Horns

Bij films zoals de Harry Potter reeks is het altijd leuk voor onbekende acteurs om ineens wereldberoemd te worden. Wat minder leuk is, is als iedereen daarna je alleen nog maar kan zien als het personage dat je speelde in die ene film. Gelukkig heeft niet iedereen daar last van. In Horns is de hoofdrol namelijk weggelegd voor Daniel Radcliffe, en ondanks dat zijn kleding toch wel lichtelijk de kleuren rood en goud bevatte, had ik niet het idee dat ik naar Harry Potter zat te kijken. Maar waar zat ik dan wel naar te kijken vraag je je waarschijnlijk af. Nou, dat ga ik nu vertellen.

In Horns maken we kennis met Ig Perrish (Daniel Radcliffe), een inwoner van een klein dorpje ergens in Noord-Amerika ofzo. Hij wordt ervan verdacht zijn vriendin Merrin (Juno Temple) bruut te hebben vermoord, en het hele dorp gaat er ook vanuit dat hij schuldig is, met uitzondering van zijn familie, die hun best proberen te doen hem te steunen tijdens dit alles. Toch heeft Ig het er moeilijk mee. In een dronken bui bevindt hij zich op gegeven moment bij een herdenkingsplaats voor Merrin en begint hij een tirade tegen God, die in zijn ogen niks heeft gedaan terwijl Merrin Hem nodig had. Als afsluiter pist hij over een Maria beeldje heen. Uiteindelijk wordt hij gekalmeerd door Glenna (Kelli Garner), een oude vriendin van hem, die daar ook in de buurt was en ze neemt hem mee naar huis.

De volgende ochtend wordt Ig wakker in Glenna’s bed, met een flinke kater. Maar tot zijn schrik is dat niet zijn ergste probleem, hij heeft namelijk ineens twee hoorns uit zijn voorhoofd steken, die er toch wel een beetje demonisch uitzien. Hij besluit om met Glenna te gaan praten hierover, maar tot zijn verbazing maakt zij nauwelijks een opmerking erover. Als hij er zelf over begint, dan wuift ze het half weg, alsof het niet eens echt tot haar doordringt dat hij plotseling hoorns heeft. Dan begint ze ineens te vertellen dat ze een hele doos donuts wil opeten. Ze wil eigenlijk het liefst zo vet mogelijk worden, want ze weet dat iedereen haar toch maar een sloerie vindt en alleen met haar in bed wil duiken als ze ladderzat zijn. Dus als ze dik genoeg is, dan willen mensen dat niet meer. Lichtelijk verontrust verlaat Ig het huis en gaat hij richting de dokter om die hoorns weg te laten halen.

Hier komt hij meer mensen tegen die toch wel heel oprecht tegen hem zeggen wat ze echt denken. Zo is er in de wachtkamer een moeder met een klein, schreeuwend kind. De moeder geeft op gegeven moment toe dat ze het liefst het kind in elkaar wil slaan, wil scheiden van haar man en er vandoor wil gaan met haar gekleurde golf instructeur, want ze geilt zo op zwarte leuters. Ook de dame achter de balie begint tegen hem te vertellen hoe ze het liefst tegen die moeder wil zeggen dat ze haar schreeuwende varken van een dochter mee terug naar huis moet nemen. Ze vraagt aan Ig of dat mag, en hij zegt ja. Dus de twee gaan bijna op de vuist, maar Ig weet de situatie te kalmeren. Terwijl hij dit doet pakt hij de moeder’s arm vast en ziet hij ineens in haar gedachten. Hij ziet hoe ze thuis seks heeft met haar golf instructeur en hoe ze moeite heeft om die blaag van haar onder controle te houden.

Nah ja, ik ga verder niet scene voor scene vertellen wat er gebeurt, maar Ig heeft na een tijdje door dat mensen hem de complete waarheid vertellen, hoe beschamend of ziek dit ook kan zijn. Hij besluit dit om erachter te komen wie daadwerkelijk zijn vriendin heeft vermoord. Ondanks dat dit wel nobel klinkt, is Ig toch echt op het pad van de darkside. Er beginnen langzaamaan echt wel mensen gewond te raken, en op gegeven moment wordt hij zelfs continu gevolgd door een flinke hoeveelheid slangen. Als hij na een tijdje ook nog rondloopt met een hooivork, kun je wel zeggen dat de film niet al te subtiel is met de symboliek. Maar dat maakt ook niet uit. Ondanks dat Ig nu technisch gezien gewoon de duivel is, is hij toch nog bijna de beste persoon in het hele dorp. Langzaam maar zeker komen we achter alle zieke geheimen van de inwoners, en komen we ook steeds dichterbij het mysterie achter Merrin’s dood.

Tsjah, ik moet zeggen dat ik eigenlijk weinig slechts weet te zeggen over deze film. In het begin is het Amerikaanse accent van Daniel Radcliffe een beetje wankel, want ik dacht eerst dat de film zich afspeelde in Schotland of Ierland, aan zijn voice-over te horen. Maar behalve dat, de film zit goed in elkaar. Onder andere aan de hand van flashbacks krijgen we langzaam het hele verhaal te zien, ook over hoe zijn relatie met Merrin begon en wat er allemaal gebeurt is. Wie uiteindelijk haar vermoord heeft is voor een doorgewinterde film kijker al wel uit te vinden voordat het in de film wordt verteld, maar gelukkig wordt je af en toe nog wel eens op een dwaalspoor gezet en begin je toch te twijfelen aan wat je denkt te weten.