No Telling

Poster voor de film "No Telling"

No Telling

93 min - Horror
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1991
Director:  Larry Fessenden
Runtime:  1 h 33 min


Mag ik beginnen met te vermelden dat deze review spoilers bevat? Indien je deze (toch vrij obscure) film nog niet gezien mocht hebben, raad ik je dan ook aan om hem meteen uit te zoeken (hij draaide toch een aantal keren op het Sundance Channel jaren terug, misschien nog steeds?) en te bekijken voor een toch wel aparte ervaring. Hij valt namelijk onder de noemer ‘horror’ en dat is niet echt fout maar het handelt hier wel over een type horror wat je nauwelijks verwerkt ziet worden in de cinema. Het is in de 1e plaats een (ecologische, pro-GAIA/PETA) boodschap die een aantal gruwelijke beelden bevat en enkele bouwstenen van het horrorgenre gebruikt. Teergevoelige zieltjes die letterlijk geen vlieg kwaad doen, jullie kunnen best met een grote boog om deze prent heengaan.

Lilian en Geoffrey Gaines zijn een jong stel en op weg naar een afgehuurde boerderij voor de zomer. Zij zal er als kunstenares wat inspiratie opdoen voor haar schilderijen en hij zal er in alle rust kunnen werken in zijn capaciteit als wetenschapper. Een apart gebouw wordt ingericht als laboratorium waar Geoffrey zich steeds meer in opsluit om zich volledig toe te wijden op zijn werk. Twijfels over het hebben van een kind en het gebrek aan aandacht drijven Lilian in de armen van Alex Vine, een milieubewuste universiteitsprofessor die de lokale boeren helpt met ecologisch-verantwoorde bemesting. Dit houdt Lilian niet tegen om steeds meer vragen te hebben bij de afwezigheid van haar man. Geoffrey wordt op zijn beurt steeds meer geconsumeerd door zijn experimenten, bereid om telkens een stapje verder te gaan. Muizen en konijnen als proefdieren zijn al snel niet meer genoeg en hij gaat op zoek naar grotere soorten. Een aantal dagen later is hond Chester, het huisdier van een boerendochter, nergens meer te bespeuren.

Op geen enkel moment is deze film griezelig, maar ze is wel (doelbewust) deprimerend. En da’s vrij normaal, want dierenproeven zijn dan ook een vrij onsmakelijk onderwerp. Iedereen zal wel eens op een zaterdagnamiddag tijdens het shoppen actievoerders hebben gezien die met een petitie en niets aan de verbeelding overlatende foto’s je aanspreken. En de initiële reactie bij zowat iedereen zal dan ook afkeuring zijn van het gebeurde dierenleed. Voorstanders van dierenproeven zullen aanhalen dat het doel de middelen heiligt. Je kan toch moeilijk een experimentele zalf aanbrengen op een mens zonder te testen en die persoon mogelijk de dood injagen? In een cruciale scène in de film wordt dit allemaal in 1 ruk aangekaart. Daarin zijn Alex en een collega van hem uitgenodigd om op een avond te gaan eten bij Geoffrey en Lilian. Er ontvouwt zich een gesprek tussen Geoffrey en Alex.

Geoffrey haalt alle punten aan die je mag verwachten van een wetenschapper zonder scrupules (er kan geen echte vooruitgang gemaakt worden zonder offers!), waarbij Alex hem van weerwoord dient (economie mag zich niet mengen met gezondheidszorg, er moet menselijkheid zijn,…). Lilian vertegenwoordigt op dat moment het gewone volk waarbij ze gefrustreerd uithaalt naar beide mannen en aangeeft dat ze kunnen zeggen wat ze willen, de gewone mens verstaat hen niet. En daar is wel wat voor te zeggen. Het toont aan dat in het geval van dierenproeven het misschien iets te makkelijk is om de volledige schuld in het kamp te leggen van de mensen die de proeven uitvoeren. Kunnen de tegenstanders alternatieven voorstellen die even succesvol kunnen zijn? Waarom is het nodig om alles achter gesloten deuren uit te voeren en is er zo weinig transparantie? Maar ook, waarom hoor je enkel geklaag als er ongemakkelijke foto’s tevoorschijn worden gehaald, terwijl iedereen goed weet wat er plaatsvindt? Wil het gewone volk eigenlijk wel transparantie of hebben ze liever dat ze niet geconfronteerd worden met deze smerige feiten?

