Edge of Tomorrow

Toen Edge of Tomorrow uitkwam dacht ik dat het de zoveelste Tom Cruise-film was in dezelfde stijl. Veel actie, goede stunts, goed gemaakt, maar uiteindelijk niet een film die je je lang blijft herinneren. Ik had er niet veel verder naast kunnen zitten.

Edge of Tomorrow is gebaseerd op het boek en latere manga, All You Need Is Kill van Hiroshi Sakurazaka. Hierin komt de onervaren Major William Cage(Cruise), in de nabije toekomst, in een grote slag terecht tegen de Mimics, een ras van aliens dat de wereld langzaam verovert. Door zijn gebrek aan ervaring gaat het hem niet bijster goed af en gaat hij dood. Dan wordt hij de dag ervoor wakker. Je voelt hem hier al aankomen, het wordt een Groundhog Day-stijl verhaal. Telkens als hij sterft wordt hij op hetzelfde moment weer wakker. Aan hem is nu de taak om er achter te komen waarom de dag zich blijft herhalen. Hierbij krijgt hij uiteindelijk hulp van Rita Vrataski (een heerlijk pittige rol van Emily Blunt, die doet denken aan Ripley en Sarah Connor).

Waar je hier zou vermoeden dat de film voorspelbaar en saai zou worden pakt het onverwacht hilarisch en hard uit. Cruise gaat vaak op komedisch brute wijze dood (je zou de film hierom bijna aanraden aan zijn haters), en het steeds overnieuw proberen en met kleine stappen verder komen zal de gamers onder ons een zeer bekend gevoel geven. Er wordt zeer bewust een knipoog naar de bekende frustratie die gamers hun controller door de kamer doet gooien wanneer Cage woedend wakker wordt na de zoveelste mislukte poging.

Regisseur Doug Liman weet het maximale uit het tijds-lus concept te halen. Edge of Tomorrow verveelt geen moment en weet regelmatig zelfs te verrassen. Het tempo blijft hoog en de visuele weergave is indrukwekkend. De zich herhalende scenes worden toch steeds op een net andere wijze neergezet. Liman is ook niet bang om flinke stukken in de lus over te slaan. Pas op het eind van de film, wanneer de lus helaas toch moet stoppen, komt de film in de problemen en moet de film zich op cliches beroepen om er een enigzins teleurstellend einde aan te brengen. Het blijkt dat ze een tijdje hebben geworsteld met het einde en uiteindelijk een wat blijer einde maken dan het oorspronkelijke verhaal had. Dit gebeurt echter pas, nadat de film meer dan  anderhalf uur in sneltrein vaart heeft doen voorbij gaan. Ik zou de film plaatsen naast Pacific Rim als één van de beste, licht verteerbare, scifi-actie films van de laatste paar jaar. Voor de liefhebbers echt een must-see en ook voor de rest zeker een aanrader! Je kan hem onderhand vinden onder de iets duidelijkere titel Live Die Repeat: Edge of Tomorrow. Ik duik binnenkort in ieder geval het boek in.