Rats

Poster voor de film "Rats"

Rats

92 min - Horror
Your rating:

Language:  English
Release Date:  2003
Director:  Tibor Takács
Runtime:  1 h 32 min


In het Brookdale Instituut is het niet echt pluis. Wanneer in de kelder 2 onderhoudsmensen een muur openbreken, worden ze gegrepen door een mysterieus wezen. Bovengronds gaat het dagdagelijkse leventje gewoon door. Drugsverslaafden worden er behandeld in wat hun ‘laatste kans’ is. Op een dag komt Samantha binnen, die op het punt stond zelfmoord te plegen. De hoofdpsycholoog, Dr. William Winslow, belooft haar dat ze er terug bovenop komt, zolang ze zich maar gedraagt en haar best doet. Gaandeweg leert Samantha het klappen van de zweep. Op een avond verdwijnt dan echter een patiënt. Een raadsel voor iedereen, die in de gaten worden gehouden vanuit de kleinste hoeken en vanachter de warmteroosters door tientallen ratten. Tijdens een bezoekuur blijkt Samantha eigenlijk Jennifer te heten en wordt duidelijk dat ze undercover zich heeft laten opnemen om zo een verhaal te kunnen schrijven. Het zal echter een verhaal blijken dat nog niet in haar stoutste dromen voorkwam!

Regisseur Tibor Takacs had eind jaren ’80 een aantal leuke hits gescoord met The Gate en I, Madman, waarna hij zich voornamelijk ging richten op TV-films met ronkende titels als Tornado Warning en Twice Upon A Christmas en verschillende afleveringen voor TV-series had gemaakt, met daar tussenin nog een handvol films met Mark Dacascos. Met andere woorden, de echte potentie uit het begin van zijn carrière is niet echt waargemaakt. Da’s eigenlijk wel jammer, want vooral The Gate bewees dat hij veel energie in zijn films kon steken. Deze Rats is op zich niet veel soeps, doch het is wel een kijkbare monsterfilm die tot stand kon komen in niet al te hoopvolle toestanden (gefilmd in Bulgarije omwille van  voor de hand liggende kostbesparende middelen voor een waarschijnlijk sowieso al bescheiden budget). In vergelijking met soortgelijke films die rond dezelfde tijd uitkwamen, steekt deze toch een beetje boven het kaf uit.

Het instituut is namelijk een voortreffelijke locatie voor te griezelen. Vrij versleten met een aantal kelders en gangen onder de ziekenkamers, ik zou er toch niet willen rondlopen. Jammer genoeg worden die ruimtes onder de oppervlakte veel te weinig gebruikt. De film ziet er ook gewoon goedkoop uit, waardoor het ook niet echt griezelig gepresenteerd wordt. Ironisch genoeg is in die zin de titelsequentie nog het beste, waarin de 2 werkers met enkel hun zaklamp de duisternis doorprikken. Waarom niet meer van die duisternis gebruik maken, Tibor? Gelukkig is het voor de rest geen hyperactief gemonteerde rotzooi en wordt de tijd genomen om alles duidelijk in beeld te brengen. Ook qua verhaal heeft men wel de moeite gedaan om een beetje te verrassen (lees : het script laat zich inspireren door eerdere films, waaronder ook Willard), waardoor je in het begin tenminste niet kan voorspellen hoe de film uiteindelijk zal lopen, ook al is het in de context van een vrij realistische setting misschien niet echt geloofwaardig.

Wat met de ratten zelf? Verrassend genoeg krijgen we een mengeling van echte ratten (beperkt), een pop (meestal krijg je enkel shots van de staart te zien die nét ergens achter verdwijnt) en CGI (het overgrote merendeel). Terwijl dit een film is die beter scoort als geheel dan iets als Fangs moest ik wel even slikken toen ik de gedigitaliseerde knaagdieren hier zag. De ratten op normale grootte zijn nog te pruimen, maar er is ook 1 rat bij die bijna even groot is als een volwassen hond en ja, die staat echt haaks op de levensechte decors. Vroeger durfde men nog wel eens andere dieren (hamsters, tekkels) te verven, een staart aanplakken en zo laten doorgaan als ratten. Dat was natuurlijk ook niet echt een methode die geloofwaardigheid als kenmerk had, maar het blijft uiteraard een manier om de tastbaarheid van de dreiging te tonen die minder opvalt dan zo’n computerbeelden. Dat wilt ook zeggen dat je een aantal scènes krijgt waar computerratten op mensen springen, die op hun beurt dan wild om zich heen schudden.

Het levert een soms bloederig doch vrij tam spektakel op. Als trashfilm is de film dus niet extreem genoeg. Wat uiteengereten mensen ‘after the facts’, hier en daar een afgehakt hoofd (ook CGI!!) en dat is het zowat. Maar de film wordt ook nergens echt griezelig. Beetje vlees noch vis. Wat de doodsteek had kunnen geven, was een komische ‘knipoog’ aanpak, maar die fout wordt niet gemaakt en alles wordt doodserieus genomen. Wat kan je als acteur doen met zo’n materiaal? Niet veel, maar het is wel leuk om Ron Perlman eens te zien als een vrij sereen personage dat eens aan de kant van het goede staat (of toch niet?). Sterker nog, in de meeste films die zich in zo’n besloten omgeving afspelen (inrichting, gevangenis,…), zit er tussen het personeel wel eens een smeerlap of pervert, maar voor de verandering heeft iedereen het hier effectief goed voor met de patiënten. Een leuke variatie, maar dat zorgt er voor dat ook de potentie voor sleaze of drama in de kiem wordt gesmoord. Zoals bij héél veel mindere films is er te weinig stof om de gehele prent te boeien en is vooral het midden eventjes wat zwaarder om door te zitten.

Maar dan volgt er een onthulling en zit het tempo er weer in. Het levert wel een onverklaarbaar domme scène op die enkel maar toegelaten kan zijn om het verhaal zich te laten ontwikkelen zoals men gepland had (als een reporter naar een videoband kijkt waarop een bepaalde patiënt vol in beeld komt en even later in de film verkleedt die patiënt zich als dokter en spreekt desbetreffende reporter aan, hoe is het dan in godsnaam mogelijk dat die gast het niet doorheeft?), het zorgt er wel voor dat de poppen eindelijk aan het dansen gaan en alle opbouw van eerder in de film culmineert dan in een finale die tenminste vol actie zit en die de beestjes van de titel een kans geven om hun scherpe tanden zonder schroom in mensen te zetten. Die finale wordt dan vrij kleinschalig afgehandeld (en was ook eerder gedaan dan ik had gedacht) maar het heeft wel een helse rit doorheen heel het instituut en de ondergrondse gangen opgeleverd. En zoals dat gaat, wordt de deur opengezet voor een eventueel vervolg, dat er volgens mij nooit gekomen is.

Nou, dat is ook helemaal niet erg, want daarvoor is de film uiteindelijk niet opmerkelijk genoeg. Wil je echter eens proeven van de direct-to-DVD monsterfilms begin jaren ’00, dan is Rats waarschijnlijk 1 van de betere keuzes.