Midnight, Texas (Seizoen 1)

Schrijfster Charlaine Harris zal vooral bekend zijn bij de meesten om haar boekenserie over Sookie Stackhouse. Deze staan ook wel bekend als The Southern Vampire Mysteries, en is hetgeen waar de tv serie True Blood op is gebaseerd. Charlaine Harris is er zeker niet wars van om sommige van haar series vol te stoppen met vampieren, heksen, weerwolven en andere occulte of bovennatuurlijke wezens. Deze zijn zeker ook terug te vinden in haar recente trilogy Midnight, Texas, waar de gelijknamige tv serie wederom direct op gebaseerd is. Ook verwerkt Charlaine Harris soms karakters vanuit de ene boekenserie, in haar andere. Zoals bijvoorbeeld Manfred Bernardo (François Arnaud), het hoofdkarakter in Midnight Texas, die als eerste voorkwam in haar verhalen in de Harper Connelly serie. Een andere is Bobo Winthrop (Dylan Bruce), de pandjesbaas in Midnight, die eerder voorkwam in de Shakespear/Lily Bard series. Dit geeft voor de kijkers die bekend zijn met haar werk een extra dimensie aan de inhoud.

Midnight Texas begint met de introductie van Manfred Bernardo. Een medium met een rijke klantenkring, die meer geïnteresseerd is in het oplichten van zijn klanten dan hun problemen op te lossen. Al snel haalt het verleden Manfred in wanneer één van degene die hij heeft bedonderd, een man genoemd Hightower, hem op de vlucht laat slaan. Op aanraden van zijn, overleden, grootmoeder Xylda (Joanne Camp) gaat Manfred in zijn camper op weg naar het dorpje Midnight in Texas. Uiteraard vergezeld van de olijke geest van Xylda.

Eénmaal in Midnight aangekomen blijkt dit rustige dorpje toch meer in de mars te hebben dan op het eerste gezicht overkomt. Maar voordat Manfred goed en wel weet te settelen in Midnight, blijkt er al een moord gepleegd te zijn, en mogelijk de verkeerde als dader aangewezen worden. Het gaat om de huurbaas van Manfred, waar hij goed mee op kan schieten. Manfred besluit dan ook te proberen zijn onschuld bewijzen, door de geest van de overleden persoon op te roepen. Echter haalt hij hiermee meer op zijn hals dan hij had verwacht. Midnight is namelijk, niet geheel toevallig, geplaatst op een gebied waar de scheiding met de onderwereld uiterst fragiel is. Met het oproepen van de geest heeft Manfred deze scheiding doorbroken waardoor zijn huis wordt overspoeld door allerlei geesten, en meer. Gelukkig kan de plaatselijk heks, Fiji Cavanaugh (Parisa Fitz-Henley), een exorcisme uitvoeren in het huis van Manfred, waardoor er in ieder geval geen doden meer binnen kunnen komen en de scheiding met de onderwereld voorlopig weer hersteld is.

Hoewel het directe probleem daarmee wel is opgelost, blijft de sluier tussen deze wereld en de onderwereld zeer zwak. En daarmee hebben we dan ook de rode draad van de serie. Net als in andere series gebeuren er uiteraard nog veel andere dingen. Met een volle maan loopt er een gevaarlijk roofdier rond, en vreemde wezens en een bus vol vampieren voelen zich aangetrokken tot Midnight. Gelukkig weten de inwoners van Midnight hun eigen boontjes wel te doppen. Met de energie zuigende vampier Lemuel (Peter Mensah) en Oliva (Arielle Kebbel) als voornaamste voorvechters van de unieke gemeenschap van Midnight. Maar het is wanneer de lokale tattoo artiest Joe Strong (Jason Lewis) een schilderij onthult, dat de inwoners weten dat zij zich nu toch echt moeten voorbereiden op het ergste.

Midnight Texas deed me nog het meest denken aan Buffy the Vampire Slayer. Ook hier is er elke aflevering een bovennatuurlijk probleem waar de mensen van Midnight zich over moeten buigen. Dit wil niet zeggen dat Midnight Texas een imitatie is van Buffy. Er zijn genoeg verschillen tussen de twee series, dat deze serie daarom ook prima op zichzelf staat, en waarbij Midnight Texas moderner aanvoelt. Wat natuurlijk ook komt doordat de fundering al volledig is gelegd dankzij het werk van Charlaine Harris. Midnight Texas voelt op momenten zeker bovennatuurlijk aan, en dat maakt dat de serie leuk om naar te kijken, maar helaas geen hoogvlieger is. Het eerste seizoen is daarvoor nog te ruw. Met 10 afleveringen is er een verwachting dat het verhaal meer gefocust is, maar ook nu zijn er afleveringen die vooral overkomen als een ‘filler’, iets wat je zou verwachten bij een langer seizoen. Ook de dialogen en, nog teveel afwezige, humor komen af en toe te geforceerd en gekunsteld over. Niet te storend, maar het houdt het eerste seizoen wel tegen om op de lijst gezet te worden met klassiekers zoals Buffy the Vampire Slayer.

Het is altijd de vraag hoe een tweede seizoen de draad weer op pakt, dus zeer goed mogelijk dat daar nog een verbetering in te verwachten valt. Uiteindelijk is dit eerste seizoen gewoon lekker kijkvermaak, zeker voor degene die van Buffy en True Blood houden een aanrader.