Phone

Poster voor de film "Phone"

Phone

100 min - Horror, Foreign
Your rating:

Country:   South Korea
Language:  Korean
Release Date:  2002
Director:  Ahn Byeong-ki
Runtime:  1 h 40 min


Tagline: The Last Call You'll Ever Get ...

‘Phone’ is enigszins een moeilijke film om te recenseren. Ik kan hier heel positief zijn maar daarmee toch het gevoel krijgen dat ik de film te veel eer doe toekomen. Ik kan hier kritisch zijn maar toch niet tevreden zijn omdat ik de film dan te kort zou doen. Laat ik het anders zeggen: ‘Phone’ biedt je niets nieuws aan maar wat ze in de aanbieding hebben heeft wel degelijk kwaliteit. Ik moet er dan wel bijzeggen dat je al enigszins bekend moet zijn met Aziatische ghostmovies. Is dat niet zo dan zal deze film je wel degelijk kunnen verrassen en overrompelen.

Ji-won (gespeeld door Ji-won Ha) is een ambitieuze journaliste die zich niet door het minste of geringste laat afschrikken. Zo wordt ze gestalkd door een onbekende man omdat zij illegale sekspraktijken met minderjarigen aan het licht heeft gebracht maar eigenlijk zijn paranormale zaken haar hoofdonderwerp. Dit verklaart dan ook meteen waarom ze enigszins lijkt te weten wat haar overkomt, of althans een sterk vermoeden heeft van de potentiële bron. Ze duikt namelijk onder in een pas gebouwd huis dat eigenlijk aan haar zus en zwager toebehoort en neemt een ander telefoonnummer. Als daarna haar nichtje Yeong-ju (briljant gespeeld door Seo-woo Eun) vreemd gedrag begint te vertonen en Ji-won zelf vreemde telefoontjes ontvangt en allerlei visioenen krijgt, begint het plot zich te ontvouwen en blijkt dat de geest van een schoolmeisje genaamd Jin-hee (een rol die vertolkt wordt door Ji-yeon Choi) de oorzaak is van de vreemde voorvallen. Dit leidt haar op een zoektocht waarvan het schokkende eindpunt onvoorstelbaarder is dan ze zelf ooit had durven denken.

Deze film draagt een paar voordelen met zich mee. Op de eerste plaats is dat de acteerprestatie van Seo-woo Eun die het nichtje van Ji-won speelt. Zoals zij haar bezetenheid neerzet zou je haar zo gaan geloven. Ik heb geen idee hoe een meisje van haar leeftijd zo’n kwaadaardige rol in zo een overtuigende mate kan neerzetten, maar ze brengt het er prima van af. Ik zou zelfs zo ver gaan dat haar prestaties de beste zijn in de film. Daarnaast zijn de creepy scènes ook goed neergezet: ze hebben daadwerkelijk de potentie om je flink wakker te schudden en je de stuipen op het vege lijf te jagen. Dit soort scènes vult de film rijkelijk maar ze raken nooit uitgeput wat betreft de inspiratie waarmee het wordt neergezet.

Daarentegen vallen er ook een aantal minpunten te noemen. Ten eerste is de film nogal voorspelbaar. Daarmee bedoel ik niet dat je na de eerste 5 minuten al weet hoe de vork in de steel steekt, maar elke volgende scène is een logische en daarmee ook voorspelbare voortzetting van het verhaal. Om er dan ook voor te zorgen dat je geen enkele clue mist, worden de achtergronden ook nog eens haarfijn uit de doeken gedaan zodat het allemaal overduidelijk is wat er aan de hand is. Tijdens de film is het nog mogelijk om enigszins dat mysterieuze gevoel te hebben dat je niet weet wat er nu precies aan de hand is, maar als de aftiteling begint is er van het mysterie niets meer over: het is allemaal kant en klaar en je hoeft er niet lang over na te denken. Daarnaast heeft de film dezelfde uitstraling als zo veel andere Aziatische ghostmovies: de geest waar het allemaal om draait is uitwisselbaar met films als ‘Ringu’, ‘Ju-On’ of ‘One Missed Call’. Het medium waardoor ze communiceert met de angstige levenden is wederom een alledaags elektronisch apparaat, deze keer een mobiele telefoon. Echt veel originaliteit zit er dus niet in ‘Phone’ maar onder het motto “beter goed gejat dan slecht verzonnen” scoort Byeong-ki Ahn meer dan gemiddeld.