Jumanji

Wat heb ik deze film veel gekeken in mijn jeugd. Naast alle horror, science fiction en fantasy films was dit toch een favoriet van mij. Jumanji, de film die gepromoot werd als een familiefilm maar toch voor de jonge kinderen te eng was. Zou het aan de jump scares hebben gelegen, de enge dieren of de gestoorde Robin Williams? Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat ik nu nog steeds met veel liefde naar deze film kijk. Ik schaar deze film onder de Guilty Pleasures en durf dat met trots toe te geven.

De kracht en aantrekking van Jumanji zit hem er bij mij in het spel van Robin Williams in combinatie met de jungle die stukje bij beetje meer in de ‘normale’ wereld terecht komt. Dankzij veel praktische effecten en wat eenvoudige CGI werd je destijds in de jaren 90 daadwerkelijk de jungle in gezogen. De dieren die je geleidelijk aan te zien kreeg waren overtuigend en erg gaaf. Dit alles is natuurlijk ontzettend achterhaald als je het vergelijkt met de special effects van nu, maar dat is denk ik wel de charme die de film tegenwoordig nog heeft.

Jumanji vertelt het verhaal van Alan Parrish (Adam Hann-Byrd) die op zijn vlucht van een stelletje pestkoppen een bordspel vindt. Hij neemt dit bordspel mee naar huis en speelt het dezelfde avond met Sarah (Laura Bell Bundy). De stukken bewegen uit zichzelf en na elke zet komt er een mysterieuze opdracht tevoorschijn in de glazen bol op het bord. Na een desastreuze dobbel wordt Alan de jungle van het spel ingezogen om hier te blijven tot er een vijf of acht gegooid wordt. Helaas voor Alan vlucht Sarah het huis uit wanneer hij het spel ingezogen wordt en er in zijn plaats vleermuizen tevoorschijn komen.

26 jaar later vinden de jonge Judy (Kirsten Dunst) en Peter (Bradley Pierce) het bordspel en worden ze per ongeluk onderdeel van het potje wat Alan en Sarah jaren daarvoor gestart zijn. Ook nu verschijnen er delen van de jungle in de ‘normale’ wereld tezamen met de dan volwassen Alan (Robin Williams). Het spel moet echter afgerond worden, anders blijft de jungle met alle gevolgen van dien en de beurt is voor Sarah (Bonnie Hunt)..

Voor vele liefhebbers van Robin Williams komt deze film niet in de top drie van zijn beste rollen, zelfs niet in de top tien van beste rollen. Maar voor mij is Jumanji het schoolvoorbeeld van een Robin Williams comedy tezamen met Mrs. Doubtfire. Je komt eerder Good Morning Vietnam, Good Will Hunting, Dead Poets Society tegen en meer van dit soort. Eerder een drama dan een comedy. Desondanks kennen velen Williams weer eerder van de comedy. Hij was immers een komiek. Voor mij is Jumanji wel één van de eerste titels die ik zou noemen als ik het over zijn werk heb. Het is zeker niet zijn beste werk, maar wel ontzettend vermakelijk.

Niet iedereen zal Robin Williams even goed kunnen waarderen, wat ik ook maar al te goed kan begrijpen, maar zo nu en dan is een goede comedy met een over the top rol van hem precies goed. Williams, het fantasy aspect, het bordspel en de toen geweldige effecten maakt van Jumanji voor mij een klassieker die ik schaamteloos noem als een heerlijke guilty pleasure!