Ready Player One

Nostalgie; het pijnlijke, droeve gevoel een dierbaar iets te zijn kwijtgeraakt. Het wekt een verlangen of misschien wel heimwee op naar het verleden. Tegenwoordig wordt nostalgie vaker gebruikt om met een gevoel van liefde terug te denken aan gemakkelijker tijden. Ikzelf heb dat veelal met retro cartoons, comics en ja: ook series die teruggrijpen naar de jaren 80. Was het makkelijker in de jaren 80? Zeker niet, maar omdat ik toen in mijn kinderschoenen stond had ik minder tot geen verantwoordelijkheden. Mijn dagen bestonden uit school, spelen met Transformers, GI Joe, kijken naar cartoons en gamen op de Sega Master System.

De 30ers en 40ers van nu hebben de opkomst van de game consoles meegemaakt en (voor velen) de hoogtijdagen van de cartoons en toys. Het is niet voor niets dat programma’s zoals Toy Hunter of The Toys That Made Us zo populair zijn. Het is voor deze groep dat Ernest Cline zijn boek Ready Player One heeft geschreven. Voordat dit boek uitkwam werden de rechten al verkocht en kwamen deze in handen van Warner Bros., die Stephen Spielberg aan het project wist te verbinden.

Het jaar is 2045 en de wereld is een desolate plaats. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zo goed als iedereen zijn heil zoekt in het online leven van OASIS. Deze online multplayer wereld geeft de gebruiker ongekende vrijheden die hij of zij in zijn eigen leven niet heeft. De armste jongen kan opgroeien tot een held met ontelbare manschappen in zijn leger. De bedenker van OASIS, James Haliday (Mark Rylance) heeft zijn wereld gebouwd met allerlei hints en inspiratie uit zijn eigen jeugd. Godzilla is hier te vinden, King Kong, Goro, Batman, Jason (Friday the 13th), Gundam en veel meer. Je komt referenties tegen naar films uit de jaren 80 en 90, muziek uit deze tijd, games, cartoons en series. Haliday keek met weemoed terug naar zijn jeugd en verwerkte dit met succes in zijn wereld. Wanneer hij komt te overlijden roept hij een wedstrijd uit met als inzet de sleutels en daarmee het eigendom van zijn online wereld. Vind de Easter Egg en de sleutels en je bent de eigenaar. De Gunters (Egg Hunters) zijn geboren.

Wade Watts (Tye Sheridan) is zo’n gunter. Hij komt uit de sloppenwijken en leeft online een heel ander leven. Hier heeft hij vrienden, terwijl hij offline deze niet heeft. Het lot en een obsessieve interesse in Haliday zorgt ervoor dat hij de eerste is die een sleutel ontdekt. Hij deelt zijn kennis met zijn vrienden waarmee hij schoorvoetend een clan vormt. Hij is echter niet de enige die op zoek is, naast legio aan andere gunters is er ook IOI, een mega corporatie onder leiding van Nolan Sorrento (Ben Medelsohn) die op zoek is naar het eigendom van OASIS. Hij ziet hier commerciële mogelijkheden in die hem nog rijker maken dan hij al is.

De klassieke strijd tussen goed en kwaad ontpopt zich. De underdog moet het opnemen tegen het grote boze corrupte bedrijfsleven en weet dit met vrienden en geliefden te doen. Onderwijl groeit onze held op en wint hij de liefde van het volk. Dit is duizenden keren vaker gedaan en zullen wij nog vele keren vaker zien. Hiermee komen we meteen bij het grootste minpunt van Ready Player One, hij is voorspelbaar van begin tot eind. Je weet bijna vanaf de eerste paar minuten al hoe het Wade zal vergaan. Het plot is dan ook niet waar deze film het van moet hebben. Ready Player One moet het hebben van het nostalgische gevoel. Het grootste deel van deze film speelt zich namelijk online af en daar is het onmogelijk om na een paar keer de film gezien te hebben alle referenties te hebben gevonden. Met tientallen referenties ben je echt wel even zoet als je alles (eerlijk) wil vinden. Deze online opzoeken is natuurlijk niet hoe het hoort, toch 😉

Ready Player One is een feest der herkenning voor pop (retro) culture liefhebbers. Alhoewel Spielberg wel vals gespeeld heeft. Het boek griipt terug naar de jaren 80 en 90, om toch een grotere doelgroep aan te spreken wordt hier ook gerefereerd aan nieuwere games zoals Halo, Minecraft en Overwatch. Hier valt wat voor te zeggen natuurlijk, maar ik neem het voor lief.

Als persoon ben ik echt een sucker voor films en series die creatief teruggrijpen naar mijn nostalgische jeugd met cartoons, films en games. Toch voelt Ready Player One leeg. Begrijp mij niet verkeerd, ik heb mij uitstekend vermaakt met deze film en van begin tot eind met een grote grijns gezeten, maar op de referenties na heeft deze film niet zoveel wat voor zichzelf spreekt. Het plot is flinterdun, de characters worden zo goed al niet uitgewerkt en de voorspelbaarheid ligt er meters dik bovenop. Leuke film voor de liefhebbers, maar gewoon geen goede film.