FLCL

Poster voor de film "FLCL"

Hoe omschrijf je een anime waarin de hoofdpersoon, na dat hij een knal voor zijn kop heeft gekegen, een hoorn op zijn hoofd krijgt waaruit twee Mecha’s komen/groeien. Waarin de vrouwelijke hoofdpersoon een Alien is die rond rijdt op een Vespa-scooter en als wapen een blauwe basgitaar heeft. Waarin de bijrollen vervult worden door een pyromane, een oversekste vader, een grote dikke blauwe kat en een hele grote stoomstrijkijzer. Waneer is de laatste keer geweest dat je een anime serie zag waarin Matrix-achtige actie word gecombineert met mecha’s, ontluikende liefde, honkbal en een ode aan South Park?

Klinkt het boven genoemde vaag, absurd en onsamenhangend. klopt! Ik vind het bijna onmogelijk om zonder of het plot weg te geven of gewoon de halfe serie te beschrijven je een indruk te geven van het verhaal en dat doe ik dus ook niet. Flcl is een serie die door zijn verhaal waarschijnlijk niet voor iedereen is weggelegt. De makers lijken er een vreemd genoegen in te scheppen om je een verhaal voor te leggen waarin je voor het overgrote deel je eigen conclussies moet trekken en je daar met grote regelmaat bij op het verkeerde spoor te zetten of gewoon dingen helemaal in het duister te laten. Puur door dit gegeven kun je na het zien van de serie het gevoel hebben dat er gewoon niks van klopt of dat je het gewoon niet snapt. Hoewel het niet zo lijkt zijn alle drie de hoofdpersonages verbonden door het zelfde gevoel, en dat gevoel is een gevoel van eenzaamheid.
Naoto (de hoofdpersoon) is door het vertrek van zijn oudere broer naar Amerika, en zijn broer en zijn grote voorbeeld kwijt.
Mamimi is de vriendin van Naoto’s broer en een vreemde eend in de bijt, verder leeft zij helemaal in haar eigen wereld die gedomineert word door het computerspel ”Firestarter”.
Ook Haruko is eenzaam en op zoek naar die ene persoon.
Maar verwacht geen soapachtige gebeurtenissen, wat je wel krijgt is een ”coming of age” verhaal met een hele grote twist. Het ”coming of age” gedeelte is de ontwikkelingen in de hoofdpersoon als hij geconfronteert word met zijn gevoelens van verlies omtrend zijn broer en de wisselwerking tussen hijzelf, Mamimi en Haruko. De twist is gewoon de rest van de anime.

Ook voor de mensen die het verhaal niet echt van belang vinden is het goed toefen, de animatie van de serie is van een geweldig niveau, alle mogelijke tekenstijlen en technieken worden gebruikt. van CG tot aan manga en alles is digitaal. Vooral de mangastijl is het benoemen waard. deze stijl van tekenen komt in de serie twee keer voor en is een aanslag op de zintuigen! je word in feite een paar pagina’s uit een mangastripboek voorgehouden, maar dan voledig geanimeert, de stukjes zijn in zwart/wit en superdruk. ik kan mij voorstelen dat te lang er naar kijken een epiletische aanval tot gevolg kan hebben!!

En dan de soundtrack. ook hier hebben de makers de plank niet mis geslagen, bijna alle muziek in de serie is afkomstig van de J-pop/rockband The Pillows en het staat als een huis! de muziek vult de serie naadloos aan en lijkt lijkt speciaal voor deze geschreven te zijn, niets is echter minder waar gezien bijna alle nummers al eerder door de band op cd waren uitgebracht.

Okay, ik heb deze anime serie op de gok gekocht en daar tot de dag van vandaag nog geen onsje spijt over gehad. Voor de liefhebbers van het wat vagere anime werk een definitieve aanrader!