Ring 0: Birthday

Poster voor de film "Ring 0: Birthday"

Ring 0: Birthday

99 min - Drama, Horror, Thriller
Your rating:

Country:   Japan
Language:  Japanese
Release Date:  2000
Director:  Norio Tsuruta
Runtime:  1 h 39 min


Een prequel voor ‘Ringu’. Dat wekt interesse, althans wel bij mij. Japanners (en Aziaten in het algemeen) hebben de neiging om dingen open te laten, zodat je ook zelf een invulling moet geven aan het verhaal. ‘Ring 0: Birthday’ vult veel gaten die je nooit zelf had kunnen invullen. En je leert Sadako van een heel andere kant kennen: niet het creepy monster uit de eerste 2 films maar een menselijk karakter dat zeer breekbaar is.

Het verhaal speelt zich 30 jaar voor de gebeurtenissen uit ‘Ringu’ af en is het verhaal van Sadako Yamamura (Yujie Nakama). Het is ongeveer 10 jaar na het fatale experiment en de daaropvolgende zelfmoord van haar moeder. Sadako woont nu in Tokio en is lid van een toneelgezelschap. Ze is erg introvert en teruggetrokken en wordt door de andere toneelspelers als een beetje vreemd ervaren. Uit het hele gezelschap is er één iemand die naar haar toe trekt, Tôyama (Seiichi Tanabe). Hij heeft echter een relatie met Etsuko (Kumiko Asou) en zij begint na een tijdje door te krijgen wat er aan de hand, naast dat ze een ‘vreemd gevoel’ krijgt over Sadako. Tôyama wordt echter verliefd op Sadako en dat wordt even later ook wederzijds (voornamelijk omdat hij de enige is die haar accepteert voor wie ze is en van haar houdt sinds haar moeder is overleden). Echter, tijdens de repetities voor het toneelstuk gebeuren een aantal vreemde dingen en er doen zich een aantal mysterieuze sterfgevallen voor. Na verloop van tijd beginnen de leden van het toneelgezelschap dat Sadako hier achter zit. Tevens is er een journaliste die sterk het vermoeden heeft wat er met Sadako precies aan de hand is en ook een einde wil zien aan alle ellende die ze volgens haar veroorzaakt. Ze hebben echter geen flauw idee van wat er werkelijk aan de hand is en tijdens de première van het toneelstuk escaleert de hele zaak, om uiteindelijk te eindigen in……..ach, ik denk dat we allemaal wel weten hoe de film eindigt, ook al heb je ‘m nog nooit gezien (je weet in ieder geval wat er met Sadako gaat gebeuren als je bekend met met de eerste 2 films).

Ik moet zeggen dat deze film een grote verrassing voor me was. Ik had namelijk een prequel in dezelfde stijl als ‘Ringu’ en ‘Ringu 2’ verwacht, maar dit bleek absoluut niet het geval te zijn. Natuurlijk, er zijn een aantal momenten in de film die de haren in je nek overeind doen staan, maar over het algemeen genomen lijkt het meer op een dramafilm dan een ghost movie. Voor deze film heeft Norio Tsuruta plaatsgenomen op de regisseursstoel en hij zet zijn eigen stijl neer zonder daarbij het verhaal van Koji Suzuki aan te tasten. Deze film is niet gebaseerd op een boek maar op een manga die Suzuki ook geschreven heeft. Deze bestaat uit 3 korte verhalen waarvan het verhaal met de titel ‘Lemonheart’ de inspiratie vormde voor ‘Ringu 0: Birthday’. Centraal staat natuurlijk Sadako (fantastisch gespeeld door Yukie Nakama, petje af voor haar!). Ze leidt een afgezonderd bestaan in de grote stad Tokio en we zien hoe ze na verloop van tijd uit haar stulp kruipt om daar genadeloos hard weer in terug geslagen te worden. We zien het onbegrip van de mensen om haar heen en de machteloosheid die ze zelf tentoonspreidt. We zien hoe de liefde opbloeit tussen haar en Tôyama en het terugtrekken van Etsuko naarmate zij steeds meer tekenen begint te zien dat ze haar liefde voor altijd verliest aan een andere vrouw en uiteraard de wraak die ze hiervoor neemt, overgehaald door kwadere machten (en dan bedoel ik geen geesten en demonen maar mensen die niet weten waar ze mee te maken hebben). Nu zul je natuurlijk denken: hoe kan het dat zo’n lieve en zachtaardige jonge vrouw in zo’n monster verandert? Nou, dat ga ik dus niet vertellen. Daar moet je de film maar voor kijken. Ik weet zeker dat je niet teleurgesteld gaat worden. Maar ik waarschuw wel nog eenmaal: verwacht geen typische Japanse ghost movie, geen gore of wat dan ook. Verwacht eerder een goed geconstrueerd verhaal waarbij je je zonder moeite inleeft in de karakters en waarin de spanning ook niet ontbreekt. En geloof me, die is er genoeg: net als je denkt dat de spanning weer even plaats heeft gemaakt voor het emotionele aspect van de film, wordt er wel weer voor gezorgd dat je weer op het puntje van je stoel gaat zitten. Een prima kruisbestuiving van twee filmgenres als deze kom je niet veel tegen.

Als afsluiter nog een leuk feitje uit de film. Het toneelstuk dat het gezelschap aan het instuderen is, is een bewerking van de film ‘Eyes Without a Face’ van Georges Franju uit 1959. Voor deze film is het stuk omgetiteld naar ‘Mask’. Het verhaalt over een dokter die meisjes ontvoert in de hoop dat hij het mismaakte gezicht van zijn dochter (het gevolg van een auto-ongeluk) met hun huid kan herstellen.