Ma

Als tiener in de USA moet je wat moeite doen als je in de weekenden wilt drinken. De regels voor alcohol en de leeftijdscontrole zijn strict. Wanneer Maggie (Diana Silvers) en haar vrienden drank willen hebben om in de steengroeve te kunnen drinken moeten ze een volwassene zo ver weten te krijgen. Dit lijkt geen succes te zijn totdat Sue Ann (Octavia Spencer) langskomt en besluit de tieners te helpen.

Het blijft niet bij deze ene keer. Ze haalt vaker drank voor ze en stelt haar eigen kelder ter beschikking voor feestjes. Aan het begin is het leuk en schattig. Sue Ann doet mee op haar manier en is een ware gangmaker. Dat ze in haar huis ‘Ma’ genoemd wil worden nemen de feestgangers voor lief. Maar ze is niet  tevreden met alleen de weekenden. Ze begint de tieners te stalken om vaker bij haar te drinken en zij gaat niet goed om met afwijzing. Langzaam maar zeker begint dit om te slaan tot een onheilspellend iets.

Ma moet het niet hebben van de schrikmomenten of gore. We hebben het over een psychologische horror waarbij je langzaam maar zeker verder het verhaal in getrokken wordt. De lieve Sue Ann is niet de schattige oude vrouw die vriendschap wil sluiten met tieners, nee de waarheid is dat zij compleet doorgedraaid is en dit bot viert op allen die haar afwijzen.

De potentie zit er in Ma, maar het komt er niet goed uit. Producent Jason Blumhouse staat er om bekend om horror met een verhaal neer te zetten, regisseur Tate Taylor heeft meerdere sterke films op naam staan waaronder een geweldige samenwerking met Octavia Spencer. Zelfs genreheldin Julliette Lewis maakt haar opwachting in deze film. Ondanks de ijzersterke ensemble aan cast en crew komt het niet goed uit de verf. Het einde van deze film maakt veel goed overigens, maar het gevoel bekruipt mij dat de gehele opbouw maar een introductie was tot het einde. Natuurlijk moet het einde een klapper zijn, maar dan is een goede opbouw wel wenselijk. Sue Ann is degene die deze film moet dragen, maar haar twee zijdes komen niet op de juist manier tot uiting. Je hebt al snel door dat er een reden is dat ze zo is, maar dit wordt op een veel te trage en oninteressante manier weergegeven. Hier had een innerlijke strijd ook goed gepast omdat ze zo op zoek is naar erkenning.

Ontzettend jammer want alle elementen om een ijzersterke psychologische horror neer te zetten zijn er. Ma is een hierdoor een leuke aanvulling in de Blumhouse catalogus, maar zal niet in één adem genoemd worden met een Get Out en Us.