Respect

Aretha Franklin, The Queen of Soul. Ze is in 2018 overleden en gek genoeg was er nog geen biopic over haar verschenen, tenminste niet voor zover ik weet. Zij is als dé soul zangeres toch wel een icoon die het verdient om haar verhaal verteld te krijgen. Gelukkig is deze er met Respect van Liesl Tommy nu ook eindelijk.

Jennifer Hudson schittert in deze film als de soul zangeres die wij hebben leren kennen. We maken al snel kennis met haar vader, de dominee C.L. Franklin gespeeld door Forest Whitaker. Het is vanaf bijna de eerste scene duidelijk dat hij het voor het zeggen heeft en geen tegenspraak duldt. De jonge Aretha moet optreden op een feestje van hem, een feest waar de maatschappelijke problemen het onderwerp van gesprek zijn. Misbruik is ook hier niet vreemd, maar er wordt vrij snel overheen gestapt.

We gaan ook vlot door naar haar eerste stappen in de muziekindustrie, eerst onder begeleiding van haar vader wat geen lang leven lijkt te hebben wanneer ze Ted White (Marlon Wayans) ontmoet. Ook hier weer een dominerende man die gebruik en misbruik van Aretha maakt.

Respect laat zien dat Aretha geen makkelijk leven heeft gehad. Een verleden van misbruik wat zich op latere leeftijd nog steeds ontwikkelt, maar ook haar rol in burgerrechten en haar relatie ten opzichte van Martin Luther King komt naar voren. Haar muzikale carrière en keuzes worden ook onder de aandacht gebracht waarbij we ook te maken krijgen met haar strijd met verslaving.

Het is veel, heel veel wat we hier zo te zien en verwerken krijgen. Ik wil wel zo ver gaan door te zeggen dat het teveel is. Dat is denk ik ook de vloek van een biopic, er is zoveel wat je wil laten zien en alles is even belangrijk. Hierdoor sneeuwt deze film helaas onder. Misbruik wordt zo overheen gestapt, verslaving is maar een klein onderdeel en haar stem voor gelijke rechten is ook maar even in beeld. Begrijp me niet verkeerd, het komt allemaal in beeld, maar met een te hoog tempo, te weinig diepgang en te veel wat misschien niet ter zake doet. Respect is mooi om te zien, je maakt kennis met een persoon die inderdaad respect verdient om wat ze gedaan heeft, maar voor mij voelt het alsof ik maar het topje van de ijsberg heb gezien van het leven van Aretha. Ik heb kennis mogen maken, maar ik ken haar niet en daar zou en biopic juist de uitgelezen mogelijkheid voor zijn.

Gelukkig is het acteerwerk van allen solide en is Forest de Forest zoals we kennen en van houden, intens en onbewogen. Al met al scoort Respect een voldoende, maar dat is net aan. Meer rust, minder groot tijdsbestek of juist een maar een kleiner deel van haar leven had van Respect een klassieker kunnen maken. Wat mij betreft nog steeds een aanrader om oppervlakkig Aretha te leren kennen.