Roald Dahl’s The Witches

If it ain’t broken, don’t fix it! Dat zinnetje komt altijd in mijn hoofd als ik naar een reboot kijk. Ik sla ze eigenlijk ook vaak over. Ik blijf vaak met nostalgische gevoelens aan het origineel denken, maar soms laat ik mij toch verleiden met wisselende resultaten. The Witches van Robert Zemeckis is een mooi voorbeeld waar ik de gok met plezier aanga. Een Roald Dahl verfilming met Anne Hathaway als opperheks, een rol die Anjelica Huston in de 1990 versie van Nicolas Roeg had.

Zemeckis wil met deze verfilming een andere film maken dan het origineel, meer gebaseerd op het origineel, voor mijn gevoel. Hij verandert namelijk de setting door deze zich in de jaren 60 plaats te laten vinden met een African American gezin. Nadat de jonge held zonder naam aan zijn oma (Octavia Spencer) vertelt dat een heks het op hem gemunt heeft, vertrekken ze naar een luxe hotel. Zij vertelt namelijk dat heksen alleen maar jagen op kinderen die niet gemist worden.

Het hotel is echter juist op dat moment grotendeels afgehuurd door een heksendelegatie hier hun plannen willen smeden om alle kinderen uit de weg te ruimen. De heksen worden aangevoerd door opperheks Anne Hathaway.

De jonge held ziet een ander kind in het hotel, Bruno (Codie Lei-Eastik), veranderd worden in een muis en het duurt niet lang voor hij er zelf ook aan moet geloven. Samen met Bruno en Daisy, een ander in een muis veranderd kind, gaan ze geholpen door oma de strijd aan met de heksen. Oma kent de heksen namelijk en weet als voodoopriesteres als geen ander hoe ze het gevecht kan winnen.

Tjah… een andere setting heeft deze film inderdaad, evenals veel nieuwe elementen die potentieel erg de moeite waard zijn. Voodoopriesteres Octavia bijvoorbeeld. Hier had zoveel meer ingezeten dat je achteraf met een gevoel achterblijft van ‘what if’. Zemeckis kiest er ook bewust voor om de film meer politiek correct te maken door minderheden een hoofdrol te geven. Het voegt om eerlijk te zijn niets toe, maar doet gelukkig ook geen afbreuk aan het geheel. Veel losse draden die beter uitgewerkt hadden kunnen worden waardoor mij het gevoel bekruipt dat er enorm in de film geknipt is. Waar dan weer niet in geknipt is, zijn de special effects. Leuk, maar erg plastisch wat het geheel weer dan net niet dat beetje extra geeft wat het had kunnen gebruiken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de heksenbekken wel erg gaaf vind.

Al met al wil ik aangeven dat ik mij goed heb vermaakt met deze film. Roald Dahl is gewoon prachtig om te zien en Anne Hathaway is altijd een genot, zelfs als ze over the top is zoals hier. Het is een frisse blik op een legendarisch verhaal wat helaas onafgemaakt voelt. Ik hoop met smart op een director’s cut, dat verdient deze film namelijk wel.