Hair

Poster voor de film "Hair"

Hair

PG 121 min - Drama, Comedy, History, Music
Your rating:

Language:  English
Release Date:  1979
Director:  Miloš Forman
Runtime:  2 h 01 min


Tagline: Let the sun shine in!

Claude Bukowski is een eenvoudige boerenjongen in Oklahoma. Hij vertrekt naar New York om daar een aantal dagen alle trekpleisters te gaan bezoeken. Hij ontmoet er George Berger en zijn groep vrienden. Als Claude hen wat kleingeld geeft, beginnen ze met elkaar te praten en al snel wordt hij met de groep hippies meegetrokken. Na een avondje drugs wordt duidelijk waarom Claude in New York is. Hij wilt nog een aantal dagen van zijn vrijheid genieten voordat hij het leger in gaat. Een vluchtige ontmoeting met Sheila, een rijke, jonge vrouw die hij ziet voorbijrijden op een paard in het park, maakt het er niet makkelijker op voor Claude, want hij verliest zijn hart aan haar. Ze besluiten op haar trouwfeest binnen te dringen.

De film is gebaseerd op een Broadway-musical die op het moment van productie zo’n 10 jaar oud was. Ik heb die musical nooit gezien en kan dus moeilijk zeggen wat aangepast is voor de adaptatie naar het witte doek. Wat ik wel weet, is dat musicals meestal een exuberante explosiviteit uitstralen, veel glitter en praal. Mogelijk is het een misconceptie van mij (en mis ik het punt), maar het plotse uitbarsten in zang en dans, waarbij elk personage meedoet, is iets wat mij niet goed ligt. Het trekt me uit het verhaal en vind het simpelweg te onrealistisch. Vanuit deze persoonlijke relatie met het genre musical kan ik zeggen dat de film een aangenaam kijkstuk is en er eigenlijk geen punt is waar de verveling toesloeg of dat de scènes met dans en zang me tegenstaken. De film is ook met de nodige (soms subversieve) humor gemaakt (een soldaat met gelakte teennagels, een oudere vrouw op het trouwfeest die wel heel enthousiast met Berger meedanst) en er zit zelfs een droomsequentie in die tot stand moet gekomen zijn na het consumeren van een aantal joints.

Dit komt doordat de film een zeer natuurlijke sfeer en aanpak heeft, ontdaan van franjes. Indien de musical scènes geschrapt zouden worden, bleef er nog steeds een film over met een sterke anti-establissement boodschap in, zonder de fout te maken de hoofdrolspelers tot heilige huisjes te maken. De regisseur maakt ook gebruik van uitstekend en dynamisch camerawerk, ook tijdens de dansscènes, die heel vitaal overkomen en daardoor vanuit technisch en cinematografisch oogpunt goed te genieten zijn. Een aantal van de nummers (‘Aquarius’ en ‘Good Morning Starshine’) herkende ik zelfs meteen en deden me denken ‘ah, daar komen ze dus vandaan’. Wat sommige mensen misschien voor de borst kan stoten, is dat het gebruik van drugs door de hoofdpersonages letterlijk wordt bezongen, doch het is duidelijk dat gewoon getoond wordt welke mentaliteit er heerste onder de populatie van eind jaren ’60.

Die hoofdpersonages worden goed neergezet en krijgen de sympathie mee van het publiek. John Savage is ontwapenend naïef als de boerenjongen Claude wiens blik op de wereld wijd opengetrokken wordt als hij in New York komt en zich laat onderdompelen. Treat Williams speelt de typische schavuit met de grote mond en het kleine hartje, iemand die uiterst loyaal is naar zijn vrienden toe en veel voor hen over heeft. En Beverly D’Angelo speelt de vrouw die zich uiterlijk in de hogere klasse bevindt, maar innerlijk zich meer verbonden voelt met de hippies en hun idealen. De rest van de cast moet niet onderdoen en iedereen weet zich meer dan adequaat te gedragen wanneer er gedanst en gezongen moet worden.

Zoals gezegd worden de hoofdpersonages niet afgeschilderd als foutloze mensen die zich tegenover de hogere klasse afzetten. Zo heeft Berger geen al te beste relatie met zijn vader (die niks liever zou zien als dat zijn zoon de lange haren afscheert en een normaal leven met een baan zou hebben, wat logisch is) en wordt 1 van Berger’s vrienden geconfronteerd met een ongewenste zwangerschap bij zijn vriendin, waarbij hij zijn verantwoordelijkheid lijkt te willen ontlopen. Ook bevat de film geen Hollywood-iaanse romance die uiteindelijk goed afloopt. Claude is dus verliefd op Sheila, maar die voelt meer voor Berger. Het meeste wat Claude zal bereiken met Sheila is een intense knuffel. Een realistische ontwikkeling die de karakters niet op een geforceerde manier bij elkaar brengt. Kortom, het zijn allemaal mensen van vlees en bloed die je gewoon op de straat had kunnen tegenkomen.

In de laatste 30 minuten wordt het Amerikaanse leger op de hak genomen. Claude is in dienst getreden en Berger en zijn kompanen willen hem gaan opzoeken. Om dit te bewerkstelligen, laten ze Sheila een sergeant het hoofd op hol brengen in een nabijgelegen bar, waarna ze er in slagen zijn auto en kledij te stelen (hoe, dan moet je de film zien). Berger verkleedt zich, dringt zonder problemen de basis binnen en kan tot bij Claude geraken. Die wil echter niet vertrekken, waarop Berger aanbiedt om tijdelijk zijn plaats in te nemen. Dit rekt de geloofwaardigheid wel wat uit. Ik snap dat dit gezien kan worden als een commentaar op het gebrek van de persoonlijke identiteit in het leger, maar dat de soldaten 10 minuten later niet kunnen zien dat 1 van hen een ander gezicht heeft gekregen, vind ik er wat over gaan. Uiteindelijk zal deze ogenschijnlijke identiteitsverwisseling zeer verstrekkende gevolgen hebben, waarna de film redelijk abrupt eindigt.

Alles bij elkaar een goede film met een oprechte boodschap en voor mensen zoals ik die musicals normaal niet kunnen smaken, bevat de film nog voldoende andere elementen om toch de moeite van het kijken waard te zijn.