Phantom Thread

Poster voor de film ""

Phantom Thread is een film die net zo ver van mij afstaat als een hond van een kat. En toch is het een uitstekende match. Deze film van Paul Thomas Anderson vertelt het verhaal van Reynolds Woodcock (Daniel Day-Lewis), een verstokte vrijgezel en mode ontwerper in de jaren 50. Hij is een ware zonderling die gevoed wordt in zijn eigenaardigheden door zijn entourage. Deze bestaat uit zijn zuster Cyril (Lesley Manvill) die hem de juist dosis tegengas geeft en hem steunt waar nodig, want ook zij gaat voor de mode business, en de naaisters die hij in dienst heeft. Reynolds is autoritair, maar geen dictator in zijn huishouden. Zo nu en dan komt er een vrouw in zijn leven die hij even toestaat hier onderdeel van te zijn, tot hij haar zat is. Hier maakt Reynolds alles behalve een geheim van, want hij heeft allerminst zin in liefdesverklaringen, smachtende vrouwen of andersoortige verstoringen. Ook Alma (Vicky Krieps) krijgt dit te horen als zij zijn leven binnenkomt. Ditmaal loopt het echter wat anders, Alma kruipt onder zijn huid zoals geen enkele andere vrouw ooit eerder gedaan heeft.

Je zou haast denken dat we hier met het klassieke liefdesverhaal te maken krijgen en dat is ook zeker een feit, maar op een totaal andere en zeer intrigerende manier. We hebben hier namelijk wel te maken met een film van Paul Thomas Anderson die de filmliefhebber eerder op pareltjes heeft getrakteerd. Boogie Nights, Magnolia & There Will be Blood om maar een paar titels te noemen. Ook Daniel Day-Lewis is in deze geen onbekende aangezien hij in de laatstgenoemde film de hoofdrol ook vertolkte. Met hem hebben we te maken met een method actor die zijn gelijke niet kent.

Er wordt een verhaal van liefde verteld, maar een liefde die zo verslavend en gevaarlijk is dat langzamerhand steeds verder in de film getrokken wordt. De setting van de jaren 50 is ook een uitstekende keuze geweest om dit meeslepende verhaal uit te diepen, want slepend mag dit zeker genoemd worden. Er wordt alle tijd en rust genomen om de ter zake doende personages uit te werken en je onder te dompelen in het huishouden, de trekjes en de gekte van Reynolds en Alma.

De uiteindelijke kant die deze film opgaat is niets minder dan bizar te noemen en heeft een masochistische duistere kant. Drama, romantiek en een vleugje van thriller zijn de genres die hier genoemd mogen worden. Phantom Thread is door de combinatie van factoren een terechte kanshebber geweest tijdens de Oscar nominaties van 2018 voor beste film van het jaar. Traag, tragisch, slepend en bizar. Nou niet de beste bewoordingen om een film te beschrijven, maar desondanks is dit hoe ik deze film aan moet raden. Het werkt namelijk goed, deze mix van elementen. Apart van elkaar of in een andere verhouding was het een flop geweest. Door de magie van Paul Thomas Anderson en zijn gehele team is er een mooie prent neergezet die gezien mag worden.