Electric Dreams Season One

Electric Dreams

Voordat Black Mirror een Netflix exclusive show werd, was deze te zien op Channel 4, een Britse TV zender. Channel 4 heeft in samenwerking met Amazon en Sony dat gat opgevuld door een nieuwe anthology serie geïnspireerd op de verhalen van Philip K. Dick die op zijn beurt weer inspiratie zijn geweest voor Black Mirror.

Philip K. Dick is een naam die velen vast niet onbekend in de oren zal klinken. Hij is namelijk de  schrijver van Do Androids Dream of Electric Sheep? wat weer de grondvesten heeft gelegd voor één van dé cyberpunk klassiekers; Blade Runner. Ook Total Recall, Screamers, A Scanner Darkly, Minority Report en zelfs The Terminator film serie kent zijn oorsprong bij verhalen van deze schrijver. Als je je op een gegeven moment gaat verdiepen in geschreven cyberpunk verhalen kom je altijd bij Philip K. Dick en William Gibson terecht, waarbij ik het werk van Dick persoonlijk toegankelijker vind.

Electric Dreams is zoals in de introductie al aangegeven een anthology serie die bestaat uit 10 afleveringen. Elke aflevering is gebaseerd op de werken van Philip K. Dick in meer of mindere mate. Met 44 novels en 121 korte verhalen is er genoeg materiaal om mee te werken. Het zal je dan ook niet verbazen dat we met dit eerste seizoen een vrij uitgebreid scala van zijn werk te zien krijgen. Van Space Opera achtige science fiction tot dystopische cyberpunk; alles komt voorbij. Ik persoonlijk vind dit één van de sterkere aspecten van deze serie, maar dit maakt het ook weer ontoegankelijker. Juist de extremen in thematiek die hier opgezocht worden zorgen ervoor dat niet iedereen even snel in een aflevering meegezogen wordt. Je kan haast zeggen dat je voorkennis, affiniteit of een voorliefde voor cyberpunk moet hebben om ten volle van deze serie te genieten. Daarbij komen we ook meteen bij het grootste verschil met de eerder genoemde serie Black Mirror. Hier worden ook extreme thema’s behandeld, maar op een vrij begrijpelijke manier waardoor deze serie minder niche te noemen is.

Is de keuze om harder in thematiek te gaan zitten een verkeerde keuze geweest dan? Nee, persoonlijk denk ik van niet. Electric Dreams is een opstap ten opzichte van Black Mirror en zal een deel van diens fans zeker kunnen bekoren, voornamelijk de fans van de eerste twee seizoenen voor de ‘bemoeienis’ van Netflix. Wat we hier te zien krijgen is een wat ‘verder van je bed’ show, maar dit spreekt wel ontzettend tot de verbeelding. Wat mij hierin juist tegenstond is de terughoudendheid en de uitwerking hierin. De afleveringen komen goed tot zijn recht, maar zo nu en dan zit je met een ontevreden gevoel en voor mij komt dat omdat het geheel niet voldoende wordt uitgewerkt. Haast alsof er niet genoeg tijd was, er te veel ingeknipt was of er geen budget meer was. Dit geldt niet voor het hele seizoen overigens. De kwaliteit overall is erg wisselend, maar neigt door afleveringen zoals The Hood Maker en Kill All Others naar een ruime voldoende. Wat Electric Dreams overigens ook extra aantrekkelijk maakt is de uitstekende en gevarieerde cast die we te zien krijgen. Bryan Cranston, Steve Buscemi, Anna Paquin, Richard Madden en vele andere bekende gezichten. Een genot om deze acteurs in een setting zoals deze te zien.

Ik ben niet volledig overtuigd van Electric Dreams, wellicht door de te gemakkelijke vergelijking met Black Mirror, maar ik hoop van harte dat we nog een tijd hiervan kunnen genieten. Philip K. Dick heeft prachtige verhalen geschreven tijdens zijn leven waar nog genoeg potentie in zit om te verfilmen.