Don’t Worry, He Won’t Get Far On Foot

Poster voor de film ""

Joaquin Phoenix, Jack Black, Jonah Hill in een film van Gus van Sant genaamd ‘Don’t Worry He won’t get far on Foot’. Het was deze combinatie van factoren wat mij intrigeerde. Deze film vertelt het semi autobiografische verhaal van John Callahan, een ijzersterke rol van Joaquin Phoenix.

Callahan is een alcoholist. Op een avond besluit hij met Dexter (Jack Black) van bar naar bar te gaan om het beste feest te ontdekken. Dit loopt op een gegeven moment totaal verkeerd af. Dexter valt in slaap achter het stuur en komt tegen een lantaarnpaal tot stilstand. Dexter komt er vrijwel zonder krassen vanaf, maar John heeft zijn ruggenwervel gebroken. Hij moet de rest van zijn leven in een rolstoel doorbrengen. Zwelgend in zelfmedelijden blijft hij naar de fles grijpen. Hij heeft er immers genoeg redenen voor, want zijn moeder wilde hem niet.

Het pad der verlichting ligt echter open voor hem wanneer hij besluit om te stoppen met drinken. Hij gaat meer AA meetings en ontmoet daar zijn toekomstige sponsor Donnie Green (Jonah Hill). Hij gaat de bijeenkomsten die Donnie organiseert waar hij met zichzelf in het reine moet komen.

Zonder enorme spoilers weg te geven kan ik aangeven dat John Callahan een bekendheid wordt. Hij gaat tekenen en krijgt roem als cartoonist waarbij hij de grenzen van het toelaatbare met veel plezier opzoekt. Hij maakt het beste van zijn situatie. De echte John Callahan neemt zelfs een album op waar hij niet alleen zingt, maar ook enkele instrumenten bespeelt.

Don’t Worry He won’t get far on Foot vertelt natuurlijk maar een beperkt deel van het leven van John Callahan, maar wel het essentiële deel. Zijn pad naar redemption. Gus van Sant, die zich ook sterk heeft bemoeit met de montage van deze film kiest er voor om het niet chronologisch en gefragmenteerd te vertellen. Het is een vertelwijze waar je aan moet wennen, maar het werkt wel. En toch levert deze film niet geheel. Het acteerwerk is ontzettend goed en van hoogstaande kwaliteit, maar de focus is wellicht verkeerd. Uiteraard is dit een film over John Callahan, maar de bijpersonages worden voor het grootste deel ook echt zo gebruikt, bij karakters die er zijn om de ontwikkeling van Callahan voort te helpen. Dat terwijl er heel veel meer in zit dan wat er nu uitgehaald wordt. De enige uitzondering is Donnie die wel een ontwikkeling door maakt in deze film. Persoonlijk had ik graag meer gezien van Dexter. De confrontatie tussen deze twee richting het einde van de film is zo ontzettend goed dat ik echt gemist heb hoe hij zich heeft ontwikkelt. Krachtig spel, maar te kort en te weinig.

Drama, biografie, comedy. Redelijk goed gemixt met zeker de juiste ingredienten. Ik ben tevreden met deze film. Gus van Sant weet nog steeds een verhaal goed aan de man te brengen en tjah, Phoenix, Hill en Black zijn gewoon een genot om naar te kijken. Zelfs de ‘one-trick pony’ Jack Black weet zichzelf hier te ontstijgen.