Inglourious Basterds

Op 22 augustus 2009 organiseerde ‘Veronica’ een voorpremiere voor de nieuwste cult van Quentin Tatantino. De zaal zat vol, wat ook te verwachten was voor de film die goed was ontvangen op het filmfestival in ‘Cannes’. IMDB gaf op voorhand eveneens een goede beoordeling. De titel is geleend van de film ‘Inglorious Bastards’ van Enzo Castellari uit 1978.

Brad Pitt neemt de rol van leider van de Inglorious Bastards luitenant Aldo Raine voor zijn rekening. In het verlengde van zijn slogan: ‘I’m in the business of killing natzees’, proberen hij en zijn bende zoveel mogelijk nazi’s te vermoorden en daarna te scalperen. De nazi’s zijn bang voor de Bastards, vanwege de gewelddadige ‘Berenjood’. Hij slaat de nazi’s met een honkbalknuppel de hersens in. Tenzij de nazi’s even wat vertrouwelijke informatie geven over hun positionering en die van hun collega’s.

De film is opgesplitst in vijf delen. In het eerste deel wordt Hans Landa geïntroduceerd. Als iedereen een neus had voor details als Hans Landa alias ‘de jodenjager’ (gespeeld door Christoph Waltz), zou niemand weinig meer ontgaan. De kolonel in de nieuwe film van Tarantino, mag wat mij betreft worden genomineerd. Met verve speelt hij een punctuele, soms ietwat sadistische, plichtsgetrouwe nazi. Hij vindt op een afgelegen boerderij in Frankrijk een ondergedoken Joodse familie, waarvan dochterShoshanna Dreyfuss (Mélanie Laurent) weet te ontsnappen. Dit is het begin van een aparte verhaallijn.

De film is een genoegen om naar te kijken, vanwege de combinatie van (zwarte) humor en ludieke actie (waaronder het scalperen van nazi’s en het zetten van hakenkruizen op de hoofden van nazi’s door de inglorious bastards). Waar Tarantino bij Kill Bill een sequel hanteerde om de hele verhaallijn verder te kunnen uitwerken, volstond jammer genoeg één film deze keer. Qua temperament, inhoud en diepgang is de film het meest te vergelijken met Kill Bill, eveneens de muziek lijkt er hier en daar op. Vooral het stukje waarbij een Duitse officier zich weigert over te geven aan de bastards en door de ‘berenjood’ dood wordt geknuppeld en begeleid door een passende melodie is treffend. Wie af en toe naar Duitse films of series kijkt, ziet enkele bekende gezichten. Zoals Til Schweiger (Barfuss, 2005), die de ludieke rol op zich neemt van sergeantHugo Stiglitz. Verantwoordelijk voor het vermoorden van tal van Duitse officieren, zorgen de bastards ervoor dat hij voor zijn doodvonnis in Berlijn kan ontsnappen en zich bij hun aansluit.

Al met al een interessant verhaal, waarbij er goed is nagedacht over de opbouw en samenhang. De verhaallijnen die onder verdeeld zijn, komen uiteindelijk bij elkaar aan het einde van de film. Bijvoorbeeld de verhaallijn waarbij Shoshanna laat haar bioscoop in de hens steken door haar vriend. Voor dat dit gebeurd, geeft ze nog even een uiteenzetting over wat de bezoekers te wachten staat en waarom. Dit nadat de nazi’s zich aan het vermaken waren met een propaganda film over de Duitse oorlogsheld Frederick Zoller (gespeeld door Daniel Brühl), die wel gecharmeerd was van Shoshanna. Vooral de ‘typecasting’ van Hans Landa was goed. Iedere keer als hij zich vertoonde was er wel reden tot een glimlach of schaterlach.