Insidious: The Last Key

Insidious: The Last Key is al weer het vierde deel in de Insidious franchise. Dit vierde deel kan, net zoals het derde deel, niet als een sequel op de eerdere films gezien worden, maar het is een prequel, die plaats vind voor Insidious uit 2010.

1953, in het dorpje “Five Keys” in New Mexico, woont gevangenis beul Gerald Rainer (gespeeld door Josh Stewart) met zijn vrouw Audrey (gespeeld door Tessa Ferrer), zijn dochter Elise (gespeeld door Ava Kolker) en zijn zoon Christian (gespeeld door Pierce Pope). Het leven van een beul blijkt zeer stressvol, dit blijkt uit het feit dat Gerald thuis een echte tiran is. De jonge Elise ziet de geesten die door haar vader meegenomen worden van zijn werk. Hun moeder heeft Christian een fluitje gegeven, waar hij op kan blazen wanneer hij bang is. Wanneer Elise op een avond weer een geest ziet rondspoken, zoekt de kleine Christian bang naar zijn fluitje, maar hij kan het fluitje nergens weervinden. Gerald komt kwaad op het tumult af, slaat Elise en sluit haar op in de kelder. In de kelder wordt Elise verleid om een deur te openen… niet wetend dat ze daar haar grootste vijand mee onze wereld in helpt… Key Face (gespeeld door Javier Botet). Audrey komt af op het lawaai en wordt al snel het eerste slachtoffer van Key Face.

Tientallen jaren later, is Elise Rainer (nu gespeeld door Lin Shaye) een gerenomeerde “Ghost hunter”. Ze is zo succesvol, omdat ze de geesten op hun eigen terrein, in hun dimensie, kan bestrijden. Elise en haar crew (bestaande uit Specs (gespeeld door Leigh Whannel) en Tucker (gespeeld door Angus Sampson)), krijgen een telefoontje van Ted Garza (gespeeld door Kirk Acevedo). Ted woont in het huis waar Elise is opgegroeid en verteld dat hij voelt dat er een entiteit in het huis aanwezig is. Elise aarzelt eerst, maar gaat toch op onderzoek uit. Wanneer ze in Five Keys aankomen, geeft Ted aan dat de meeste verschijningen plaats vinden in Elise’s oude slaapkamer. In haar slaapkamer vind Elise al snel het fluitje van Christian, maar deze wordt ook al weer snel afgepakt door een vrouwelijke spook.

Wanneer Elise weer bij haar crew is, geeft ze aan dat ze de vrouwelijke spook eerder gezien heeft, toen ze een tiener was, maar toen haar vader er bij kwam, was de vrouw weer weg. Uit angst voor weer een pak slaag, loopt ze van huis weg, om nooit meer terug te komen. Om zelf aan haar vader te ontsnappen, laat ze haar broertje Christian bij hem achter. In de lokale diner, ontmoeten Elise en haar crew de zussen Melissa (gespeeld door Spencer Locke) en Imogen (gespeeld door Caitlin Gerard). Terwijl Specs en Tucker de zussen proberen te versieren, komt er al snel een oudere man binnen, die de vader van Melissa en Imogen blijkt te zijn en tevens Elise’s vervreemde broertje Christian (nu gespeeld door Bruce Davison).  Christian is nog steeds kwaad op Elise, omdat zij hem bij hun vader achter heeft gelaten.In een poging om tot verzoening te komen, geeft Elise een foto van het fluitje aan de twee zussen, met het verzoek om deze aan hun vader te laten zien.

’s Avonds gaan Elise en Tucker verder op onderzoek uit in het huis. Al snel horen ze iemand op het fluitje blazen. Al snel komen ze bij de locatie waar het geluid vandaan komt. Na enig onderzoek blijkt dat er een deur verstopt zit achter de wand. Wanneer Elise en Tucker de deur openen, vinden ze een jonge vrouw geketend. Ted komt al snel de kamer binnen gestormd en sluit Elise en Tucker op in de kamer. Ted gaat hierna achter Specs aan, maar Specs weet hem te overmeesteren, door een boekenkast op hem te gooien. De politie weet hierna de groep te bevrijden.Terwijl Elise en haar crew door de politie verhoord worden, gaan Christian, Melissa en Imogen opzoek in het huis naar het fluitje. Key Face krijgt al snel Melissa te pakken. Elise voelt dit aan en snelt naar haar ouderlijk huis, waar ze ziet dat Melissa afgevoerd wordt door een ambulance. Key Face houd de ziel van Melissa nu gevangen. Kunnen Elise, Imogen, Specs and Tucker haar ziel terug vinden voor dat het te laat is?

Meestal als een filmreeks aan het vierde deel is, voelt het al snel aan dat het concept uitgemolken wordt. Ik heb het gevoel bij deze film niet gekregen. “Insidious: The Last Key” biedt een leuke opzet voor de deel een van de Insidious Saga. De film voelt op sommige punten wel wat langzaam aan, vooral omdat het publiek van de eerste twee Insidious films een overvloed aan “jump scares” gewend zijn. In “Insidious: The Last Key” worden deze maar sporadisch gebruikt. Vooral op het eind wordt de spanning opgebouwd, maar in mijn optiek had het einde veel beter uitgewerkt kunnen worden, het voelde namelijk aan dat de regisseur de film snel af wilde hebben. Is deze film vermakelijk? Mijn antwoord hierop is “Ja”, maar je moet wel van de Insidious Saga houden. Nog een laatste noot als afsluiting van dit epistel: Persoonlijk hoop ik dat schrijver Leigh Whannel het bij dit deel houd. “Insidious: The Last Key” zou in mijn ogen een waardige afsluiter zijn voor deze Saga.