top als je in de bioscoop de legendarische gele letters in de ruimte voorbij ziet komen en de introtune hoort. Welke volwassene geboren in de jaren 70 of 80 geniet hier nu niet van? Ook de latere generaties die misschien op andere wijze met Star Wars opgegroeid zijn kunnen in de bioscoop niet ontkennen enigszins kippenvel te krijgen als de Star Wars Theme begint. Ja, de eerste sequel was erg veilig, maar de lore werd voortgezet en je wist dat je voor nieuwe ontdekkingen kwam te staan in de komende jaren. We zijn nu drie jaar en drie films verder en de fans voelen zich bedrogen. Rogue One was onverwachts leuk en bracht een nieuwe dimensie aan prequels aan de man. Maar toen kwam vorig jaar The Last Jedi. Ik voelde mij niet serieus genomen als liefhebber van Star Wars. Ik ben geen die hard fan, maar wat Rian Johnson hier gedaan heeft met toestemming van Lucasfilm is ongekend. Het achtste deel uit de cyclus sloeg kant nog wal. Ik voelde me bedrogen. Als dit de kant was die Disney met Star Wars op wilde gaan was ik er wel klaar mee. Dit is een gevoel wat ik bij meer Star Wars fans hoor en wat ook de reden is voor velen om Solo: A Star Wars Story te boycotten. Lucasfilm heeft dit koste wat het kost willen voorkomen waardoor ze Lord en Miller dus de laan uitgestuurd hebben, want er is geen veiligere regisseur dan Ron Howard. Alle verplichte elementen zitten in deze film met de juiste Star Wars referenties waar je als fan blij mee mag zijn, toch? De Kessel run krijgen we te zien, het geheim van de Falcon en Solo’s tijd bij de Empire. Maar het is allemaal te veilig en te gemaakt. Onder de streep is de keuze voor veiligheid voor mij de reden dat ik Solo niet goed kan noemen. Hij is leuk en beter dan zijn voorganger, maar niet goed. Het is een vermakelijk Star Wars verhaal, maar daar is het ook echt mee gezegd. Persoonlijk kan ik alleen maar zeggen dat ik na het zien van deze film alleen nog maar benieuwder ben naar de afgekeurde cut voordat Howard binnen werd gehaald. Misschien was dat namelijk wel de film geweest die de fans had laten zien dat Star Wars meer voor Disney was dan alleen maar een melkkoe waar ze nog lang niet mee klaar zijn.