Godzilla II: King of the Monsters

Het mag geen geheim meer heten dat ik een fan ben van het zogenoemde Tokusatsu-genre. Nou weet ik wel dat daar in deze film geen sprake meer van is, maar aangezien Godzilla toch van origine dé pionier is hiervan reken ik het er gewoon bij. Hoewel het genre misschien discutabel is gaat het nog steeds wel over enorme monsters die een spoor van vernieling achter zich laten dus de dertienjarige in mij is dan al snel tevreden. Hoe euforisch denk je dat innerlijke jongen in mij was toen Godzilla II: King of the Monsters werd aangekondigd?

Godzilla 2014 was voor mij al een meesterwerkje. Toegegeven het was niet de beste film aller tijden, maar het was nog altijd eindeloos beter dan de laatste GINO film van Amerikaanse bodem. (Ja, ik weiger nog steeds dat gedrocht uit 1998 mee te tellen als een Godzilla film). Ik weet heus wel dat ik bij mijn favoriete monsters al gauw een roze bril op heb, maar ik erken dat er wel wat meer van het monster te zien had mogen zijn in de 2014 variant. Nou mag je toch verwachten dat het met een subtitel zo krachtig als “King of the Monsters” dat dit wel ruimschoots goed gemaakt zal worden.

Laten we eens zien of dat waar gemaakt wordt.

Het is inmiddels vijf jaar sinds de Titanen officieel wereldwijd erkend werden als een bestaande levensvorm op deze aarde. Gezien de enorme wereldwijde destructie die de Titans achtergelaten hebben was die discussie snel bezworen. Nu krijgt Monarch, de organisatie die deze wezens volgt, te maken met het bekende wijzende vingertje van zo ongeveer elke natie op aarde. Iemand moet immers de schuld en daarmee de verantwoording dragen voor zoiets. Het blijkt dat er in de laatste jaren ruim een dozijn andere Titanen ontdekt zijn verspreid over de hele wereld en overheden verwijten Monarch dat ze geen stappen hebben gedaan om ze op te ruimen. Terwijl dit gaande is, komt er onder het toeziende oog van Monarch wetenschappers net weer een Titan uit zijn cocon. Hoewel ogenschijnlijk een vredig wezen is, dreigt het toch even te escaleren.Heel gek als je het al bij geboorte omringt is door bewapende uitzendkrachten met een rot-baan. Gelukkig is Dr. Emma Russell (Vera Farmiga) aanwezig met de ORCA, een apparaat wat als het ware kan praten met de Titan. Na bijna verpletterd te worden voor de ogen van haar dochter Madison (Millie Bobby Brown) lukt het toch om het beest te kalmeren. Wat er dan gebeurt kan haast geen toeval zijn: een groep Eco-terroristen onder leiding van Alan Jonah (Charles Dance) en slachten alle wetenschappers af met uitzondering van Emma en haar dochter. Zij hebben de eer om ontvoerd te worden samen met de ORCA.

-“Want dat heeft de wereld nodig” denk je dan; “een Megalomane eco-terrorist met controle over Titanen!”

Laat dat nou net de maatschappelijke metafoor zijn van deze film. Is het aan ons als mensheid om te bepalen om de wetten van de natuur te proberen beïnvloeden (want daar zijn we zo goed in), of laten we de natuur schoon schip maken voor een betere toekomst?

Jonah gelooft in dat laatste en wil de ecologische apocalypse starten door nog weer andere Titan te wekken op Antartica, Monster Zero genaamd. Gelukkig zijn daar Dr. Ishirō Serizawa (Ken Watanabe) en Dr. Vivienne Graham (Sally Hawkins) om er een stokje voor te steken. Ze zijn de terroristen op het spoor gekomen de hulp van Mark Russel in te schakelen (Kyle Chandler), de ex van Emma en vader van Madison. Oh ja en door Godzilla te volgen die rechtstreeks door de ORCA aangetrokken lijkt te worden. Dus even voor de duidelijkheid: aan de ene kant hebben we Godzilla gevolgd door Monarch en aan de andere kant Monster Zero met Eco-terroristen. Dat zal wel een goed feestje worden!

 

Als je deze patstelling leest dan weet je gewoon dat er chaos uit gaat breken. Dat doet het ook en hoe! Anders dan Godzilla 2014 stappen ze in deze film veel sneller in de actie en het blijft spectaculair tot de aftiteling. Ik heb de monsters nog niet bij naam genoemd, maar iedereen die ooit iets van dit genre gezien heeft zal de monsters herkennen: Ghidorah, Rodan, Mothra. Zelfs de MOTU en een paar nog onbekende Titanen komen voor in al dit geweld. Anders dan 5 jaar geleden is het beeld ook veel dynamischer. Toegegeven, over het algemeen vechten de monsters in het donker, maar er wordt van veel meer kleur gebruik gemaakt dan voorheen. Dit doet enorm veel om het interessant te maken, vraag dat maar aan Guillermo del Torro. de ecologische discussie die de film aan de kaak wilt stellen voelt misschien wat geforceerd, of laten we zeggen; “door de strot geduwd”. Toch vind ik dat ze dit toegankelijker maken door de Russels als belichaming van deze argumenten te gebruiken. Meer laat ik daar niet over los, kijk daarvoor de film maar.

Net zoals zoveel films uit dit genre is het verhaal voornamelijk bijzaak, even los van de boodschap. Dit zie ik alleen niet als een minpunt. Wil je een apocalyptische film met diepgang, kijk dan Melancholia en geen Godzilla. Je weet met King of the Monsters precies wat je voor de kiezen krijgt: een visueel spektakel boordevol hommages, verwoesting en een dun maatschappelijk sausje en dat is precies hoe ik het lekker vind!