Looks That Kill

Poster voor de film ""

De 16 jaar oude Max (Brandon Flynn) is geboren met een dusdanig mooi gezicht dat ieder die het aanschouwt sterft met een gevoel van totale euforie. Hij is genoodzaakt om zijn gezicht te bedekken om geen ongewenste sterfgevallen te veroorzaken. Zijn markante uiterlijk zorgt er echter ook voor dat hij in een sociaal isolement leeft. Zijn ouders willen graag dat hij meer in contact komt met leeftijdsgenoten en dan voornamelijk om eens te daten. Zijn beste vriend Dan (Ki Hong Lee) is het hiermee eens en besluit hem te koppelen voor Valentijnsdag. Natuurlijk loopt dit anders af dan verwacht, maar geheel tegen zijn verwachtingen in komt hij niet veel later Alex (Julia Goldani Telles) tegen die een vriendschap met hem sluit. Zij heeft echter een andere aandoening. Endorfine kan bij haar de dood tot gevolg hebben. Zij moet een leven zonder heftige emoties leven. Dat zij en Max elkaar tegenkomen lijkt een speling van het lot waarbij beide risico’s lopen met alle gevolgen van dien.

Looks that Kill is een Young Adult dark romantic comedy. Conceptueel zou dit uit het brein van Tim Burton of een Wes Anderson ontstaan kunnen zijn. Kellen Moore is de debuterende schrijver en regisseur van deze film.  Kellen heeft een aantal korte films op naam staan, maar dit is de eerste feature length. Ik ben dan ook wat milder in mijn oordeel dan bij een gevestigde naam.

De film kijkt namelijk erg goed weg en zit vol met inderdaad donkere humor. Wat echter ontbreekt is de coherentie tussen al deze elementen. De ouders van Max zijn vervreemd van elkaar en zoeken hun extremen om elkaar te irriteren of terug te vinden. De buitenlandse studente Yu Shen (Monique Kim) is in de mix gegooid zonder echt van toegevoegde waarde te zijn, Dan is een womanizer en heeft dit tot op zekere hoogte zelf niet door. Er zitten referenties in naar de ’80’s en ’90’s maar nergens lijkt het compleet te worden of elkaar te complementeren. Jammer, want er zitten erg sterke elementen in deze film die heel goed een absurdistische situatie teweeg had kunnen brengen; net even de volgende stap om van leuk tot gaaf te gaan. Yu Shen bijvoorbeeld had veel meer uitgewerkt moeten worden; nu is ze maar een tiener die niet in de USA wil zijn, terwijl ze met een beetje achtergrond en meer screentime een essentieel onderdeel van de film kunnen zijn. Gemiste kans en daar zijn er helaas meer van.

Thema technisch doet Kellen het wel erg goed. Het onderliggende onderwerp is depressie, euthanasie en de kwaliteit van het leven. Zware onderwerpen, die luchtig zonder afbreuk hieraan te doen, in beeld worden gebracht. Vooral de momenten in het rusthuis dragen hier goed aan bij.

Had ik meer verwacht, ja zeker, ook meer gehoopt. Maar al met al is de uitwerking van het thema en het genre voldoende. Looks that Kill is geen hoogvlieger, maar hoef je ook zeker niet over te slaan. Thematisch kan ik deze zelfs aanraden. De onderwerpen worden namelijk echt netjes in beeld gebracht en kunnen een mooie interpretatie hiervan geven als je er even stil bij blijft staan. Dat laatste zorgt Looks that Kill ook wel voor.