Jammer genoeg vond ik hoofdrolspeelster Miriam Healy-Louie een beetje tam en op sommige momenten wat apathisch reageren, zeker gezien bepaalde gebeurtenissen die zich voor haar ogen afspelen. Tegenspeler Stephen Ramsey daarentegen kan zijn volle gewicht wel gooien in de rol van haar man Geoffrey. Net zoals Dr. Frankenstein straalt hij een koele vastberadenheid uit, niet afgeleid door schuldgevoelens of wroeging. Een levend konijn bevat voor hem evenveel waarde als een rol plakband, zolang hij maar tot een eindresultaat komt. De ontluikende romance tussen Lilian en Alex is een typisch plotelement dat toegevoegd is voor wat extra speelminuten maar wat in feite geen beslag heeft op het hoofdverhaal (het wordt dan ook niet verder ontwikkeld na een bijna-moment van zwakte van Lilian). Gelukkig is de hoofdbrok wel uiterst interessant uitgewerkt door regisseur en co-schrijver Larry Fessenden (de man heeft ook het scenario geschreven voor het PS4-spel Until Dawn!).

Met verdraaide camerastandpunten, het gebruik van kleurenfilters en aparte droomsequenties worden het stijgende gevoel van ongemak en walging van Lilian enerzijds en de aan de waanzin grenzende ambitie van Geoffrey anderzijds uiterst efficiënt uitgebeeld. Ook de effecten zijn vrij overtuigend (al worden er af en toe wel overduidelijk knuffelpoppen ingezet tijdens scènes met dieren) en al sterft er geen enkele mens in deze film, er is redelijk wat gruwelijkheid te aanschouwen, versterkt door een schichtige montage tijdens enkele heftigere momenten, alsook een muzikale score die net iets te hard de triestheid van het lijden van de dieren wilt accentueren. Dit culmineert in de finale waarin Geoffrey overstapt van dierenproeven voor het pharmaceutische bedrijf waar hij voor werkt (een vrij realistisch gegeven) naar de fusie tussen een hond en koe (fantasie). En ook al is het overduidelijk dat we iets te zien krijgen wat simpelweg (nog) niet kan, het beeld van de hond, wiens achterkant verwijderd is en in de plaats de onderbenen van een kalf heeft aangenaaid gekregen, nauwelijks nog in staat recht te staan terwijl Geoffrey bijna kwijlend het op een camera vastlegt, het grijpt het publiek toch naar de keel.

Begrijpelijkerwijs is dat het signaal voor Lilian om haar man te verlaten. Met de woorden “ik ga er iets aan doen” rijdt ze weg. Geoffrey laat zich hierdoor niet ontmoedigen en belt vol enthousiasme naar zijn werkgever om zijn doorbraak te melden. Op dat moment krijgt hij een mep op zijn smoelwerk van de boer wiens kalf hij had aangekocht, waardoor hij de arriverende vrachtwagen vol testdieren niet meer hoort. De film eindigt letterlijk met Lilian die wegrijdt richting… ja, richting waarheen? Eerst ervoer ik dit als een zwak einde (misschien was het geld op?) dat de kijker onbevredigd achterliet. Maar stel jezelf de vraag, kunnen wij zulke hartvochtige experimenten wel tegenhouden? Ja, Geoffrey ligt een tijdje voor pampus, doch dat is maar voor even. Daarna zal hij onverdroten verder gaan op de ingeslagen weg. En wat kan Lilian doen? Wie gaat ze contacteren om deze experimenten stop te zetten? De kijker wordt hier in het ongewisse gelaten want er is mogelijk geen antwoord.

Verre van een perfecte film doch wel origineel en met een visie, voor mensen die tegen een stootje kunnen.