Halloween

Is het al weer negen jaar geleden dat we de laatste Halloween film gezien hebben? Niet eens eentje uit de ‘oorspronkelijke’ reeks, maar het teleurstellende vervolg op de remake van Rob Zombie. Nu komt er dan Halloween, een direct vervolg op Halloween uit 1978, die de remake terecht links laat liggen en zich ook niets aantrekt van alle vervolgen die er in de loop der jaren zijn verschenen.

Deze nieuwe Halloween komt uit de stal van Blumhouse Productions, een studio die zijn sporen in de horror heeft verdiend met titels zoals Purge, Insidious, Split, Get Out en veel meer. Zij hebben ook geprobeerd om de rechten voor de Suspiria remake in handen te krijgen wat niet gelukt is, Halloween is echter wel hun kant opgekomen. Regie werd vergeven aan David Gordon Green die geen enkele affiniteit had met genrefilms. Een moedige keuze maar we zien dat het bij andere movie franchises ook goed kan gaan om een totale onbekende binnen te halen. Om dit vervolg echter kracht bij te zetten zijn ook John Carpenter en Jamie Lee Curtis van stal gehaald. John als executive producer én componist. Jamie Lee Curtis neemt hier uiteraard de iconische tol van Laurie Strode op zich. En om het helemaal compleet te maken neemt zelfs Nick Castle voor de tweede keer de rol van Michael Myers / The Shape op zich. De verwachtingen zijn terecht hoog gespannen!

Het is 40 jaar na de babysitter moorden. Myers zit veilig achter slot en grendel. Hij speelt echter nog steeds een actieve rol in het leven van Laurie die zich elke dag weer opnieuw voorbereidt op een confrontatie met haar demoon. Dit heeft ook zijn sporen achtergelaten op haar dochter en kleindochter, die niet snappen waarom oma niet een keer normaal kan doen. Michael Myers zit immers veiling in het gevang. Het lot, de schrijvers en producers willen echter wat anders, hij ontsnapt! Het duurt niet lang voor Myers zijn iconische masker weer te pakken heeft en er lustig op los moordt. Op zijn moorddadige pad komt hij uiteraard in contact met de kleindochter van Laurie Allyson (Andi Matichak). Het is aan Laurie om hem te confronteren en de laatste strijd aan te gaan waarbij er maar één het kan overleven. Dit is waar ze zich 40 jaar op heeft voorbereid.

Back to the roots. Dat is waar het in deze film om gaat. Geniale keuze om een sequel op het origineel te maken en de rest aan de kant te zetten. Dit maakt het qua tijdlijn niet makkelijker overigens. Dit is in ieder geval nu al zeker de derde tijdlijn, of is het de vierde? Geniaal om hiermee een eigen visie op een vervolg te geven, maar ook geniaal als vervolg? Dat is natuurlijk waar het om gaat. Laat ik voorop stellen dat het origineel van John Carpenter niet geëvenaard kan worden, maar dat is ook niet de intentie van deze film Hier gaat het om een eerbetoon aan de film waar het mee begonnen is, een eerbetoon waarmee diverse wanstaltelijke vervolgen vergeten mogen worden, een eerbetoon die Carpenter en Curtis herenigd met een franchise die hen heel erg na staat.

Mission Accomplished. Vernieuwend is deze Halloween niet, maar de essentie van het origineel wordt wat mij betreft goed behouden. De creativiteit van het origineel weten ze helaas niet te behalen en ook het cameragebruik is matig te noemen als je het gaat vergelijken met de ’78 versie. Als je deze film echter gaat vergelijken met hedendaagse horror, dan stijgt deze er voor mij wel bovenuit. De mystiek en simpliciteit van Myers is eveneens terug. Hij is maar een mens, of toch niet? De cast weet het ook aardig te doen met complimenten aan Curtis en Matichak die er bovenuit stijgen als de female leads. Mocht je overigens een film willen zien met ijzersterke vrouwelijke leads, kijk dan niet verder dan Halloween, deze of het origineel, maar dat terzijde. Wat de film echter afmaakt is wat mij betreft de hand van Carpenter. De gereviseerde soundtrack, waar zijn zoon Cody ook aan meegewerkt heeft, klinkt herkenbaar en verfrissend. Fijne nieuw hoofdstuk in de franchise. Nu maar hopen dat het reeds aangekondigde vervolg de trend goed doorzet en niet inkakt zoals vele andere vervolgen.