Gods of Egypt

Als er iets is wat het altijd wel goed doet op het witte doek dan zijn het goden en mythische wezens van epische proporties. Dit hebben we gezien met films als Clash of the Titans, Jason and the Argonauts en Immortals. Al deze films gaan over de Griekse mythologie echter en het zijn ook echt niet de enige films daarover en eerlijk gezegd voelde het wel behoorlijk uitgemolken. Wat ik persoonlijk wel een beetje mistte sinds Immortal (ookwel Immortel genoemd uit 2004) waren de Eqyptische goden. Laten we eerlijk zijn, de oude Egyptenaren hebben veel bovennatuurlijke wezens verzonnen. Over mummies is er genoeg uitgebracht, maar de goden waren blijkbaar niet interessant genoeg. In 2016 leek het erop dat die leegte gevuld zou worden door Gods of Eqypt. De posters en trailers zagen er gelikt uit toentertijd! Was het alleen wel de film waar ik op hoopte?

Als de film start wordt ons verteld hoe eens de goden en mensen naast elkaar leefden. De goden zagen er uit als mensen, zij het een stuk groter van stuk en hebben de eigenschap om een te veranderen in glanzende gedaantes die meer weghebben van de hiërogliefen zoals wij die allemaal kennen. Het is een feestelijke dag, want Osiris (Bryan Brown), zoon van Ra (Geoffrey Rush) draagt namelijk zijn troon als koning der goden over aan zijn zoon Horus (Nikolaj CosterWaldau). Set (Gerard Butler) is het er echter niet mee eens dat zijn neefje de troon krijgt. Set is namelijk door Ra, zoals ons verteld in plaats van getoond wordt, verbannen naar de woestijn zonder nageslacht, terwijl Osiris alles had wat zijn hart begeerde. Horus verdient dus de troon niet in zijn ogen. Wat doe je dan als een gekrenkte god? Je broer vermoorden, zijn zoon de ogen uit de kop rukken en zowel de goden en mensheid onderwerpen natuurlijk.

Bek (Brenton Thwaites) en zijn vriendin Zaya (Courtney Eaton) zijn erbij die dag wanneer Set de troon op eist. Beide worden slaaf onder het nieuwe bewind, Zaya als kamermeisje en Bek als arbeider. Dief als hij is, weet Bek er altijd nog wel even tussenuit te knijpen om zijn geliefde te bezoeken. Zaya is de goden trouw en gelooft dat Horus het in zich heeft om Set te verslaan als hij zijn ogen maar terug kan krijgen. Bek gelooft er geen snars van, maar voor zijn meisje doet hij alles natuurlijk. Zo gaat hij met hulp van Zaya er op uit om de ogen van Horus te stelen van Set in de hoop Egypte onder zijn juk van tirannie uit te krijgen!

 

In veel opzichten leverde Gods of Egypt precies wat ik ervan hoopte. Visueel is het prachtig plaatje met een prachtige wereld vol met fantastische wezens. Soms zou ik wel willen dat ze de goden als echte goden zouden neerzetten. Deze zogenaamd machtige wezens worden in de oorlog en masse uitgeroeid en de meeste nog voordat ze hun glanzende metamorfose kunnen laten zien. Slechts een handje vol krijgt de kans die transformatie te doorgaan en toegegeven, het ziet er fantastisch uit. Je zou alleen willen dat er zo nu en dan een slow-mo shot in zat om er eens goed van te genieten. Of ze zouden er collectables van uit moeten brengen, ik zou daar best wat voor neerleggen.

Het verhaal zelf heeft meer weg van een adventure-game dan van een echt verhaal. Op zich niet erg, maar je zou haast willen in sommige scenes dat je de controller kan pakken om het gevecht eens over te nemen. Een beetje gamer weet dat het beter kan zeg maar. Alleen jammer van de deus ex machina aan het eind, dat had niet gehoeven. De oplettende kijker zal echter direct doorhebben dat een zeker persoon niet sterven zal aan het eind. Los daarvan is het een visueel spektakel die zeker de moeite waard is om te kijken!