House of Cards

House of Cards. Volgens velen toch echt wel één van de beste series ooit gemaakt. Op eenzame hoogte met Breaking Bad, Peaky Blinders, Suits en enkele anderen. Nu heb ik van deze lijst alleen nog Breaking Bad gezien, maar de rest zal volgen. Daar gaat het hier echter niet om. Hier gaat het nu om House of Cards, een Netflix original met aan kop Kevin Spacey als Frank Underwood. Nou ja, aan kop voor de eerste vijf seizoenen totdat hij de ene na de andere beschuldiging over zich heen kreeg voor seksueel ongewenst gedrag. De #metoo beweging heeft hem evenals vele andere de kop gekost. Het zesde en laatste seizoen was de frontrol namelijk weggelegd voor Robin Wright als zijn vrouw Claire Hale-Underwood.

Frank Underwood is de whip van het parlement. Hij is er verantwoordelijk voor dat zijn eigen, evenals de andere partij(en) de juiste beslissing maken bij een stemming. Hem is de positie van minister van buitenlandse zaken beloofd. De winnende president van de USA Garret Walker (Michel Gill) besluit echter anders. Frank zegt het te begrijpen en er vrede mee te hebben, maar schijn bedriegt. Dit verraad laat hij niet zomaar over zich heen gaan en vanaf dat moment besluit hij samen met zijn vrouw om alles in gang te zetten om niet alleen minister van buitenlandse zaken te worden, maar om het hoogste ambt in Amerika te gaan bekleden. Hij opent de jacht op de plek van de president.

House of Cards is een spel van politiek intrige waar iedereen zijn eigen vuile agenda heeft en over de rug van anderen er alles aan doet om er rijker en beter van te worden. Het laat Washington zien als een smeltkroes van verraad, intrige en valse voorwendselen. Het is een stad met mensen die ik zou verachtten. Het personage wat Kevin Spacey neerzet is in en in corrupt, vals en smerig in alles wat hij doet. Niet alleen hij, maar ook zijn vrouw maakt zich schuldig aan deze vuiligheid. Wat hier gebeurt is hopelijk alles behalve een weerspiegeling van hoe het daar echt aan toe gaat, maar ik ben er af en toe bang voor, want politiek is vaak gewoon een ontzettend vies spel. Dit vieze spel en de intriges die zich hier afspelen trekken wel de aandacht, want House of Cards (vooral de eerste paar seizoenen) ging er doorheen als warme worstenbroodjes. Ik kon er geen genoeg van krijgen.

Weet je wat het vreemde is van deze serie is? Ondanks dat ik Frank Underwood verachtte met mijn hele wezen stond ik wel achter hem. Is dat goed acteerwerk van Spacey of gewoon goed werk van de schrijvers en regisseurs? Wat het ook is, dat is wel de kracht van House of Cards en de reden dat dit als een must see omschreven wordt. Maar de oh zo machtige Frank Underwood werd van zijn troon gestoten.

Zonder spoilers te geven, Frank bekleedt het ambt van de president op een gegeven moment. Het volk wil hem, maar hij wordt van zijn troon gestoten. Niet alleen omdat dit in de serie nodig was, maar ook omdat Kevin Spacey uit de serie moest. Netflix moest afstand nemen van deze man en besloot om het zesde en laatste seizoen om zijn vrouw Claire te laten draaien. Potentieel had dit een succes kunnen zijn. De eerste vrouwelijke president. Juist als antwoord op de #metoo beweging een perfecte keuze om te laten zien dat vrouwen net zo krachtig, al dan niet sterker zijn dan de mannen. Helaas is deze eer niet voorbehouden aan dit laatste seizoen van House of Cards. Alles blijft namelijk draaien om Frank. Hij is dan weliswaar niet meer te zien, maar zijn schaduw ontkomt je niet aan. Claire probeert de schoenen te vullen op een zelfde manier als Frank dit zou doen, maar dit ontaard in een totale chaos. Niet een chaos die bewust in de serie is ontstaan, maar letterlijk chaos in dit seizoen. Er valt met enige regelmaat niets te begrijpen van wat er nu on screen gebeurt. Dit heeft geheid te maken met het feit dat dit laatste hoofdstuk in 8 delen is opgesplitst ten opzichte van de 13 afleveringen in de voorgaande seizoenen. Je zou haast denken dat Netflix er zelf geen vertrouwen meer in had zonder Kevin Spacey. Deze laatste paar afleveringen maken een serie die geleidelijk aan afbrokkelde zo snel mogelijk kapot.

Tot en met 5 een must see inderdaad, maar sla het laatste seizoen gerust over. Dit voegt niets toe en maakt meer kapot dan had gemoeten. Vreemd genoeg, of misschien ook juist niet is ook Kevin Spacey deze mening toegedaan. Op 24 december 2018 brengt hij namelijk op zijn eigen YouTube kanaal een video uit waarin hij de rol van Frank Underwood nog één keer speelt. Naast dat hij cryptisch op de hele #metoo beweging en zijn proces reageert doet hij dit ook op het laatste seizoen waar hij niet meer te zien is. Komt er misschien toch nog een andere conclusie? Ik denk het niet, maar het was en is wel gewenst, want hoe we nu eindigen is om te huilen zo slecht.