Mortal Engines

Ik snap het wel dat deze film geflopt is. Maar ik gun het Mortal Engines niet. Wat een mooie film is het eigenlijk. Een prachtige wereld die neergezet wordt met flamboyante personages en een historie die ruim tot de verbeelding spreekt. Na de zoveelste oorlog was het eindelijk zover, de wereld was kapot. De post apocalyptische wereld van Mortal Engines is een steampunk wereld waar steden rondrijden en jagen op elkaar en grondstoffen. Nee, niet de inwoners tijden rond, maar daadwerkelijk hele steden op wielen die rondrijden. Een concept wat lastig te bevatten is, maar wat er prachtig uitziet.

De stad waar wij ons in Mortal Engines mee bezig houden is de megacity London. Deze heeft de oversteek gewaagd naar Europa om daar te jagen om zichzelf staande te houden in de wereld. Hester Shaw (Hera Hilmar) infiltreert deze stad om het kopstop Thaddeus Vallentine (Hugo Weaving) te vermoorden. Hij is immers verantwoordelijk voor de dood van haar moeder. Haar plan faalt echter en samen met de Londenaar Tom Natsworthy (Robert Sheehan) wordt ze van de stad afgegooid. Ze moet een methode vinden om terug te komen. Niet alleen voor haar wraak, maar het lot van de hele wereld hangt ervan af.

Groots, groter en grootst. Dat omschrijft Mortal Engines wel. Deze film is gebaseerd op het gelijknamige Young Adult boek van Philip Reeve. Dit is het eerste boek van een quadrilogie. De rechten voor de verfilming kwamen in 2009 al in handen van Peter Jackson. 10 jaar later laat hij vriend en storyboard artiest Christian Rivers de regie op zich nemen voor deze film. Ondanks dat de marketing deze film laat overkomen als de nieuwe film van Jackson is dat dus niet de waarheid. De hand van Jackson wordt gemist. Je merkt dat Rivers geen ervaring heeft en veel te veel hooi op zijn vork neemt.

De visuals zijn ontzettend belangrijk in deze film en onder andere daar zit ook zijn kracht. Hij geheel is een lust voor het oog, maar helaas is er onder het prachtige omhulsel niet veel inhoud te vinden. De personages zijn wandelende clichés die echt niet meer dan 1 dimensie hebben. Totaal geen inhoud en uitdieping. Dat maakt het soms ergerlijk om naar bepaalde tenenkrommende personages te kijken. Vooral in het eindgevecht met alle aircaptains komt dit naar voren. In de boeken hebben we hier vast en zeker te maken met ontzettend belangrijke personages, maar hier geen enkele inhoud en toch moeten wij ons met ze gaan identificeren en verbinden wanneer ze iets overkomt. Nee, dat lukt niet.

Ondanks de vele minpunten heb ik mij raar maar weten te vermaken met deze film. Ik ben een sucker voor cyberpunk en steampunk. Vooral dat laatste vind ik geweldig om te zien. Helaas is dat een genre wat erg lastig vertaalt naar het scherm. Nou ja, op zich niet, maar het is niet erg toegankelijk voor het grote publiek. Steampunk is naar mijn mening vaak te abstract om goed te vertalen. Hier is het steampunk aspect erg mooi vertaald en dat levert toch punten op. Style over substance, maar als je van de stijl houdt, dan is Mortal Engines toch een aanrader.