It Chapter Two

It Chapter Two. Een vervolg wil ik het niet noemen, wel het tweede deel van het verhaal. Het is namelijk niet afgelopen nadat de ‘Losers’ met Pennywise (Bill Skarsgård) hebben afgerekend. Ze zijn na deze afgrijselijke zomer allemaal een andere kant op gegaan waarbij alleen Mike (Isaiah Mustafa) achter gebleven is in Derry. Na 27 jaar verdwijnen er weer kinderen en zijn er weer onverklaarbare moorden. Mike besluit om de gang weer terug te halen naar Derry, maar dit blijkt lastiger dan verwacht. Ze weten namelijk niet meer wat er in hun jeugd gebeurt is, ze lijken het vergeten te zijn. Hoe verder ze van Derry zijn, hoe minder ze weten. Mike weet ze echter toch te overtuigen en de ‘Losers’ komen weer bij elkaar.

De kindacteurs uit Chapter One is gevraagd wie zij als acteurs wilden zien om hun volwassen evenknie te spelen. Helaas zijn er maar twee van de zeven acteurs gelukt. Bill Hader als RIchie en Jessica Chastain als Beverly. Het was leuk geweest als het gelukt was, maar een score van 2 is zeker niet verkeerd en gezien de andere acteurs die aangetrokken zijn voor de volwassen Losers, sterke cast. De uiteindelijke cast werkt niet alleen qua uiterlijk goed, maar het gedrag is ook uitstekend overgenomen. James McAvoy als de volwassen Bill is een uitstekende keuze, erg geloofwaardig. Wat mij betreft is Jay Ryan als de volwassen Ben nog wel de beste keuze. Ben als kind is introvert en gezet. Als volwassene is hij goed gebouwd en staat hij aan het hoofd van een groot bedrijf. Desondanks zie je de onzekere jongen terug in het spel van Ryan. Het zijn de momenten dat hij niets zegt die het sterkst overkomen.

In het boek gaat het tweede deel ook over de terugkeer van de volwassenen naar Derry. De teruggang naar je jeugd, de onschuld terugkrijgen. Nostalgie naar het verleden. Een spel wat ook in de film mooi naar voren komt. De scene dat iedereen elkaar weer voor de eerste keer ziet en de eerste herinneringen terugkomen laat dit erg mooi zien. Het is echter niet alleen deze onschuldige en herkenbare emoties waar het in It Chapter Two over gaat. Angst, terreur, smerigheid, guts en gore. Daar is er hier ook genoeg van. Vanaf het eerste moment dat we Pennywise weer terug ziet wordt het bloederig, en dat mag. We hebben het immers wel over een horror film.

Dit horror aspect zit wel goed. It Chapter Two is net zo voorspelbaar als zijn voorganger, maar daardoor niet minder leuk. Elke jump scare zie je mijlenver aankomen en werkt niet altijd even goed. Ik moet eerlijk bekennen dat ik af en toe zelfs moest lachen om de ‘horror’ die Andy Muschietti ons voorschotelt. Dit ligt denk ik meer aan mij dan aan de film. Als we dan toch richting minpunten gaan… De film zit te vol. Er gebeurt veel te veel en lang niet alles wordt goed uitgewerkt of heeft toegevoegde waarde. Met een speelduur van bijna drie uur is het al erg vol en veel wat je voor de kiezen krijgt, dat had gerust minder gekund. Bowers (Teach Grant) heeft in het boek nog een beste rol in het tweede deel, maar hier voelt hij zwaar overbodig en had het gerust zonder hem gekund. Je merkt dat Andy trouw wil zijn aan het boek, een eerbetoon wil geven aan It. Dit zie je onder andere in de uitgerekte King cameo. Wat mij betreft toegevoegde waarde dat hij erin zit, maar dit lag er wel heel erg dik bovenop.

It Chapter Two is geen slechte film; integendeel, we krijgen een waardige afsluiter waarbij ik graag voorbij de minpunten kijk. Horror wil ik het niet noemen, eerder een adventure. Het duurt allemaal te lang en we krijgen wel erg veel flashbacks. Maar… het spel van de acteurs (jong en oud) is om van te genieten. De horror aspecten hebben mij uitstekend vermaakt en dan last but not least. Skarsgård als Pennywise. Magnifiek! Wat zet hij een ontzettend goede horror clown neer! Ik ben echt een ontzettende fan van horror clowns en geniet elke keer weer als ik er eentje mag spotten in een film. Zelfs de YouTube horror clown pranks lig ik om in een deuk. Leedvermaak wel een beetje. Maar voor mij is Skarsgård als Pennywise met stip hét voorbeeld van hoe een horrorclown eruit moet zien. Niet alleen hoe hij eruit ziet, maar de hele mimiek.. Wat een genot om naar te kijken. Ik zeg het niet vaak en kan mij eigenlijk niet herinneren wanneer ik eerder of misschien wel ooit de volgende woorden zei of op papier zette; maar deze remake is beter dan het origineel!