Midsommar

In 2018 wist Ari Aster het horror minnend publiek te verassen met Hereditary, een horror die het net even anders doet dan het gros aan destijds uitgekomen genre films. De meningen over Hereditary zijn terecht verdeelt, maar wat wel een feit is, is dat Aster vernieuwend is. Direct na de post productie van Hereditary is hij begonnen met de pre productie van Midsommar.

Midsommar is misschien wel de bekendste feestdag uit Zweden, het is de dag dat de zon het langst aan de hemel staat, de zonnewende. De viering van deze dag is een oud paganistisch gebruik wat tegenwoordig buiten Zweden ook bekendheid heeft verworven voor vele folk festivals waar de dans om de meiboom vaak een hoogtepunt is van het festival. Zoals het in Hårga gevierd wordt zul je het echter nergens anders meemaken.

Christian (Jack Reynor) gaat met zijn vrienden naar Zweden om dit mee te maken in de commune van Pelle (Vilhelm Blomgren). Christian had dit echter nog niet medegedeeld aan zijn vriendin Dani (Florence Pugh). Het gaat niet zo goed in hun relatie. Christian heeft de ballen niet om het uit te maken, maar hij vindt Dani te afhankelijk. Dani leunt inderdaad op Christian, maar ze heeft dan ook een suïcidale zus. Het moment dat haar zus echt zelfmoord pleegt en daarmee bewust of onbewust ook haar ouders dood is wanneer Dani emotioneel instort. Christian neemt haar mee naar Zweden tegen de zin van zijn vrienden.

Eenmaal in Zweden worden ze hartelijk ontvangen door de commune. Ze hebben echter maar rare gebruiken in deze gemeenschap die je als kijker en bezoeker maar voor lief neemt. Alles lijkt overgoten te zijn met een zweem van liefde.

De liefde en de saamhorigheid is werkelijkheid, maar onder deze laag zit er een dieper iets, een scala aan tradities, gebruiken en waarheden die het daglicht normaal niet zou verdragen. Tijdens Midsommar is er zo goed als alleen maar daglicht. De rituele moorden die op een gegeven moment plaats vinden voelen dan ook ongepast, maar krijgen juist door de setting een andere dimensie.

Midsommar is met 2 en een half uur een ontzettend lange film, al helemaal voor het genre. Mij heeft het geen enkel moment gestoord dat deze zo lang was. De opbouw van Aster en de daarbij behorende rust en mooie plaatjes kan ik enorm van genieten. Dit was ook wat mij trok in Hereditary. Hier was het echter het einde wat mij zwaar teleurstelde. In Midsommar gaan we wederom naar een climax heen waarin alles samenkomt. Het tempo naar dit einde is echter vele malen rustiger en als je goed opgelet hebt gedurende film helemaal te voorzien en deels te voorspellen. Wat mij betreft een minpunt. De zweem van mystiek had wel meer aanwezig mogen zijn. De ‘fouten’ van Hereditary zijn hier minder aanwezig, maar daarvoor zijn er nu andere elementen in de plaats gekomen die afbreuk doen aan het geheel. Wat wat mij betreft ook afbreuk doet zijn de personages. Begrijp me niet verkeerd, solide acteerwerk, maar te gemakkelijke karakters die te weinig inhoud hebben. Dani is een welkome uitzondering, maar Christian en zijn vrienden hebben te weinig diepgang en blijven steken in stereotypen. De hints naar meer is aanwezig, maar komt er niet uit.

Aan het eind is Midsommar een ontzettend onderhoudende film en sterk te noemen. Aster heeft potentie om een grote naam in het genre te worden, als hij deze eer inmiddels al niet deels heeft met deze twee bijzondere titels op zijn cv. Alle minpunten wegen niet op tegen de verfrissing van het genre die deze, en ook zijn vorige film meebrengen in een genre wat sterk is en blijft door alle clichés.