House

Poster voor de film "Huset"

De allereerste keer dat het B-Movie, Underground & Trash Film festival een prijs weggaf voor een feature length movie was het Reinert Kiil die met zijn film Hora won. Hier werd Reinert al geprezen om zijn visie als filmmaker en zijn gedurfde film. Dit was een regisseur die we in de gaten moesten houden. Met Inside The Whore, zijn tweede film, keerde hij terug naar het exploitation genre, maar zijn derde werk House laat duidelijk zien waarom we deze filmmaker in de gaten moesten houden.

Twee Nazi soldaten (Frederik von Lüttichau & Mats Reinhardt) zijn verdwaald in de Noorse bossen met een Noorse gevangenen, Rune (Sondre Krogtoft Larsen). Ze zijn op zoek naar hun rendez-vous punt maar besluiten al snel om de nacht door te brengen in een schijnbaar verlaten huis. Eenmaal binnen zien ze dat het eten op staat en lijk het erop dat de bewoner(s) halsoverkop gevlucht zijn. Dit is niet het enige vreemde in het huis. Vanuit hun ooghoeken zien de soldaten Andreas en Jurgen ‘spoken’ uit hun verleden. Ze gaan op onderzoek uit en al snel komen ze tot de conclusie dat er meer gaande is dan je op het eerste gezicht zou zien.

House is, zoals je aan deze introductie al kan afleiden, een ‘haunted house’ verhaal met Nazi’s. Reinert had de ambitie om een ghost story te vertellen en heeft daar het possession genre aan gekoppeld samen met Nazi’s. Nu denk ik bij Noorse Nazi’s al snel aan Dead Snow, maar House is een film van een heel ander kaliber. Reinert heeft een bewuste keuze gemaakt om een horrorfilm te maken waarbij deze het niet moet hebben van de goedkope schrik momenten. De momenten dat je op de achtergrond wat ziet gebeuren, is het schrikmoment er zeker wel, maar dat is niet waar het in deze film alleen om draait. De lichteffecten waar Reinert mee speelt zijn erg goed, met daarbij een gepaste soundtrack die aan soundscaping doet denken. Tel daar ook nog eens bij op dat er een interessant verhaal in de film zit die ruimte geeft voor een tweede deel, zonder dat er een vervolg geforceerd wordt en dat is eerlijk gezegd verfrissend in dit genre. Dit is wellicht het voordeel dat Reinert als Noorse regisseur heeft ten opzichte van een Hollywood regisseur.

Met House mag je gerust zeggen dat Reinert Kiil volwassen is geworden en een dijk van een film heeft neergezet. House deed mij denken aan films zoals Insidious, The Conjuring en Annabelle, maar dan wel veel beter. Wat mij betreft kan House de strijd aan gaan met deze big budget Hollywood scare movies en gaat hij het winnen. Noorwegen heeft veel meer te bieden dan horrorcomedy en exploitation en dat bewijst Reinert Kiil!


The first time the Dutch B-movie, Underground & Trash Film Festival awarded a prize for best feature lenght movie it was Reinert Kiil with his film Hora who won. During the festival Reinert was praised for his vision as a director and his gutsy movie. This was going to be someone to keep in the loop. He returned back into the exploitation genre with his second movie Inside The Whore, but his third movie House definitely shows why we were told to keep an eye on this moviemaker.

Two nazi soldiers (Frederik von Lüttichau & Mats Reinhardt) are lost in the Norwegian woods with their prisoner, Rune (Sondre Krogtoft Larsen). Looking for their rendez-vous point they decide to spend the night in what appears to be a abandoned house. Once inside they discover food on the stove and it seems that the previous owners had to leave head over heels. But this is not the only thing that seems off in the house. In the corner of their eyes the soldiers Andreas and Jurgen are seeing ghosts from their past and they start to investigate the situation. Soon, they discover that there is much more than meets the eye.

House is, like you could have read in the introduction, a ‘haunted house’ story with nazi’s. Reinert had the ambition to tell a ghost story and did so by linking this with the possession genre, with a dash of Nazi’s. Although I tend to think about Dead Snow when I think of Norwegian Nazi’s, House is a movie of a whole new caliber. Reinert made the concious choice to make a horrormovie that doesn’t rely on cheap scares and shocks, yet when you see something happening you will be scared. These scare-tactics are not what this movie thrives on. The lighting of the film is very good and if you add the very well fitting soundtrack the whole thing reminds you of soundscaping. This, together with an interesting story line that leaves an open space for a sequel without the pressure to actually do so, makes the whole thing quite refreshing. This might be the advantage Reinert has as an Norwegian director, compared to the everyday Hollywood directors.

Looking at House you can say wholeheartedly that Reinert Kiil has matured and has mastered to direct one hell of a movie. House reminded me of films like Insidious, The Conjuring and Annabelle, but much better. In my opinion, House can make its way into battle with big budget Hollywood scare movies and win. Norway has much more to offer then horrorcomedy and exploitation, and Reinert Kiil is the proof of that!